Vermijd burn-out. Versterk je veerkracht. Bevrijd jezelf van perfectionisme en uitstelgedrag. Ontdek wat je gelukkig maakt. En word de beste versie van jezelf.
Je had je het vast voorgenomen. Geen berichten meer beantwoorden ’s avonds. Niet meer ja zeggen terwijl je nee denkt. En toch gebeurde het weer… bijna zonder dat je het doorhad.
Het ligt niet aan discipline. Het ligt niet aan karakter. Het ligt aan één specifieke manier waarop je tegen jezelf praat op het moment dat het er écht toe doet. Onderzoek laat zien dat één klein taalverschil bepaalt of je grens standhoudt of wegsmelt – en de meeste mensen gebruiken jaar na jaar de variant die hen onderuit haalt.
In dit artikel volg je Lotte, die ontdekt waarom haar grenzen haar telkens verlaten op het verkeerde moment. En wat er verandert als ze leert hoe een grens klinkt als hij echt van haar is.
Wil je elke week één inzicht zoals dit, rechtstreeks in je mailbox? Schrijf je hier in en krijg een ebook: https://eepurl.com/cYIuQ
Het is 21.43 uur.
De afwas staat nog op het aanrecht.
Op tafel een roman met een bladwijzer die al drie avonden op dezelfde pagina zit.
Dan licht haar telefoon op.
Heb je hier nog heel even naar gekeken?
Ze trekt haar schouders op: haar lichaam bereidt zich al voor op iets waar haar mond nog niet mee akkoord is. In haar hoofd loopt een zin mee die heel redelijk klinkt:
Ik kan nu niet niet antwoorden.
Je grens verdwijnt niet door zwakte… maar door één zinnetje
Lotte – niet haar echte naam, wel haar echte patroon – is het type mens dat ziet wat er nodig is voor iemand het vraagt.
Dat is een gave.
Tot het een automatisme wordt.
Tot ze zelf niet meer doorheeft hoe vanzelfsprekend haar beschikbaarheid is geworden, ook voor haarzelf.
Ze wilde rust. Minder reageren na acht uur. Gewoon meer lucht in haar avonden. Maar de taal waarmee ze dat probeerde te bereiken, werkte telkens tegen haar.
Ik kan geen nee zeggen, dat zou raar zijn.Ik kan dit niet laten liggen.
Die zinnen klinken gedisciplineerd. Streng bijna. Maar er zit iets geks in: ze klinken ook als een bordje aan de muur. Alsof de grens niet van haar komt, maar haar wordt opgelegd… door wie eigenlijk?
Wat onderzoekers ontdekten over de woorden die je kiest op het verkeerde moment
Vanessa Patrick en Henrik Hagtvedt bestudeerden precies dit soort taalverschillen.
Mensen die een verleiding afwezen met I don’t hielden hun aanpak significant langer vol dan mensen die I can’t zeiden – in een veldstudie was het verschil na tien dagen 8 op de 10 tegenover 1 op de 10.
Hun verklaring:
I don’t voelt aan als iets wat je zelf kiest.
I can’t voelt aan als iets wat je overkomt.
Maar ze voegen er zelf meteen aan toe dat het effect afhangt van hoe intern het doel gedragen is. Als je handelt vanuit sociale druk of externe verwachting, verdwijnt het voordeel. Het gaat dus niet om een taaltruc. Het gaat om de vraag of een grens echt van jou is of dat je hem alleen maar uitvoert.
Ik kan niet klinkt alsof je jezelf iets ontzegt.
Ik doe dat niet klinkt alsof je ergens voor staat.
Dat klinkt misschien als een subtiliteit. In je lijf is het dat niet.
Ze stuurde het bericht. Toen sloeg de paniek toe.
Een week later stuurt Lotte me een bericht. Niet triomfantelijk. Gewoon: het gebeurde net.
Het is kwart voor acht. Haar laptop staat dicht. Haar zoon zit in de zetel. Dan komt het bericht van haar leidinggevende: niet agressief, niet onredelijk. Gewoon dat soort bericht.
Kun je nog even naar slide 12 kijken? Morgen vroeg nodig.
Ze voelt het meteen in haar lijf. Borst smaller. Handen al naar het toetsenbord. Ze typt Natuurlijk. Wist dat weg. Typt een halve uitleg: moe, morgen vroeg, niet meer helder. Wist ook dat weg.
Wat overblijft is één zin.
Ik neem dit morgenochtend als eerste mee.
Verzonden.
Daarna geen opluchting. Eerst paniek. Ze leest haar eigen woorden drie keer terug. Zoekt naar koudheid, naar een verkeerde toon. Haar hand zweeft boven haar telefoon. Alles in haar zegt: stuur nog iets. Een smiley. Een sorry. Leg uit dat je normaal wél flexibel bent.
Ze doet het niet.
Tien minuten later: Prima, dank je.
Wat het systeem heeft geleerd
Wat haar het meest trof was niet dat de ander redelijk reageerde. Maar dat ze zichzelf had voorbereid op een ramp die er niet kwam.
Dat herken ik vaker bij mensen die lang over hun grenzen zijn gegaan: het systeem heeft geleerd dat jezelf wegcijferen de enige manier is om sociaal conflict te vermijden. Dus zelfs als je één keer standhoudt, verwacht je straf. De kalmte van de ander voelt dan bijna onwerkelijk.
Een gezonde grens voelt in het begin niet als rust. Meer als risico.
Drie weken later stuurde ze vier zinnen. Geen woord te veel.
Op een zondagavond een bericht van een vriendin: Heb je even?
Vroeger zou ze meteen bellen, ook als haar hoofd vol zat. Niet omdat ze dat wilde – puur reflex. Nu typt ze te veel, schrapt, en stuurt:
Ik lees je morgen met aandacht.
Niet spectaculair. Maar het is een zin die twee dingen tegelijk doet: ze houdt haar grens én ze laat de relatie staan. En – dat is het punt – hij voelt als van haar. Niet als een regel die ze zichzelf oplegt. Een positie die ze inneemt.
Ze mailde me drie weken later. Vier zinnen, geen groot verhaal:
Het vreemde is niet dat alles nu lukt. Het vreemde is dat ik sneller merk wanneer ik mezelf begin te verlaten. En dat ik dan soms echt kan blijven staan. Niet altijd. Wel vaker.
Dat geloof ik. Niet omdat het mooi klinkt, maar omdat het precies de juiste maat heeft. Geen doorbraak. Wel verschuiving.
Zo begin je, ook als je dit al honderd keer hebt geprobeerd
Niet bij je moeilijkste grens. Begin bij de grens die je het vaakst verliest zonder het goed en wel te merken: het bericht dat je toch beantwoordt, de vraag waarop je ja zegt voor je nagedacht hebt.
Kies één zin. Niet als verbod, maar als positie.
Niet: ik kan na acht uur niet meer reageren. Maar: ik reageer ’s avonds niet op werkberichten.
Niet: ik mag dat niet eten als ik gestrest ben. Maar: ik eet niet om spanning te blussen.
Niet: ik kan nu geen nee zeggen. Maar: ik geef hier nu geen ja op.
Het verschil zit in één woord. Het effect in je lijf is groter dan je denkt.
En verwacht wrijving. Een grens die nieuw is voelt nooit meteen goed. Eerder onwennig, soms zelfs verkeerd. Dat is geen signaal om terug te draaien; alleen dat hij nieuw is.
Twee vragen om mee te vertrekken:
Waar in jouw dag klinkt ik kan niet eigenlijk als vermomde angst?
En welke ene zin zou morgen meer op een keuze mogen lijken?
Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.
Met de nieuwste mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.
Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
Weet je nog hoe vaak je tegen jezelf zegt: “Ik moet dit kunnen”? In deze blog ontdek je een veel zachtere én effectievere manier om met jezelf te praten, precies op de momenten dat je stress het hoogst is. Aan de hand van een verhaal over Ellen en recente psychologische inzichten leer je hoe één kleine taalshift je innerlijke criticus een maatje kleiner maakt. Je krijgt concrete zinnen en mini-rituelen mee die je meteen kan testen in je volgende spannende gesprek, meeting of keuze.
“Serieus, Ellen. Nog één zo’n stuntelmeeting en ze hebben door dat je geen idee hebt wat je doet.”
Ellen staart naar haar scherm.
Binnen twee minuten moet ze haar voorstel verdedigen voor het directieteam. Haar hart bonst, haar handen zijn klam. De gedachte draait in rondjes: ik ga door de mand vallen.
Dan duikt een tweede stem op.
“Komaan, ik kan dit. Ik heb mij voorbereid. Ik heb dit al gedaan.”
Maar die ik-stem klinkt flinterdun. Alsof een kleuter het moet opnemen tegen een volle tribune vol kritische supporters.
En dan gebeurt er iets onverwachts. Er komt een andere gedachte, bijna alsof iemand naast haar staat.
“Ellen heeft dit al zwaarder gehad. Ze heeft lastige gesprekken overleefd. Nu heeft ze voorbereiding, ervaring en een glas water. Ze mag zenuwachtig zijn én toch spreken.”
Haar adem zakt een beetje. Het lawaai in haar hoofd wordt minder scherp. Alsof iemand de volumeknop van haar angst één stand lager draait.
De meeting start. Haar stem trilt, maar ze blijft staan. En die derde persoon, “Ellen”, blijkt verrassend goed in pep talks.
Misschien ben jij geen Ellen, maar herken je wel dit detail: zodra het spannend wordt, verandert de toon in je hoofd.
Je innerlijke stem zegt dingen die je nooit tegen iemand anders zou zeggen. Zeker niet tegen iemand die je graag ziet.
We leren dat we “positiever moeten denken”. Dat je jezelf gewoon moet toespreken met “Ik kan dit, komaan”. Alleen voelt dat vaak hol op de momenten dat je brein in alarm gaat.
De voorbije jaren hebben onderzoekers iets fascinerends beschreven. Een kleine taalshift . jezelf aanspreken met je eigen naam, in de derde persoon . kan je brein helpen om sneller te kalmeren en helderder te reageren.
In wat volgt, verken je die techniek stap voor stap. Met Ellen als gids. En met oefeningen die je vandaag al kan testen.
1. Je innerlijke commentator ontmaskeren
Of je nu in een vergadering zit, aan de schoolpoort staat of ’s nachts ligt te piekeren: er is bijna altijd een commentator actief.
Soms klinkt die als een supporter:
“Je hebt dit al vaker gedaan, het komt goed.”
“Je mag dit spannend vinden, en toch proberen.”
Op andere dagen lijkt het eerder op een harde sportcommentator die elke misstap uitvergroot.
Onderzoek toont dat deze innerlijke monoloog niet neutraal is. Hoe je met jezelf praat, beïnvloedt rechtstreeks hoe sterk je stress ervaart, hoe je recupereert én hoe je beslissingen neemt.
Die stem is zelden uit het niets ontstaan. Vaak was ze ooit een poging van je brein om je te beschermen: beter jezelf scherp toespreken dan onverwachte kritiek krijgen van iemand anders.
Mini-stap voor jou
Schrijf één zin op die je vaak denkt als het spannend wordt, bijvoorbeeld voor een mail, een meeting of een gesprek.
Vraag je luidop af: “Zou ik dit zó zeggen tegen iemand die ik graag zie?”
Die ene vraag breekt al een stukje van de vanzelfsprekendheid van je innerlijke criticus open.
2. Waarom je naam gebruiken meer doet dan “ik kan dit” herhalen
Onderzoekers zoals Jason Moser, Ethan Kross en collega’s lieten mensen nadenken over pijnlijke of stressvolle situaties, terwijl ze hersenactiviteit maten met EEG en fMRI.
Deelnemers gebruikten twee soorten innerlijke self-talk:
ik-versie: “Ik vind dit beeld echt heftig.”
naam-versie: “Sanjay vindt dit beeld echt heftig.”
Wat bleek:
Mensen die hun eigen naam gebruikten, toonden minder sterke emotionele reactiviteit in hersengebieden die gelinkt zijn aan zelfgericht piekeren.
Ze hadden geen extra “denk-energie” nodig. Het kostte niet meer moeite dan gewone self-talk.
De naam-versie hielp hen om iets afstand te nemen en rationeler te reageren, zelfs bij intense herinneringen.
Door jezelf bij je naam te noemen, schuif je als het ware één stoel naar achter. Je kijkt niet alleen vanuit je emoties, maar ook naar je emoties.
Bij Ellen klinkt dat zo:
“Ellen is bang dat ze door de mand valt. Ze denkt dat één slechte slide bewijst dat ze waardeloos is. Geen wonder dat haar hart zo snel slaat.”
De situatie verandert niet. De positie van waaruit ze kijkt, wél.
Mini-stap voor jou
Kies een moment dat vandaag waarschijnlijk wat spanning zal geven (een telefoontje, een overleg, iets kleins).
Spreek net voor dat moment één zin in jezelf uit met je eigen naam. Bijvoorbeeld: “___ (jouw naam) mag zenuwachtig zijn en hoeft niet perfect te zijn.”
Let achteraf eens op: voelt het verschil tussen die zin en je klassieke “ik moet dit kunnen”?
3. Ik-stem en naam-stem: geen wedstrijd, wel een duet
Distanced self-talk betekent niet dat je voortaan verplicht in de derde persoon “moet” denken.
Zelfspraak in de ik-vorm blijft waardevol, zeker als je al min of meer rustig bent. In therapie en coaching gebruiken veel programma’s – zoals cognitieve gedragstherapie en mindful self-compassion – ik-zinnen om gedachten te onderzoeken en te verzachten.
Je kan het zien als een duet in je hoofd:
De ik-stem klinkt als een vriend naast je: “Ik ben moe. Ik heb rust nodig.”
De naam-stem klinkt als een vriendelijke regisseur op de achterste rij: “Tom heeft een zware week achter de rug. Hij mag weigeren, ook al is hij bang om iemand teleur te stellen.”
Voorbeeld: avondspits bij het slapengaan
Stel je een ouder voor die elke avond uitbarst bij het slapengaan.
Automatische ik-stem: “Ik ben weer een slechte ouder. Ik kan dit niet.”
Nieuwe naam-stem: “Dit is zijn frustratie die graag het stuur grijpt. Ze wil dat hij roept. Maar hij hoeft niet mee. Hij loopt even rond en ademt drie keer diep in.”
Deze manier van praten creëert ruimte tussen emotie en reactie. Dat sluit aan bij wat we weten uit onderzoek: psychologische afstand helpt om irrationele gedachten te bekijken zonder ze meteen te volgen.
Mini-stap voor jou
Schrijf twee zinnen over dezelfde lastige situatie: één in de ik-vorm, één met je naam.
Lees ze luidop. Welke zin helpt je nu het meest om rustiger te worden?
4. Twee mini-rituelen voor een eerlijke, milde pep talk
Hier wordt het concreet. Dit zijn twee eenvoudige rituelen die je vandaag nog kan proberen.
4.1. De “naam + emotie + kleine stap”-zin
Maak een korte zin met drie ingrediënten:
je naam
erkenning van wat je voelt
één kleine, haalbare actie
Voorbeelden:
“Bram is overprikkeld na die meeting. Hij hoeft nu niet alles op te lossen. Hij mag eerst vijf minuten buiten gaan staan.”
“Sarah schaamt zich voor die fout. Dat mag prikken. Ze kan straks één heldere herstelmail sturen.”
Onderzoek naar distanced self-talk en zelfcompassie suggereert dat net deze combinatie . afstand, mildheid en een concrete stap . stress verlaagt en veerkracht versterkt.
Mini-stap voor jou
Schrijf nu meteen één “naam + emotie + kleine stap”-zin over iets dat je vandaag bezighoudt.
Leg die zin zichtbaar neer: op je bureau, in je agenda of als startscherm op je telefoon.
4.2. De hand-op-je-borst routine
Zelfcompassie is geen soft extraatje. Studies tonen dat mensen die vriendelijker met zichzelf leren spreken, minder stress en mentale klachten ervaren, zowel in het dagelijkse leven als op het werk.
Probeer dit kleine ritueel:
Leg je hand even op je borst of buik.
Adem drie keer rustig in en uit.
Gebruik dan één zin in de derde persoon, op de toon van een goede vriend.
Bijvoorbeeld:
“Lien heeft veel gedragen de laatste tijd. Het is logisch dat ze moe is. Ze mag een pauze nemen.”
“Karim schaamt zich voor die misser. Hij mag balen. En hij mag er ook uit leren zonder zichzelf af te breken.”
Mini-stap voor jou
Kies één moment vanavond waarop je bewust deze hand-op-je-borst routine probeert.
Geef jezelf nadien een score van 0 tot 10: hoe gespannen voelt je lichaam nu?
Welke woorden gun jij jezelf vandaag?
Ellen zal nog vaak stress voelen. Jij ook. Dat is geen fout in het systeem.
Het verschil zit in de woorden die je dan kiest.
Je kan blijven luisteren naar de automatische commentator die alles afbreekt. Of stap voor stap een andere stem versterken. Een stem die je bij je naam noemt, je emoties serieus neemt en je helpt om één kleine stap te zetten die nu haalbaar is.
Misschien is de echte vraag niet “Hoe word ik eindelijk zelfverzekerd?” maar:
“Welke woorden heeft ___ (jouw naam) vandaag nodig om met iets meer mildheid en moed verder te gaan?”
Doe dit
Kies één situatie van vandaag waarvan je nu al weet dat ze spanning geeft.
Schrijf één zin in de derde persoon met je naam, je emotie en een kleine stap.
Lees die zin luidop op het moment zelf. En kijk dan, heel eerlijk: welke stem wil je de komende weken vaker horen in je hoofd?
Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.
Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.
Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
Dit is een manier van spreken die veel mensen eropna houden en die heel contraproductief is.
Een bijzonder nefaste uitdrukking is ‘zou moeten‘, zoals in ‘ik zou deze presentatie gemakkelijk moeten kunnen geven’ of ‘ik zou dit project vanavond moeten kunnen afronden‘.
Want deze manier van spreken is geladen met verwachtingen en druk, en het weerhoudt je ervan om open te staan voor alle opties die voor je liggen.
Laat me een voorbeeld uit de tenniswereld nemen. Wanneer een tennisspeelster voor de wedstrijd de ranglijst heeft bekeken en heeft gezien dat haar tegenstandster veel lager staat gerangschikt dan zij, dan kan ze de wedstrijd ingaan met een sterke gedachte, en tegen zichzelf zeggen: “Ik moet winnen.”
Helaas zal dit een contraproductieve reactie uitlokken, want als ze niet wint, zal ze dubbel gefaald hebben – niet alleen een wedstrijd verliezen, maar een wedstrijd verliezen van een zogenaamd mindere speelster.
Als ze daarentegen mentaal flexibel is en zich inspant om het grotere plaatje te zien, kan ze zich realiseren dat haar tegenstandster de jongste tijd geen ranking evenementen heeft gespeeld of wel veel heeft gespeeld, maar allemaal in het buitenland. Met deze meer open houding geeft ze haar tegenstandster het respect dat ze verdient en stelt ze veel minder verwachtingen aan zichzelf.
Ze zou tegen zichzelf kunnen zeggen dat ze hier een kans heeft om het goed te doen, in plaats van dat ze het goed moet doen. En daardoor zal ze waarschijnlijk op een meer ontspannen manier spelen en beter presteren.
Om stresserende zelfpraat te vermijden, kun je ook woorden als ‘moeten’ en ‘zou moeten’ vervangen door meer open, alternatieve woorden als ‘kunnen’, ‘willen’ en ‘kans’.
Door naar deze zachtere taal toe te werken, kan je je aanpassen aan de eisen van een situatie zonder dat stresserende emoties de overhand krijgen.
Het zal je helpen je meer te richten op het proces (de manier waarop je presteert) dan op het resultaat in termen van succes of mislukking. En het zal je in staat stellen te kijken naar wat je kunt doen om in lijn met je waarden te leven, in plaats van bang te zijn voor mogelijke mislukkingen of die te vermijden.
Nog een voorbeeld: stel je voor dat je op je werk bent en dat een nieuwe senior manager jouw team komt bezoeken en vraagt naar de projecten waaraan je werkt. Je zou tegen jezelf kunnen zeggen dat je hard moet zijn en dat je dit zonder voorbereiding zou moeten kunnen doen of dat je het goed moet doen om indruk te maken op je baas. Dit is zelfpraat waardoor je je waarschijnlijk paniekerig gaat voelen. Maar als je in plaats daarvan probeert te denken ‘Dit is een kans om te delen waaraan ik heb gewerkt‘ of ‘Dit zal een geweldige manier zijn om meer steun voor ons project te krijgen‘, dan kan dat de druk verlichten en je helpen om steviger op je benen te staan.
Als het onnatuurlijk aanvoelt om op deze manier te denken, kun je het makkelijker maken door te oefenen.
Schrijf een paar voorbeelden op van het soort zelfpraat dat onder druk en stress door je hoofd gaat, zoals ‘Ik moet de beste zijn,’ en streep dan het ‘moeten‘ door en vervang het door iets minder beperkends, zoals ‘Ik heb een kans om het beter te doen dan de vorige keer.’
Overigens is ‘moeten’ een woord dat voortdurend door het hoofd gaat van mensen die last hebben van perfectionisme. En omdat deze inzichten en tips niet meer zijn dan dat: inzichten en tips – is het aangeraden om je te laten begeleiden door een perfectionismecoach wanneer je je duurzaam wil bevrijden van overdreven perfectionisme en echt meer vrijheid wil ervaren in je leven.
En een van de beste manieren om te leren om te gaan met het leven, met stress en hoe je tegen jezelf praat, is het investeren in jezelf via een coach. Een geschikte coach kan je bijvoorbeeld begeleiden in het beslissen over een goede richting in jouw loopbaan, in het bevrijden van overdreven perfectionisme, in het ontwikkelen van jouw zelfvertrouwen, in het bereiken van het volgende niveau in jouw leven. Hier lees je meer over mij en hoe je contact kunt opnemen.
Want het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!
P.S. Je helpt me echt wanneer je deze berichten deelt op sociale media. Dus als het niet te veel moeite is, klik dan op een van de knoppen hieronder. Dankjewel!
Je hebt dromen en ambities. En je wil er echt voor gaan. Geen gebrek aan motivatie dus. En toch. Toch houdt iets jou tegen om een volgende stap te zetten in jouw ontwikkeling.
Dat ligt vaak aan hoe jij over jezelf praat en de manier waarop je met jezelf en anderen communiceert. Want de manier waarop je communiceert heeft een enorme impact op jouw ontwikkeling, op jouw succes in het leven.
Wist je dat studies aantonen dat negatieve woorden gebruiken – zoals ‘nee’ – ons brein beïnvloeden waardoor we minder effectief zijn en ons eigen succes hinderen?
Dus wil jij een positieve invloed hebben op jouw succes én meer invloed hebben op anderen, verander dan jouw communicatie naar jezelf en naar anderen.
Dit zijn 5 geheimen om succesvol te communiceren. Door deze 5 tips toe te passen in je communicatie naar jezelf en de mensen rondom jou, zal je ervaren dat jouw impact vergroot en dat je meer vooruitgang boekt in je leven.
1. Stop met ‘zou’
‘Ik zou wat meer tijd aan mijn eigen ontwikkeling moeten besteden.’
‘Ik zou een opleiding moeten volgen om beter te communiceren.’
‘Ik zou, ik zou, ik zou…’
Als je spreekt in termen van ‘zou’, dan heb of krijg je het gevoel dat het iets is dat van buitenaf wordt opgelegd. Maar dat jij er zelf niet volledig achterstaat. Zo maak je het moeilijk om er écht mee aan de slag te gaan en er succes in te boeken.
Wil je vanuit innerlijke motivatie beslissen om actie te ondernemen, stop dan met die ‘zou’ en spreek in termen van doen:
‘Ik ga mezelf verder ontwikkelen’
‘Ik ontwikkel mezelf verder’
‘Ik schrijf me in voor die opleiding’
Dat zet aan tot actie vanuit je innerlijke motivatie en vergroot jouw kans op succes.
2. Voeg ‘nog’ toe
Zo vaak hoor ik mensen zeggen: ‘dat kan ik niet’. Zoals ‘ik kan niet leidinggeven’, ‘ik kan niet verkopen’, ‘ik kan niet voor een publiek spreken’,… Klinkt redelijk hopeloos, niet? Je kunt het niet en je zal het nooit kunnen. Zo spreken nodigt niet uit om er werk van te maken. En als je er geen werk van maakt, dan boek je ook geen vooruitgang.
Zeg beter: ‘ik kan het NOG niet’. Zo geef je jouw brein de boodschap dat je het op dit moment nog niet kan, maar dat het in de toekomst wél kan. En dat stimuleert je om jezelf te ontwikkelen, om te leren, om het te doen met vallen en opstaan. En daardoor jouw doelen te bereiken.
3. Stop met proberen
Wat gebeurt er als je nu probeert recht te staan? Inderdaad, je blijft zitten. Want je staat niet recht als je het enkel probeert.
Soms hoor ik ‘Ik probeer dingen te veranderen, maar het lukt niet’. Wel: je doet het of je doet het niet. Proberen impliceert dat je het misschien niet zal doen, en dat verkleint de kans op succes. Heb je de intentie om iets te doen, doe het dan. Heb je geen intentie om iets te doen, doe het dan niet en neem daar dan de verantwoordelijkheid voor.
Wees duidelijk en eerlijk tegenover jezelf, dan herken je beter wat je wil bereiken en doen. Dat geeft focus en motiveert, waardoor je de kans op succes vergroot. Verander ‘proberen’ door een bewuste intentie om iets te doen. Of de beslissing om het niet te doen.
4. Stop met ‘druk, druk, druk’
‘Ik heb het veel te druk om mezelf te ontwikkelen’
Druk, druk, druk zijn: voor veel mensen is het een statussymbool. Als ik het druk heb, dan ben ik belangrijk. Het houdt ook in dat je aan het ‘vechten’ bent om alles voor elkaar te krijgen. En die strijd maakt jou nu net minder effectief.
Vervang het concept ‘druk’ door ‘productief’. Word effectiever waardoor je meer dingen kunt aanpakken, meer impact krijgt en meer vooruitgang boekt in plaats van druk bezig te zijn.
Maak van jouw drukke dagen vanaf nu productieve dagen.
5. Start met het positieve formuleren van je doel
“Ik moet echt stoppen met ….”
Heb je deze zin al eens van jezelf gehoord? Da’s heel normaal. En als je echt iets wil bereiken, als je echt iets wil veranderen, vertel dan meteen ook wat je wél wil, in plaats van enkel wat je niet wil of waar je mee wil stoppen.
Formuleer dus jouw doel positief. ‘Ik moet stoppen met al dat surfen op sociale media‘ verander je in: ‘Ik ga vanaf nu meer boeken lezen‘. Een positieve formulering van jouw doel vergroot de kans op succes gigantisch.
Ik ben benieuwd: wat zeg jij eigenlijk tegen jezelf als het om je eigen ontwikkeling en groei in je leven gaat? Of hoe communiceer jij naar je gezinsleden of medewerkers? Misschien herken je wel een of meer manieren van communiceren? Wat is daarvan het effect?
Weet dat de manier waarop je communiceert een grote invloed heeft op jouw eigen ontwikkeling en succes. Vaak doen we onszelf, onbedoeld, ter plaatse trappelen door de manier waarop we ons eigen brein programmeren met onze communicatie.
Als zelfvertrouwencoach help ik jou om beter te leren communiceren met jezelf en met anderen en om jouw zelfvertrouwen en eigenwaarde te vergroten, om zo ook stappen vooruit te zetten richting jouw droomleven.
Want het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!
