Vermijd burn-out. Versterk je veerkracht. Bevrijd jezelf van perfectionisme en uitstelgedrag. Ontdek wat je gelukkig maakt. En word de beste versie van jezelf.
Waarom blijf je hangen bij een keuze, ook als je al alles hebt overwogen?
Niet omdat je te weinig weet.
Er is iets anders aan de hand – iets dat veel eerder begint dan de keuze zelf.
En zodra je ziet wat, kijk je anders naar alles wat je al te lang laat liggen.
Lees het volledige artikel hier op de blog.
Wil je ook extraatjes die ik niet op de site zet? Die stuur ik rechtstreeks naar je inbox. Gratis, zonder verplichtingen, en alleen als het je iets oplevert.
Ja, ik wil die extra tips: https://eepurl.com/cYIuQ
Er is een zin die mensen zelden hardop zeggen, maar die onder bijna elke aanslepende twijfel zit.
Niet: ik weet niet wat ik wil.
Maar: ik ben bang voor wat mensen van mij gaan denken als ik kies.
Dat is een ander probleem.
En een dat veel langer blijft liggen als je het niet bij de naam noemt.
Misschien herken je dit – maar niet om de reden die je denkt
Misschien ligt er bij jou ook zo’n mail.
Een vraag.
Een kans.
Een gesprek dat je al weken uitstelt.
Niet omdat je geen informatie hebt. Je hebt al lijsten gemaakt. Gepraat met mensen. Gewandeld. Nagedacht. Misschien heb je criteria gemaakt voor je lijst. En dan een betere lijst.
En toch blijf je hangen.
Van buitenaf ziet dat eruit als zorgvuldigheid.
Vanbinnen voelt het anders. Het is actief, vermoeiend, en het stopt niet als je gaat slapen.
Een mail van zes regels wordt een baksteen. Niet omdat de keuze zo groot is. Maar omdat je er ondertussen zo veel gewicht in hebt laten vollopen.
Uitstel geeft iets. Even. Zolang je niet kiest, kan er niets mislopen.
Dan kan niemand zeggen dat je te snel was. Of naïef. Of ondankbaar. Of dat je alweer iets niet kunt volhouden.
Dat is de stille deal die veel mensen met zichzelf sluiten: ik stel uit, en in ruil krijg ik een paar uur minder risico.
Maar de rekening loopt op.
Er is een vraag die je stelt zonder het te weten
Het begint bijna altijd hetzelfde.
Je denkt dat je de vraag stelt: wil ik dit?
Maar de vraag die je echt stelt, is: wat zegt het over mij dat ik dit wil?
Dat is een totaal andere vraag.
En een veel gevaarlijkere.
Want plots gaat het niet meer over die job, dat gesprek of die opleiding.
Het gaat over wat jouw keuze zou bewijzen.
Over hoe jij eruit ziet in de ogen van je baas, je partner, je vader, je team.
Over of je nog past in het beeld van iemand die flink, loyaal en consistent is.
Nieuwsgierigheid wordt gevaarlijk als iemand het vroeger kon lezen als onrust. Iets willen voelt riskant als je hebt geleerd dat bescheidenheid veiliger was. Kiezen voelt als jezelf blootstellen als je niet zeker bent of je de blik kunt dragen.
Dan is besluiteloosheid geen gebrek aan karakter.
Dan is het zelfbescherming.
Alleen beschermt ze je op den duur kapot.
Hoe een keuze verandert als je haar te lang laat liggen
Een keuze die je laat liggen, blijft niet netjes wachten.
Ze groeit.
Eerst stil. Dan harder.
Op den duur is het niet meer gewoon een antwoord sturen.
Het is een verklaring geworden. Een bewijs van wie je bent. Een oordeel over je loyaliteit, je stabiliteit, je moed.
En dan zeg je: “Zie je wel. Ik ben nu eenmaal iemand die moeilijk beslist.”
Ik zie het vaker anders.
Ik zie mensen die van elke keuze onbewust een karakterrapport maken. En die vervolgens wachten tot ze zeker genoeg zijn om het rapport te kunnen doorstaan.
Dat moment komt niet. Niet op die manier.
Zelfvertrouwen komt niet wanneer je het verwacht
Zelfvertrouwen komt niet vóór de stap. Het volgt erachter.
Niet als je lang genoeg nadenkt.
Niet als je eindelijk rust voelt.
Maar nadat je iets kleins hebt gedaan wat je spannend vond, en hebt gemerkt: ik overleef dit. De wereld stort niet in. Ik kan meer dragen dan mijn lichaam vijf minuten geleden dacht.
Dat is wat gedragsonderzoek keer op keer laat zien: mensen bouwen geloof in eigen kunnen op door kleine ervaringen die hun systeem registreert als echt; niet door er lang genoeg over na te denken.
Dus de vraag is niet: hoe word ik zeker genoeg om te kiezen?
De vraag is: wat is de kleinste stap die ik vandaag kan zetten zonder eerst te wachten tot ik me er klaar voor voel?
Er is een verschil tussen de grote vraag en de volgende stap
Niet kleiner in belang. Kleiner in omvang.
Als je vastloopt, stel jezelf dan niet de vraag: wat moet ik doen met mijn leven?
Stel de vraag: wat is de volgende eerlijke stap?
En kijk dan heel nuchter naar de plek waar het misloopt. Niet alleen in je hoofd, ook in je context.
Wanneer lees je dat soort mails? Op welk uur? In welke staat? Met hoeveel tabbladen open, hoeveel mensen tegelijk in je hoofd? Want een patroon leeft niet alleen in gedachten. Het woont ook in routines.
Een keuze die je midden in de nacht in bed overdenkt terwijl je partner slaapt, voelt anders dan dezelfde keuze om tien uur ’s ochtends met koffie.
Dat is geen zwakte.
Dat is gewoon hoe een zenuwstelsel werkt.
Wat te doen als je lichaam sneller reageert dan de situatie rechtvaardigt
Er is een moment waarop een oud patroon zich in volle glorie laat zien. Niet subtiel. Je lichaam reageert sneller dan de situatie rechtvaardigt. Druk op de borst. Onmiddellijke neiging om te overanalyseren, advies te vragen of gewoon te doen alsof het niet zo belangrijk is.
Op dat moment helpt complexiteit zelden. Je hebt dan geen diepzinnig inzicht nodig. Je hebt iets nodig dat klein, concreet en bruikbaar genoeg is om de lus te onderbreken.
Schrijf drie feiten op.
Geen interpretaties.
Geen toekomstscenario’s.
Feiten.
Bijvoorbeeld:
Ze stuurden een vriendelijke mail.
Ze vragen een gesprek, geen verbintenis.
Mijn lichaam reageert sneller dan de werkelijkheid.
Meer niet.
Het doel is niet dat de paniek verdwijnt.
Het doel is dat je er minder lang in blijft hangen. Geen avond kwijt. Geen drie telefoons. Geen analyse tot middernacht. Twintig minuten onrust; dan weer grond.
Dat is echte vooruitgang. Niet geen angst meer. Wel minder tijd verliezen aan dezelfde draaikolk.
Drie zinnen voor het moment waarop alles te groot voelt
Als je merkt dat je keuze groter wordt dan ze is, helpt het om jezelf eerst iets te herinneren. Schrijf het desnoods letterlijk op:
Een gesprek is nog geen beslissing. Nieuwsgierigheid is geen verraad. Ik hoef dit niet eerst uit te leggen aan iedereen.
Dat laatste is vaak de sleutel.
Niet de keuze zelf is het probleem. Maar de drang om ze vooraf al verteerbaar te maken voor de buitenwereld. Om al te kunnen uitleggen waarom je dit wil, zodat niemand het verkeerd kan begrijpen.
Dat is uitputting die je jezelf aandoet nog voor er iemand iets heeft gevraagd.
Hoe vooruitgang eruitziet als niemand het ziet
Als mensen dit soort patronen beginnen doorbreken, verandert er zelden iets dramatisch.
Ze blijven minder lang hangen. Ze antwoorden sneller op kleine dingen.
Ze zeggen op het werk één keer “ik kom hier morgen op terug” in plaats van automatisch ja.
Ze stellen zichzelf thuis niet meer de vraag “wat zou jij doen?” maar “wat ben ik hier aan het vermijden?”
Dat is geen spektakel. Maar het is beter.
En misschien is dat precies het soort vooruitgang dat te weinig mensen leren waarderen.
En als dit voor jou niet over werk gaat?
Misschien is het een gesprek dat je blijft uitstellen. Een grens die je al vijftien keer hebt gevoeld maar nog niet hebt uitgesproken. Een opleiding waarvoor je al maanden “nog even nadenkt”. Of gewoon dat ene terugkerende moment waarop je doet alsof je nog informatie nodig hebt, terwijl je diep vanbinnen al weet wat je aan het ontlopen bent.
Welke keuze heb jij al zo lang laten liggen dat ze ondertussen zwaarder is geworden dan ze eigenlijk is?
En wat is de kleinste stap die je vandaag kunt zetten; niet wanneer je je er klaar voor voelt, maar gewoon nu?
Merk je dat je blijft vastzitten in uitstel, overanalyse of zelftwijfel? In coaching kijk ik graag samen met je naar waar kiezen voor jou precies gevaarlijk is geworden – en hoe je daar weer wat adem en richting in krijgt.
Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.
Met de nieuwste mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.
Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
Waarom je dromen je verlammen (en hoe je vandaag wél kiest)
Je hebt een lijst in je hoofd die maar groeit: die droomreis, dat eigen bedrijf, eindelijk die taal leren. Maar in plaats van actie, voel je vooral… paniek. Je bent niet bang om te kiezen, je bent bang om verkeerd te kiezen. In dit artikel duiken we in de psychologie van de ‘oneindige lijst’ en ontdek je een simpele methode om uit de stilstand te komen. Wat zou je 93-jarige zelf je vandaag adviseren? Ontdek hoe je van 47 post-its naar die ene bevrijdende eerste stap gaat…
“Ik wil zoveel.”
Ze zat tegenover me, laptop open, maar haar handen lagen stil op tafel. Geen typen. Geen scrollen. Gewoon: stilte.
“Ik wil naar IJsland. Een boek schrijven. Mijn eigen bedrijf starten. Spaans leren. Beter voor mezelf zorgen. Maar als ik eraan denk om te kiezen… dan voel ik vooral: paniek.”
Haar stem brak een beetje bij dat laatste woord.
Ik ken dat gevoel. Die lijst in je hoofd die maar groeit. Al die dingen die je ooit wilt doen, voordat het te laat is. En ondertussen: verstijving. Want hoe kies je tussen dingen die allemaal belangrijk aanvoelen?
De val van de oneindige lijst
Misschien herken je dit.
Je hebt dromen. Plannen. Dingen waarvan je denkt: als ik dát niet doe voordat ik doodga, heb ik iets gemist.
Dus je verzamelt ze. In notitie-apps. Op velletjes papier. In je hoofd, waar ze rondcirkelen als vliegtuigen boven een te druk vliegveld.
Soms voelt het zelfs goed, dat verzamelen. Even.
Maar dan vraag je jezelf: waar begin ik?
En daar begint de stilstand.
Want je wilt geen verkeerde keuze maken. Je wilt niet al je energie steken in iets dat achteraf… klein blijkt. Onbelangrijk. Te moeilijk. Te laat.
Dus kies je niet.
Je scrolt door inspirerende quotes. Leest artikelen over doelen stellen. Maakt misschien een moodboard. Voelt je productief.
Maar die lijst? Die blijft groeien. En jij blijft staan.
Waar de angst echt over gaat
Hier is wat ik vaak zie in coachingsgesprekken: mensen zijn niet bang om te kiezen.
Ze zijn bang om verkeerd te kiezen.
En nog dieper: ze zijn bang om te ontdekken dat ze al jaren hun tijd verspillen aan dingen die er niet toe doen.
Want als je kiest – écht kiest – voor die ene droom, dat ene project, die ene reis… dan zeg je automatisch ook: “Al die andere dingen? Die komen misschien nooit.”
Dat voelt als verlies.
Alsof je jezelf berooft van mogelijkheden. Alsof je een deel van wie je zou kunnen zijn, opgeeft.
Dus blijf je in de fase van “alles is mogelijk.” Omdat zolang je niet kiest, je ook niet faalt. Je stelt niemand teleur – ook jezelf niet.
Maar hier is de ironie: door niet te kiezen, kies je wél. Je kiest voor de vertrouwde veiligheid van uitstel. En ondertussen tikken de dagen weg.
Het moment dat het omdraaide
Terug naar mijn gesprek met haar.
“Stel je voor,” zei ik, “je bent 93. Je zit in je laatste huis. Je kijkt terug. Welke keuze – nu – zou je 93-jarige zelf het meest waarderen?”
Ze fronste. “Dat is… dat is eigenlijk een rare vraag.”
“Waarom?”
“Omdat ik altijd denk vanuit: wat moet ik doen? Niet vanuit: wat maakt mijn levensverhaal beter?”
Stilte.
Toen, aarzelend: “Als ik het zó bekijk… dan weet ik het antwoord eigenlijk wel. Ik zou die reis naar IJsland maken. Niet over vijf jaar. Nu.”
“Waarom nu?”
“Omdat…” Ze zocht naar woorden. “Omdat later misschien nooit komt. En omdat als ik 93 ben, ik niet wil denken: waarom heb je gewacht?”
Er gebeurde iets in haar gezicht. Geen opluchting. Iets scherpers. Angst, vermengd met helderheid.
“Maar wat als ik het verkeerd doe? Wat als die reis niet is wat ik ervan verwacht?”
“Dan heb je het geprobeerd,” zei ik. “En dat – die poging doen – is wat je je later herinnert. Niet het perfecte resultaat.”
De methode: van overweldiging naar keuze
Twee weken later zat ze weer bij me. Dit keer met een stapel post-its op tafel.
“Ik heb gedaan wat je zei,” zei ze. “Alles opgeschreven. Alle dingen die ik niet wil missen voordat ik doodga.”
Ze had 47 post-its.
“En nu?”
Ik gaf haar twee lijnen op tafel: horizontaal en verticaal. Vier kwadranten.
“Links naar rechts: moeilijk te realiseren of makkelijk te realiseren. Onder naar boven: weinig impact op je levenskwaliteit of veel impact.”
Ze begon te sorteren.
Eerst aarzelend. Telkens twijfelend of iets nu écht “veel impact” had. Maar gaandeweg werd het makkelijker. Ze zag patronen ontstaan.
Linksboven: de grote dromen. Boek schrijven. Bedrijf starten. Dingen die tijd, moed en planning vragen.
Rechtsboven: de dingen die ze nu kon doen. IJsland. Een cursus Spaans. Leren mediteren. Niet makkelijk per se, maar haalbaar. Binnenkort.
Rechtsonder: dingen die leuk leken, maar eerlijk? Niet zo belangrijk. Een festival bezoeken. Een bepaald museum zien. Leuk als het toevallig langskomt, maar geen prioriteit.
Linksonder: de moeilijke dingen die ook niet zoveel impact hadden. Ze lachte een beetje bitter toen ze die zag. “Mijn tijd-vreetjes.”
“Kijk nu,” zei ik, “naar rechtsboven. Dat zijn je beginpunten.”
Ze had er zes.
“En nu?”
“Zet ze op volgorde. En kies er één die je deze maand gaat doen.”
Wat er daarna gebeurde
Ze koos IJsland. Niet over een jaar. Over zes weken.
De eerste dagen na die keuze: paniek. Wat als het geldverspilling was? Wat als ze die tijd beter kon besteden aan haar carrière?
Maar toen kwam er iets anders.
Beweging.
Ze boekte de reis. Vertelde erover aan een vriend, die zei: “Gaaf! Ik wil ook altijd al…” En plots voelde het niet meer als een verkeerde keuze. Het voelde als een keuze. Punt.
Drie maanden later kreeg ik een bericht van haar.
“Ik ben terug. Het was niet perfect. Het regende de helft van de tijd. Maar Wim – ik heb het gedaan. En nu weet ik: ik kan dingen van die lijst afkrijgen. Volgende maand begin ik met Spaans. En ik heb voor het eerst in jaren het gevoel dat ik vooruitga, niet ronddraai.”
Geen transformatie. Wel: beweging.
En beweging – dat is waar verandering begint.
Hoe je dit zelf doet
Als je dit herkent – die lijst in je hoofd, die verstijving bij de keuze – dan is hier een compacte versie van wat we deden.
Eerste stap: Maak het zichtbaar
Pak post-its en schrijf op: “Ik wil niet doodgaan zonder dat ik _______ heb gedaan.”
Alles. Groot, klein, realistisch, absurd. Geen censuur. Gewoon: schrijven.
Waarom deze vraag? Omdat “doelen” abstract aanvoelt. Maar “dingen die je niet wilt missen voordat je sterft” – dat maakt het urgent. Echt.
Tweede stap: Sorteer
Maak vier vakken: makkelijk/moeilijk en weinig/veel impact.
Plak je post-its in de vakken. Durf te kiezen. Geen “beetje moeilijk” – kies een kant.
Derde stap: Prioriteer
Kijk naar rechtsboven: veel impact, relatief haalbaar. Dat is je startlijst.
Zet ze op volgorde. Niet op basis van logica, maar op basis van: wat trekt me het meest?
Vierde stap: Kies er één
Eén ding dat je deze maand gaat doen. Niet voorbereiden. Niet “later als het beter uitkomt.” Doen.
Boek de reis. Schrijf het eerste hoofdstuk. Meld je aan voor die cursus.
Vijfde stap: Review
Zet elke drie maanden een alarm. Kijk opnieuw naar je vakken. Misschien verschuift iets. Misschien komt er iets bij. Dat is oké. Leven verandert.
Extra tips:
Als je twijfelt tussen twee keuzes: stel jezelf voor dat je 93 bent. Welke maakt je levensverhaal beter?
Begin klein. “Boek schrijven” is te groot. “Elke zondag twee uur schrijven” is haalbaar.
Deel je keuze met iemand. Hardop zeggen maakt het echter.
Accepteer dat sommige dromen niet doorgaan. En dat dat oké is. Je lijst verandert. Jij verandert.
De vraag die blijft
Drie dingen zijn waar over je leven.
Eén: het is eindig. Je hebt geen idee hoeveel tijd je hebt, maar het is niet oneindig.
Twee: er zijn meer dingen die je zou kunnen doen dan je ooit zult doen. Dat is geen falen. Dat is realiteit.
Drie: kiezen voelt eng omdat het betekent dat je andere dingen loslaat.
Maar niet kiezen? Dat is je toekomst loslaten.
Als je dit leest en je herkent die lijst in je hoofd – die dromen die maar blijven wachten – dan vraag ik je dit:
Voor welke keuze, vandaag, zou je 93-jarige zelf je dankbaar zijn?
En dan:
Wat is de kleinste stap die je deze week kunt zetten om die keuze waar te maken?
Wanneer dit je raakt én je merkt dat je vastloopt in het kiezen, in het durven beginnen, in patronen van uitstel – dan help ik je graag. Ik werk met professionals die veel willen maar vastlopen in overweldiging, perfectionisme of de angst om verkeerd te kiezen. We gebruiken bewezen technieken uit neuropsychologie, maar vooral: we nemen kleine, concrete stappen. Geen grote theorieën. Wel beweging.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
Weet je nog hoe vaak je tegen jezelf zegt: “Ik moet dit kunnen”? In deze blog ontdek je een veel zachtere én effectievere manier om met jezelf te praten, precies op de momenten dat je stress het hoogst is. Aan de hand van een verhaal over Ellen en recente psychologische inzichten leer je hoe één kleine taalshift je innerlijke criticus een maatje kleiner maakt. Je krijgt concrete zinnen en mini-rituelen mee die je meteen kan testen in je volgende spannende gesprek, meeting of keuze.
“Serieus, Ellen. Nog één zo’n stuntelmeeting en ze hebben door dat je geen idee hebt wat je doet.”
Ellen staart naar haar scherm.
Binnen twee minuten moet ze haar voorstel verdedigen voor het directieteam. Haar hart bonst, haar handen zijn klam. De gedachte draait in rondjes: ik ga door de mand vallen.
Dan duikt een tweede stem op.
“Komaan, ik kan dit. Ik heb mij voorbereid. Ik heb dit al gedaan.”
Maar die ik-stem klinkt flinterdun. Alsof een kleuter het moet opnemen tegen een volle tribune vol kritische supporters.
En dan gebeurt er iets onverwachts. Er komt een andere gedachte, bijna alsof iemand naast haar staat.
“Ellen heeft dit al zwaarder gehad. Ze heeft lastige gesprekken overleefd. Nu heeft ze voorbereiding, ervaring en een glas water. Ze mag zenuwachtig zijn én toch spreken.”
Haar adem zakt een beetje. Het lawaai in haar hoofd wordt minder scherp. Alsof iemand de volumeknop van haar angst één stand lager draait.
De meeting start. Haar stem trilt, maar ze blijft staan. En die derde persoon, “Ellen”, blijkt verrassend goed in pep talks.
Misschien ben jij geen Ellen, maar herken je wel dit detail: zodra het spannend wordt, verandert de toon in je hoofd.
Je innerlijke stem zegt dingen die je nooit tegen iemand anders zou zeggen. Zeker niet tegen iemand die je graag ziet.
We leren dat we “positiever moeten denken”. Dat je jezelf gewoon moet toespreken met “Ik kan dit, komaan”. Alleen voelt dat vaak hol op de momenten dat je brein in alarm gaat.
De voorbije jaren hebben onderzoekers iets fascinerends beschreven. Een kleine taalshift . jezelf aanspreken met je eigen naam, in de derde persoon . kan je brein helpen om sneller te kalmeren en helderder te reageren.
In wat volgt, verken je die techniek stap voor stap. Met Ellen als gids. En met oefeningen die je vandaag al kan testen.
1. Je innerlijke commentator ontmaskeren
Of je nu in een vergadering zit, aan de schoolpoort staat of ’s nachts ligt te piekeren: er is bijna altijd een commentator actief.
Soms klinkt die als een supporter:
“Je hebt dit al vaker gedaan, het komt goed.”
“Je mag dit spannend vinden, en toch proberen.”
Op andere dagen lijkt het eerder op een harde sportcommentator die elke misstap uitvergroot.
Onderzoek toont dat deze innerlijke monoloog niet neutraal is. Hoe je met jezelf praat, beïnvloedt rechtstreeks hoe sterk je stress ervaart, hoe je recupereert én hoe je beslissingen neemt.
Die stem is zelden uit het niets ontstaan. Vaak was ze ooit een poging van je brein om je te beschermen: beter jezelf scherp toespreken dan onverwachte kritiek krijgen van iemand anders.
Mini-stap voor jou
Schrijf één zin op die je vaak denkt als het spannend wordt, bijvoorbeeld voor een mail, een meeting of een gesprek.
Vraag je luidop af: “Zou ik dit zó zeggen tegen iemand die ik graag zie?”
Die ene vraag breekt al een stukje van de vanzelfsprekendheid van je innerlijke criticus open.
2. Waarom je naam gebruiken meer doet dan “ik kan dit” herhalen
Onderzoekers zoals Jason Moser, Ethan Kross en collega’s lieten mensen nadenken over pijnlijke of stressvolle situaties, terwijl ze hersenactiviteit maten met EEG en fMRI.
Deelnemers gebruikten twee soorten innerlijke self-talk:
ik-versie: “Ik vind dit beeld echt heftig.”
naam-versie: “Sanjay vindt dit beeld echt heftig.”
Wat bleek:
Mensen die hun eigen naam gebruikten, toonden minder sterke emotionele reactiviteit in hersengebieden die gelinkt zijn aan zelfgericht piekeren.
Ze hadden geen extra “denk-energie” nodig. Het kostte niet meer moeite dan gewone self-talk.
De naam-versie hielp hen om iets afstand te nemen en rationeler te reageren, zelfs bij intense herinneringen.
Door jezelf bij je naam te noemen, schuif je als het ware één stoel naar achter. Je kijkt niet alleen vanuit je emoties, maar ook naar je emoties.
Bij Ellen klinkt dat zo:
“Ellen is bang dat ze door de mand valt. Ze denkt dat één slechte slide bewijst dat ze waardeloos is. Geen wonder dat haar hart zo snel slaat.”
De situatie verandert niet. De positie van waaruit ze kijkt, wél.
Mini-stap voor jou
Kies een moment dat vandaag waarschijnlijk wat spanning zal geven (een telefoontje, een overleg, iets kleins).
Spreek net voor dat moment één zin in jezelf uit met je eigen naam. Bijvoorbeeld: “___ (jouw naam) mag zenuwachtig zijn en hoeft niet perfect te zijn.”
Let achteraf eens op: voelt het verschil tussen die zin en je klassieke “ik moet dit kunnen”?
3. Ik-stem en naam-stem: geen wedstrijd, wel een duet
Distanced self-talk betekent niet dat je voortaan verplicht in de derde persoon “moet” denken.
Zelfspraak in de ik-vorm blijft waardevol, zeker als je al min of meer rustig bent. In therapie en coaching gebruiken veel programma’s – zoals cognitieve gedragstherapie en mindful self-compassion – ik-zinnen om gedachten te onderzoeken en te verzachten.
Je kan het zien als een duet in je hoofd:
De ik-stem klinkt als een vriend naast je: “Ik ben moe. Ik heb rust nodig.”
De naam-stem klinkt als een vriendelijke regisseur op de achterste rij: “Tom heeft een zware week achter de rug. Hij mag weigeren, ook al is hij bang om iemand teleur te stellen.”
Voorbeeld: avondspits bij het slapengaan
Stel je een ouder voor die elke avond uitbarst bij het slapengaan.
Automatische ik-stem: “Ik ben weer een slechte ouder. Ik kan dit niet.”
Nieuwe naam-stem: “Dit is zijn frustratie die graag het stuur grijpt. Ze wil dat hij roept. Maar hij hoeft niet mee. Hij loopt even rond en ademt drie keer diep in.”
Deze manier van praten creëert ruimte tussen emotie en reactie. Dat sluit aan bij wat we weten uit onderzoek: psychologische afstand helpt om irrationele gedachten te bekijken zonder ze meteen te volgen.
Mini-stap voor jou
Schrijf twee zinnen over dezelfde lastige situatie: één in de ik-vorm, één met je naam.
Lees ze luidop. Welke zin helpt je nu het meest om rustiger te worden?
4. Twee mini-rituelen voor een eerlijke, milde pep talk
Hier wordt het concreet. Dit zijn twee eenvoudige rituelen die je vandaag nog kan proberen.
4.1. De “naam + emotie + kleine stap”-zin
Maak een korte zin met drie ingrediënten:
je naam
erkenning van wat je voelt
één kleine, haalbare actie
Voorbeelden:
“Bram is overprikkeld na die meeting. Hij hoeft nu niet alles op te lossen. Hij mag eerst vijf minuten buiten gaan staan.”
“Sarah schaamt zich voor die fout. Dat mag prikken. Ze kan straks één heldere herstelmail sturen.”
Onderzoek naar distanced self-talk en zelfcompassie suggereert dat net deze combinatie . afstand, mildheid en een concrete stap . stress verlaagt en veerkracht versterkt.
Mini-stap voor jou
Schrijf nu meteen één “naam + emotie + kleine stap”-zin over iets dat je vandaag bezighoudt.
Leg die zin zichtbaar neer: op je bureau, in je agenda of als startscherm op je telefoon.
4.2. De hand-op-je-borst routine
Zelfcompassie is geen soft extraatje. Studies tonen dat mensen die vriendelijker met zichzelf leren spreken, minder stress en mentale klachten ervaren, zowel in het dagelijkse leven als op het werk.
Probeer dit kleine ritueel:
Leg je hand even op je borst of buik.
Adem drie keer rustig in en uit.
Gebruik dan één zin in de derde persoon, op de toon van een goede vriend.
Bijvoorbeeld:
“Lien heeft veel gedragen de laatste tijd. Het is logisch dat ze moe is. Ze mag een pauze nemen.”
“Karim schaamt zich voor die misser. Hij mag balen. En hij mag er ook uit leren zonder zichzelf af te breken.”
Mini-stap voor jou
Kies één moment vanavond waarop je bewust deze hand-op-je-borst routine probeert.
Geef jezelf nadien een score van 0 tot 10: hoe gespannen voelt je lichaam nu?
Welke woorden gun jij jezelf vandaag?
Ellen zal nog vaak stress voelen. Jij ook. Dat is geen fout in het systeem.
Het verschil zit in de woorden die je dan kiest.
Je kan blijven luisteren naar de automatische commentator die alles afbreekt. Of stap voor stap een andere stem versterken. Een stem die je bij je naam noemt, je emoties serieus neemt en je helpt om één kleine stap te zetten die nu haalbaar is.
Misschien is de echte vraag niet “Hoe word ik eindelijk zelfverzekerd?” maar:
“Welke woorden heeft ___ (jouw naam) vandaag nodig om met iets meer mildheid en moed verder te gaan?”
Doe dit
Kies één situatie van vandaag waarvan je nu al weet dat ze spanning geeft.
Schrijf één zin in de derde persoon met je naam, je emotie en een kleine stap.
Lees die zin luidop op het moment zelf. En kijk dan, heel eerlijk: welke stem wil je de komende weken vaker horen in je hoofd?
Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.
Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.
Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
We denken dat we bewuste keuzes maken, maar vaak zijn het onze gewoontes, emoties en vermoeidheid die beslissen. In deze blog ontdek je waarom je brein liever verhalen verzint dan fouten toegeeft, hoe je valkuilen van keuzestress herkent, en welke kleine ingrepen ervoor zorgen dat je met meer rust en vertrouwen kunt beslissen. Warm, herkenbaar en wetenschappelijk onderbouwd: voor iedereen die minder wil piekeren en bewuster wil kiezen.
Er zijn van die dagen waarop je brein voelt als een browser met twintig tabbladen open.
Je probeert één beslissing te nemen – over werk, een relatie, een project – en ondertussen draait ergens op de achtergrond een stemmetje dat zegt: “Wat als dit de verkeerde keuze is?”
Misschien herken je het: je maakt lijstjes, weegt argumenten af, vraagt advies, en toch blijf je met dat zeurende gevoel achter.
Niet omdat je niets weet, maar omdat je te véél weet.
En diep vanbinnen vermoed je iets wat moeilijk te erkennen is: dat je niet altijd de stuurman bent van je keuzes.
Het verhaal dat je brein erbij verzint
Er was ooit een experiment waarin mensen twee foto’s te zien kregen. De vraag was simpel: wie van de twee vind je aantrekkelijker?
Na hun keuze werden de foto’s omgewisseld. De onderzoekers gaven sommigen dus de foto die ze níét gekozen hadden.
En wat gebeurde er? De meeste deelnemers merkten het niet eens.
Ze keken naar het verkeerde gezicht… en begonnen uit te leggen waarom ze precies die persoon gekozen hadden.
Dat is de kracht – of beter gezegd: de list – van ons brein. Het verzint logische verhalen voor beslissingen die vaak onbewust vallen.
Niet uit kwade wil, maar uit zelfbescherming. We willen onszelf kunnen uitleggen. Dus creëert je brein redeneringen die kloppen op papier, ook al kloppen ze niet in de werkelijkheid.
Waarom dat geruststellend én beangstigend is
Als je dit leest, kan het even schuren. Want het betekent dat veel van wat jij ‘bewuste keuzes’ noemt, eigenlijk het resultaat is van automatische processen.
Je brein is geen rationele rechter, maar eerder een advocaat die achteraf probeert een overtuigend pleidooi te houden.
En dat verklaart waarom je soms spijt hebt van beslissingen die toen “volkomen logisch” leken. Je koos niet fout. Je koos zonder het te beseffen vanuit patronen die stiller zijn dan je gedachten.
Twee soorten beslissers: de eeuwige wikker en de rustzoeker
Er zijn grofweg twee types besluitnemers:
De eerste is de maximizer: iemand die blijft wikken tot de allerbeste optie gevonden is. De tweede is de satisficer: iemand die kiest wat goed genoeg is en daarna weer vrijuit kan ademhalen.
Maximizers lijken doordachter, maar onderzoek toont iets grappigs: ze zijn vaker ontevreden met hun keuzes. Niet omdat die keuzes slechter zijn, maar omdat ze blijven denken aan wat er misschien nóg beter was.
Satisficers voelen sneller rust, niet omdat ze minder nadenken, maar omdat ze weten wanneer het genoeg is.
Herken je jezelf in één van de twee?
De eerste stap naar kiezen zonder spijt is niet om je stijl te veranderen, maar om ze te herkennen. Pas als je weet waar je brein zijn energie aan verspilt, kun je het zachter bijsturen.
Een truc die werkt: leg alles tegelijk op tafel
Een kleine gewoonte die veel verandert: leg je opties letterlijk naast elkaar.
Niet in je hoofd, niet in losse tabbladen, maar op één blad, fysiek of digitaal.
Studies tonen dat je dan bijna een kwart betere keuzes maakt. Waarom? Omdat je brein eindelijk kan vergelijken in plaats van eindeloos heen en weer springen tussen indrukken.
Dat geldt niet enkel voor aankopen of projecten.
Ook bij relationele of professionele dilemma’s. Zodra alles zichtbaar wordt, zie je patronen. Wat eerst complex leek, krijgt contouren.
Je hoeft niet alles te begrijpen. Je moet het alleen durven zien.
Denk met je toekomstige ik
Stel dat je jezelf een jaar vooruit zou kunnen zien. Zou je nog dezelfde keuzes maken?
Veel mensen beleven hun toekomstige zelf als een vreemde: iemand van wie ze wel weten dat hij bestaat, maar niet voelen dat hij zijzelf is.
In hersenonderzoek blijkt dat we zelfs andere hersengebieden gebruiken wanneer we over onze toekomstige ik nadenken; dezelfde zones als wanneer we aan een beroemdheid denken. Geen wonder dat we hem zo vaak beloftes laten nakomen waar we zelf geen zin in hebben.
Maar zodra je die band versterkt, verschuift iets. Mensen die zichzelf ouder voorstellen of een brief schrijven aan hun toekomstige ik, blijken rationelere en mildere beslissingen te nemen. Ze denken niet alleen aan wat vandaag prettig voelt, maar ook aan wat morgen zinvol zal blijken.
Probeer het: Schrijf één alinea van je toekomstige ik aan je huidige zelf. Wat zou die persoon zeggen over de keuze waar je nu mee worstelt? Soms hoor je dan geen oordeel, maar een glimlach. “Je bent al dichter bij de juiste keuze dan je denkt.”
Het juiste moment bestaat wél
We doen graag alsof tijd van de dag er niet toe doet, maar dat klopt niet.
Ons brein heeft zijn eigen getijden.
’s Morgens nemen we bedachtzamere beslissingen, later op de dag meer impulsieve. Zelfs bij topschakers bleek dat hun keuzes tegen de avond merkbaar slechter werden – los van talent of concentratie.
Dus als er iets op het spel staat, beslis dan niet wanneer je uitgeput bent.
Kies een moment waarop je helder bent, en geef je brein een schone lei.
Niet omdat er magie in de ochtend zit, maar omdat vermoeidheid stiekem als twijfel verkleed komt.
De stilte na de keuze
Kiezen zonder spijt betekent niet dat je altijd het perfecte pad vindt.
Het betekent dat je kunt stoppen met herkauwen.
Dat je de stilte ná de beslissing durft toe te laten.
Want soms is die stilte geen leegte, maar opluchting. De ruimte waarin vertrouwen groeit, niet in de uitkomst, maar in jezelf.
Kleine oefeningen die helpen
Beperk je vergelijkingstijd. Spreek met jezelf af: drie opties, dan beslissen.
Maak zichtbaar wat je voelt. Schrijf niet alleen pro’s en contra’s, maar ook wat elke optie met je doet.
Vraag feedback vóór je beslist, niet erna. En enkel aan mensen die je rust brengen, niet aan twijfelaars.
Plan beslissingen vóór de middag. Je brein zal je dankbaar zijn.
Schrijf een korte brief van je toekomstige ik aan jezelf. Eén alinea volstaat.
Wie kiest er?
Je brein wil zekerheid. Maar groei vraagt soms om het tegenovergestelde: het ongemak toelaten dat bij echte keuzes hoort. De kunst is niet om de perfecte beslissing te nemen, maar om te leren vertrouwen op het deel van jou dat kiest met intentie in plaats van angst.
Want misschien gaat het daar wél om: niet wát je kiest, maar wie er in jou kiest.
Reflectievraag: Als je even stopt met alles af te wegen… welk deel van jou weet dan het antwoord al?
Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.
Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.
Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
Spijt dat ze zichzelf nooit de kans heeft gegeven om alles te doen wat ze wou doen toen ze jonger was. Na het secundair ging ze rechten studeren om vervolgens bij een groot bedrijf te gaan werken. Tot grote tevredenheid van haar ouders. Ze maakte de voorbije twintig jaar carrière. Maar toch bleef er iets knagen. En de fun om naar het werk te gaan is er al een hele tijd niet meer.
Het is heel herkenbaar. Heel wat veertigers in onze maatschappij staan ’s ochtends op om met tegenzin naar het werk te gaan.
De oorzaak is dat we een middelen-doel verwarren met een eind-doel. Een einddoel gaat over echt gelukkig zijn, iets nieuws leren, ergens aan bijdragen. Een middelendoel gaat over ergens gaan werken, een goede evaluatie krijgen, een promotie of een bedrijfswagen verwerven.
Om de situatie zoals die van Charlotte te vermijden of terug te draaien, is het belangrijk om dat onderscheid in doelen te maken en om jouw einddoelen te bepalen.
Daarom kan de volgende oefening van 4,5 minuten het volgende decennium in jouw leven veranderen – op het persoonlijke en professionele vlak.
Alle einddoelen vallen in drie domeinen: ervaringen, groei en bijdrage.
Wat wil ik ervaren in het leven?
Hoe wil ik groeien?
Wat wil ik bijdragen?
Geld bijvoorbeeld is een middelendoel. Het is weliswaar belangrijk omdat je ermee bepaalde ervaringen kan kopen.
Maar echte voldoening komt uit groei en bijdrage.
Ga meteen naar jouw einddoelen in plaats van de middelendoelen. Stel jezelf de drie vragen uit deze oefening. Zo word je sneller gelukkiger.
Neem er een chronometer bij: op jouw smartphone bijvoorbeeld of een online timer.
Per vraag neem je 90 seconden om zoveel mogelijk antwoorden op te schrijven. Tijdens die periode moet je niet te veel nadenken. Laat jouw creatieve rechterhersenhelft werken en sluit jouw logische brein af. Blijf schrijven tot de 90 seconden voorbij zijn.
Klaar? Daar gaan we.
1. Ervaringen.
Maak een lijst met alle ervaringen die je uit het leven wil halen. Zodat je aan het eind van jouw leven het gevoel krijgt dat je écht hebt geleefd. Wat zou je echt willen ervaren? Maak geld of tijd geen obstakel. Wat zou je willen bezoeken? Denk ook aan jouw gezondheid en fitheid, liefde, relaties, kinderen. Welke ervaringen wil je delen met je vrienden? Waar wil je jouw vakanties doorbrengen? Met wie?
2. Groei.
Je kan pas echt voldoening halen uit jouw leven als je jezelf ontwikkelt. Maak een lijst. Welke vaardigheden wil je leren? Welke talen wil je beheersen? Welke boeken wil je lezen? Wil je leiderschap ontwikkelen, eerlijkheid, zelfvertrouwen? Denk aan emotionele intelligentie: hoe wil je leren omgaan met stress? Met anderen? Hoe wil je zin geven aan jouw leven, en daarin groeien? Denk ook hier aan jouw gezondheid en fitheid.
3. Bijdrage.
Maak een lijst van alle manieren waarop je wil bijdragen aan de wereld. Hoe slecht jouw leven ook is, wanneer je denkt aan geven, blijkt dat het leven jou ook terugggeeft. Hoe wil jij bijdragen aan de planeet? Hoe wil je bijdragen aan jouw gezin, jouw vrienden, jouw werk, jouw gemeente, de samenleving, de wereld? Het kan groots zijn, het kan vrijwilligerswerk zijn. Het kan kunst zijn die je voortbrengt. Hoe maak je de wereld een beetje mooier door jouw kennis, liefde, geld, of tijd te investeren? Het kan ook zijn dat je werkt voor een organisatie die bijdraagt aan de samenleving.
Dit zijn de drie belangrijkste domeinen met einddoelen. Wat je nu hebt genoteerd is de sleutel tot geluk en voldoening in jouw privé- én professionele leven.
Ik zou het fijn vinden als je deelt met met welke einddoelen jij bent gekomen. Laat het weten via de reactiemogelijkheid hieronder, of stuur me een bericht.
Als coach help ik mensen onder meer bij het bereiken van hun einddoelen. We bepalen samen de stappen en zorgen dat er écht vooruitgang wordt geboekt.
Een positief verschil maken in je leven hoeft niet altijd met een enorme sprong te gebeuren. Als coach merk ik wel dat onze eigen overtuigingen ons het meest tegenhouden om ons leven te verbeteren.
Daarom kijk ik met mijn coachees vaak naar kleine stapjes die ze vaak/dagelijks kunnen zetten in plaats van grote sprongen. Die kleine stapjes hebben namelijk meer kans om ook effectief gezet te worden. Vandaag deel ik daarom graag wat van die stappen die je kan zetten om je eigen leven te veranderen in slechts een paar minuten per dag.
Door deze kleine stappen kan je nieuwe gewoonten kweken die mettertijd sterker worden en zo verandert jouw leven op een manier die je nu nog niet voor mogelijk houdt.
Natuurlijk moet je eraan denken om elke dag het stapje te zetten: schrijf het daarom op en leg het briefje bijvoorbeeld op je nachtkastje om elke ochtend te zien, of hang een post-it op je werkplek. Als je wil en kan, breid je het kleine stapje na een tweetal weken uit tot meer dan twee minuten per dag.
1. Start met 2 minuten aan je belangrijkste taak te werken
Op sommige dagen heb je gewoon geen zin om te beginnen, en zou je liefst van al in de zetel blijven zitten. Wel, als je zo’n dag hebt, begin gewoon met 2 minuten te werken aan jouw belangrijkste taak.
Twee minuten lijkt op zo’n dag ook wel te doen. En eenmaal je bent gestart is het vaak makkelijk om toch nog wat verder te doen…
Elke dag doe je wel iets goeds of krijg je iets gedaan. Dat kan jouw zelfwaardering verhogen, op voorwaarde dat je het opmerkt. Dus reserveer 2 minuten aan het eind van je (werk)dag en geef jezelf waardering voor wat je deed en dacht.
Als je je gestresseerd, angstig, geïrriteerd begint te voelen, neem dan 2 minuten. Ga zitten en adem diep vanuit je buik. Focus die 2 minuten op jouw ademhaling. Dit kalmeert je geest en lichaam en erna kan je met een kalmer gemoed weer aan de slag.
4. Maak het makkelijk om je vandaag gelukkig te voelen
Wanneer je opstaat, vertel jezelf “Maak het makkelijk om geluk te voelen vandaag.” Eten, werk, een koffie, het weer, kleine dingen in je leven zijn niet langer alledaags, maar dingen waarmee je blij bent. Wat je anders als vanzelfsprekend ervaart, begin je te waarderen gedurende een paar minuten. Dat geeft je energie en inspiratie. Het leven wordt lichter en ook de grote dingen in je leven blijf je erdoor waarderen.
5. Denk 1 minuut na en geef iemand een gemeend compliment
Besteed één minuut aan het vinden van iets dat je echt waardeert aan iemand in jouw leven en die in de loop van de dag in jouw buurt is. Besteed de andere minuut aan het geven van dat compliment.
Hij of zij zal er gelukkig mee zijn. Je zal je goed voelen over jezelf en allicht ook positieve feedback van die andere persoon krijgen. Een kleine maar schitterende manier om positieve relaties op te bouwen.
Welke kleine gewoonten ken of heb jij nog om je leven te veranderen op twee minuten per dag? Of welke van deze vijf ga jij toepassen? Laat het me weten. Of deel deze tips met wie jou dierbaar is.
Als coach help ik jou om met meer zelfvertrouwen doelen te bereiken in jouw leven, om het beste uit jezelf te halen, en je volledige potentieel te bereiken. Want het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!
Heb je een dominante baas of collega? Hij of zij is direct, assertief – soms agressief, besluitvaardig, vastbesloten en controlerend. Vaak zijn ze ongeduldig en trekken ze het laken naar zich toe in discussies om hun doel te bereiken. Als coach en als DiSC/Insights communicatietrainer heb ik dikwijls klanten die zich afvragen hoe ze op de meest effectieve manier kunnen communiceren met deze krachtige figuren.
Het is vaak een hele uitdaging, zeker als het om jouw baas gaat. Soms ben je zelfs geneigd om op te stappen. Maar leren werken met dit type persoon is een heel waardevolle vaardigheid. Dus als het voor jou de moeite loont, lees dan deze tips om te overleven en zelfs succesvol te zijn met een dominante baas.
Een eerste belangrijke stap is om het leven eens vanuit hun perspectief te bekijken. Dominante mensen beoordelen anderen op hun competentie en directheid. Ze kijken hoe zelfverzekerd je bent – als je dat niet bent zien ze dat als een zwakte. Vaak testen ze die zelfverzekerdheid al vroeg in de omgang met een ander door deze op een of andere manier uit te dagen. Ze zijn hard voor zichzelf en veronderstellen dat anderen dezelfde gedrevenheid bezitten. Ze hebben de neiging om iedereen af te meten volgens hun eigen standaard van resultaten. Problemen zien ze als interessante uitdagingen, en ze tonen weinig geduld tegenover weerstand of gebrek aan vooruitgang. Dominante mensen schrikken vaak als mensen hun assertieve gedrag persoonlijk nemen. Ze bedoelen het vaak helemaal niet als persoonlijke aanval!
Maar hoe ga je nu best om met dominante mensen?
Ben je zelf een nauwkeurig/nauwgezet persoon, dan kan het omgaan met een dominante persoon heel frustrerend zijn. Omdat ze ongeduldig worden door jouw gedetailleerde vragen, of zelfs omdat ze jou als incompetent zien omdat je hen vragen stelt. Ze zijn gewoon om richting aan te geven op de grote lijnen en jij voelt je daar niet goed bij omdat je zelf de vele ‘gaten’ in het plan moet invullen. Een dominante persoon verstaat vaak niet waarom je niet sneller beslist of sneller van richting verandert. Tip: beperk jouw vragen tot het minimum en focus je op de grote lijnen. Tracht de details vanuit een andere bron in te vullen. Wees direct in het vragen naar wat je wil en in het uiten van je mening. Focus jouw zelfvertrouwen op wat je wel weet, eerder dan te focussen op wat je nog niet weet. Bekijk de dominante persoon niet als onbekwaam omdat die niet begaan is met details. Hun sterkte en focus ligt op een ander vlak: het grote plaatje. Samen maak je een fijn team!
Ben je zelf een heel sociaal en vlot persoon, dan voel je je gefrustreerd omdat dominante mensen je minder serieus nemen en geen warmmenselijke connectie maken. Je ziet hen als bot en ongevoelig. Je vindt het moeilijk om hun verwachting naar specifieke resultaten in te lossen. Het kan zelfs tot een clash tussen jullie ego’s komen. Wees duidelijk over de waarde die jij brengt aan het team/de relatie. Je kan hen helpen met jouw sterkte: relaties bouwen en dingen gedaan krijgen door anderen. Tip: begrijp hun behoefte om taken gedaan te krijgen. Tracht meer te luisteren dan zelf te spreken, het loont de moeite.
Ben je zelf een kalm, geduldig en ondersteunend persoon dan is een uur samenzitten met een dominant persoon zo gezellig als een treinramp. Zij zien jouw rustige manier van omgaan als zwak en niet effectief. Je voelt je persoonlijk aangevallen door hun directe aanpak. Het kan heel moeilijk zijn om ze te laten luisteren naar jouw ideeën. Ze hebben weinig geduld met jouw behoefte om veranderingen te beheersen en jouw eigen tempo te kunnen volgen. Tip: probeer ze niet te vermijden. Bereid daarentegen goed voor wat je moet zeggen. Oefen je erin om je mening te uiten wanneer je een waardevolle bijdrage hebt. Weet dat jij voor de dominante persoon een middel bent om doelen te bereiken: vraag direct aan hen wat je nodig hebt om succesvol te zijn. Belangrijk is ook om jouw persoonlijke en professionele grenzen aan te geven. Vraag hen bijvoorbeeld dat ze jou onder vier ogen en op een professionele manier aanspreken wanneer er een probleem is. En bovenal, herinner jezelf eraan dat het niet persoonlijk bedoeld is!
Vind je deze tips waardevol? Deel ze dan met jouw netwerk.
Als coach help ik jou om met meer zelfvertrouwen doelen te bereiken in jouw leven, om het beste uit jezelf te halen, en je volledige potentieel te bereiken. Want het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!
Een leven in balans: makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker vandaag met alle eisen van werk én daarbuiten. Informatie stroomt continu je leven binnen. Opportuniteiten om allerlei nieuws te ontdekken zijn nooit zo overvloedig geweest.
Als je zelf geen limieten stelt, kan je uitgeput, overwerkt en zelfs opgebrand raken voor een langere periode.
Hoe kan je omgaan met deze uitdaging? Met diverse coachingklanten heb ik al oplossingen besproken die blijken te werken. Maar ook voor mezelf is het vaak een hele klus om rustpunten te vinden in de maalstroom van het leven. Zeker als ik de volgende gewoonten niet aanhoud.
1. Zet duidelijke grenzen voor je dag
Zet limieten in je dag om werk en rust in balans te houden. Zo kan je met jezelf afspreken om na een bepaald uur (voor sommigen 19u, voor anderen misschien 21u) niet meer te werken. En ook tijdens je werkdag las je best pauzes in om scherp te blijven en energie bij te tanken. Stap even weg van je computer en snuif wat verse lucht op bijvoorbeeld.
2. Zorg voor voldoende energie
Om sterk genoeg te staan tegenover de eisen die het leven aan je stelt, heb je energie nodig. De drie fundamenten daarvoor ken je allicht al: voldoende slaap, gezond eten en voldoende bewegen. Maar doe je ze ook alle drie? Als je niet gezond genoeg eet of voldoende beweegt dan begin je je meer gespannen te voelen en heb je minder energie. Het wordt moeilijker om beslissingen te nemen en actie te ondernemen. Heb je onvoldoende slaap, dan voel je je makkelijker gestrest en komen er meer negatieve gedachten in je op. Wees eerlijk met jezelf en kijk hoe je omgaat met deze drie fundamenten. Kan je iets verbeteren? Neem dan vandaag nog een kleine actie.
Als je merkt dat je je geïrriteerd voelt, of moe en ongeïnspireerd, luister dan naar die gevoelens: neem tijd om voor jezelf te zorgen. Doe iets waarvan je weet dat het jou ontspant en weer oplaadt. “Sometimes the most urgent thing you can possibly do is take a complete rest,” zei Ashleigh Brilliant. Niemand zal je belonen om tegen de muur te lopen en opgebrand te raken. Wees ook eens lief voor jezelf.
Extra: Stel jezelf deze vragen
Deze vragen brengen je meer helderheid en focus. Stel ze ook als je druk bezig bent en je e-mail al voor de tiende keer die dag aan het checken bent.
Zal deze actie nog belangrijk zijn over 5 jaar? Of over 5 maand? Of zelfs over 5 weken?
Brengt deze actie me dichter bij mijn doel?
Waarom doe ik dit?
Wat zijn mijn vier topprioriteiten in mijn leven? Hoe staat het er vandaag mee?
Wat is één ding dat ik kan doen om een gezondere balans te vinden in hoe ik mijn tijd en energie spendeer?
Als coach help ik jou om met meer zelfvertrouwen doelen te bereiken in jouw leven, om het beste uit jezelf te halen, en je volledige potentieel te bereiken. Want het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!
Belangrijk daarbij is om goed voor jezelf te zorgen.
Doe wat je kan om gezond te leven. En daarmee bedoel ik niet dat je yoghurt moet beginnen eten in plaats van een snack.
Ik bedoel dat je alle vier jouw “lichamen” gezond moet houden: fysiek, emotioneel, mentaal en zinzoekend. Als je dit doet, voel je je zoveel krachtiger in het leven staan.
Omring je niet met negatieve mensen, mensen die je naar beneden halen of die ervoor zorgen dat je je slecht voelt over jezelf.
Soms kan je er niet omheen. Dan zijn ze er gewoon: op het werk of zelfs in je huis. Wat je dan doet is ze trainen door grenzen te stellen. Als ze beginnen met je naar beneden te halen, ga er niet in mee. Lach niet, vecht niet terug, argumenteer niet, word niet defensief. Ga gewoon weg. Zeg ‘dag’ en stap weg. Ga er niet in mee. Enkel doordat jij grenzen aangeeft zullen ze het verstaan. Niet door met hen te praten (ze luisteren toch niet), niet door mouwvegen (dat maakt hen erger), niet door het “goed op te pakken” (ze denken dan dat je het graag hebt). Ga gewoon weg.
En tracht positieve mensen in je leven te vinden. Als je ze niet meteen vindt, lees dan boeken of artikels van positieve mensen.
Natuurlijk heb je soms een reden om je negatief te voelen. Maar dat wil nog niet zeggen dat je niet bij positieve mensen zou moeten zijn of iets van hen lezen. Te vaak laten we ons meezuigen in negativiteit en laten we onze positieve kant krimpen. Niet gezond. Niet doen dus. Lees meer: Hoe je leert om minder aan jezelf te twijfelen
3. Versterk jouw mentale lichaam.
Vergeet even alle anderen. En lees elk dag. Wat zou je denken van een boek in plaats van het nieuws of tv?
Er is in essentie niet zoveel verschil tussen jou en alle anderen. En de rest van het universum trouwens. Dankbaar zijn. Jezelf eens in de schoenen van de ander plaatsen. Waardering hebben voor momenten, ook lijkt de toekomst angstaanjagend of was het verleden deprimerend. Dat houdt jouw zinzoekend lichaam gezond.
De toekomst is er niet echt, enkel in potentie. En het verleden is voorbij. Ook al heeft het misschien een indruk op jou nagelaten. Die kan je wel erkennen. En waardeer dan het NU. Doe dat zoveel mogelijk als je jouw zinzoekend lichaam gezond wil houden.
Doe deze vier dingen consistent en jouw zelfwaardering zal fenomenaal toenemen, mensen zullen jou beter behandelen, en elk moment van je leven zal glinsteren als een diamant in de zon.
Ook anderen inspireren versterkt jezelf, deel daarom dit artikel met wie je nauw aan het hart ligt.
Als coach help ik jou om met meer zelfvertrouwen doelen te bereiken in jouw leven, om het beste uit jezelf te halen, en je volledige potentieel te bereiken. Want het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!
Een doel vooropstellen is een ding. Het echt waarmaken is iets anders. Eenmaal je duidelijk hebt wat jouw doel is, moet je beslissen om het waar te maken. En dat vraagt engagement. Maar je engageren om een doel te bereiken is niet zo evident tussen alle afleidingen, dringende zaken en drukte.
Karolien had zich voorgenomen om haar conditie te verbeteren. Door twee keer per week te gaan fitnessen. Vol goede moed nam ze een fitnessabonnement en ging ze twee keer per week naar de fitness voor de eerste twee weken en toen… kwam het leven tussen. Ze moest langer doorwerken of ze was te druk of te moe om te gaan fitnessen. Ze ging af en toe nog maar en de vooruitgang op weg naar haar doel kwam tot stilstand. Ze raakte gefrustreerd en vroeg zich af waarom haar doel bereiken zo lastig was.
Engagement is 100%
Eenmaal je een doel hebt bepaald moet je jezelf ook 100% verplichten om het resultaat te bereiken als je ECHT wil dat het gebeurt. Niet 50% of 60%. Zelfs geen 90%.
100% engagement of noppes.
Stel jezelf deze vraag: “Ben ik geëngageerd om dit te bereiken of ben ik alleen maar geïnteresseerd?”
Wat gebeurt er als je beslist om geïnteresseerd te zijn in je doelstelling?
Je neemt inconsistente actie: alleen als je eraan denkt of als je “in de stemming” bent.
Je vind makkelijk excuses om het niet te doen.
Je wordt ’s ochtends wakker met stemmetjes in je hoofd: doe ik het vandaag of niet? Of start ik morgen?
Je vindt tijdens de dag uitvluchten om je gebrek aan engagement te rechtvaardigen: “Ik heb geen tijd”, “Het is mijn fout niet”, “Ik ben te moe”, “Ik verdien een rustdag…”
Je onderneemt aarzelende pogingen om te starten maar je geeft op.
Je voelt je gefrustreerd omdat je weet wat je zou moeten doen, maar je doet het niet!
Wat gebeurt er als je 100% geëngageerd bent?
Als je jezelf verplicht tot je doel dan zijn er geen excuses, alleen resultaten.
Je hebt discipline – het is gewoon een deel van je dagelijkse bezigheden.
Je hebt de beslissing genomen, je hoeft er niet meer over te twijfelen of te onderhandelen. Je doet het gewoon.
Er is geen debat in je hoofd. Het is einde discussie.
Het leven is makkelijker en je bent gefocust.
Je staat er elke dag ondanks belemmeringen of “niet in the mood zijn”.
De waarheid is dat als je alleen maar geïnteresseerd bent in je doel, dan zal je het niet bereiken. Het moet 100% engagement zijn!
Hoe blijf je geëngageerd om je doel te bereiken?
1. Schrijf het op. We raken allemaal wel eens afgeleid en dan vergeten we makkelijk wat belangrijk is als er zoveel drukte rond ons is. Je doelen neerschrijven geeft je een referentiepunt. Je kan ze regelmatig herlezen en zo je focus behouden.
2. Maak het doenbaar. Als je denkt dat je doelstelling te hoog gegrepen is, is het makkelijk om overweldigd te worden. Splits je einddoel daarom op in doenbare acties. Noteer de volgende stap in je agenda met een datum en tijdstip per week. Zo creëer je momentum: je bent in beweging en dat helpt je om gemotiveerd te blijven want je boekt vooruitgang.
3. Denk aan je waarom. Waarom wou je dit resultaat? Hou voor ogen welke waarde jouw resultaat zal brengen in je leven. Als het een waardevol doel is, dan blijf je makkelijker gefocust en heb je veel meer kans om het te bereiken. Als het niet waardevol is, doe het dan gewoon niet.
4. Stop met excuses. Iedereen kan zeggen dat hij het te druk heeft. Zorg voor een “geen excuses”-afspraak met jezelf als het over dit doel gaat. Dit is wat je wil. Verspil geen energie aan zagen en klagen erover.
5. Zorg voor een accountability partner. Iemand hebben bij wie je geregeld verantwoording aflegt maakt echt een verschil. Hij/zij helpt je om op het juiste spoor te blijven op weg naar je resultaat. Als je jouw intentie verwoordt tegenover iemand anders en je spreekt bijvoorbeeld een week later weer af, dan is er veel meer kans dat je je doel bereikt. Het voordeel van een personal life coach is dat deze niet alleen jouw doel helpt scherpstellen, jouw ‘waarom’ naar boven haalt, een actieplan helpt opstellen, jouw excuses analyseert maar ook jouw engagement levend houdt. Zodat je jouw doel bereikt.
Als coach help ik jou om met meer zelfvertrouwen beslissingen te nemen in jouw leven, om het beste uit jezelf te halen, en je volledige potentieel te bereiken. Want het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!
Charlotte is een jonge veertiger met spijt.
Een positief verschil maken in je leven hoeft niet altijd met een enorme sprong te gebeuren. Als 
Heb je een dominante baas of collega? Hij of zij is direct, assertief – soms agressief, besluitvaardig, vastbesloten en controlerend. Vaak zijn ze ongeduldig en trekken ze het laken naar zich toe in discussies om hun doel te bereiken. Als 
Een leven in balans: makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker vandaag met alle eisen van werk én daarbuiten. Informatie stroomt continu je leven binnen. Opportuniteiten om allerlei nieuws te ontdekken zijn nooit zo overvloedig geweest.
In het 
Een doel vooropstellen is een ding. Het echt waarmaken is iets anders. Eenmaal je duidelijk hebt wat jouw doel is, moet je beslissen om het waar te maken. En dat vraagt engagement. Maar je engageren om een doel te bereiken is niet zo evident tussen alle afleidingen, dringende zaken en drukte.
