Waarom slimme mensen vastlopen op simpele taken (en wat een boom daarmee te maken heeft)

Geplaatst op 8:00 door wimannerel

Lotte staart naar haar inbox.

Twaalf nieuwe mails. Ze opent er één. Leest. Haar schouders gaan omhoog. Ze typt een antwoord. Wist het. Begint opnieuw.

Final_concept_v8.pdf staat klaar op haar bureaublad. Drie dagen geleden al. Klaar om te versturen.

Ze verstuurt het niet.

“Het is gewoon een update,” zegt ze wanneer we online zitten. “Drie slides. Waarom kan ik dit niet gewoon sturen?”

Dit gesprek voer ik geregeld. Telkens andere mensen, hetzelfde patroon: slimme professionals die vastlopen op taken die objectief simpel zijn.

Wat Lotte hielp: Twee minuten naar een boom kijken. Eén zin opschrijven. Dan pas verzenden.

Klinkt ridicuul. Werkt wel.

Hier is waarom.

Foto boom. Gebruik de natuur als noodknop om stress te verlagen en minder perfectionisme te ervaren

Het echte probleem: Je brein scant op gevaar in plaats van op fouten

Wanneer je bang bent om iets te versturen, gebeurt er iets voorspelbaars in je hoofd.

Je brein activeert zijn gevaarsysteem. Hetzelfde systeem dat ooit bedoeld was om roofdieren te spotten, gebruikt het nu voor emails.

Wat er gebeurt:

Je aandacht vernauwt. Je gaat scannen. Elke zin wordt een potentieel risico. Elke formulering kan verkeerd vallen. Je checkt opnieuw. En nog een keer. Want stilte voelt niet als klaar; het voelt als gemiste fouten.

Dit vreet energie. Veel energie.

Onderzoekers noemen dit mentale uitputting. Niet omdat je zwak bent. Omdat je brein al uren in alarmmodus draait.

Het resultaat:

  • Je stelt uit (te moe om te beslissen)
  • Je blijft polijsten (op zoek naar zekerheid die niet komt)
  • Je raakt gefrustreerd (waarom lukt dit niet?)
  • Je voelt schaamte (anderen sturen gewoon)

Egan en collega’s toonden in 2011 aan dat perfectionisme sterk samenhangt met chronische bezorgdheid. Niet omdat mensen met perfectionisme overdrijven. Omdat hun aandacht vastgeklemd zit op één vraag: Wat als dit niet goed genoeg is?

De oplossing:

Je hebt geen motivatie nodig. Geen discipline. Geen betere planning.

Je hebt een manier nodig om je aandacht los te maken.

Waarom natuur helpt: Het geeft je brein rust zonder inspanning

In 1995 ontdekte onderzoeker Rachel Kaplan iets opmerkelijks.

Je brein gebruikt twee soorten aandacht:

Gerichte aandacht: Gefocust, doelgericht, kost energie. Wat je gebruikt bij werk, moeilijke gesprekken, emails schrijven.

Onwillekeurige aandacht: Moeiteloos, herstellend, geeft energie. Wat gebeurt wanneer je naar wolken kijkt, regen hoort, bladeren ziet bewegen.

Kaplan noemde het “zachte fascinatie”: dingen die interessant zijn maar geen denkkracht vragen.

Wat er in je brein gebeurt:

Natuurlijke beelden geven je gevaarsysteem pauze. Je aandacht verbreedt. Je denken wordt flexibeler.

Dit is geen ontspanningsoefening. Dit is herstel van je concentratievermogen.

Het bewijs:

Berman liet mensen 50 minuten wandelen: de helft door natuur, andere helft door de stad. Daarna testten ze hun concentratie.

Resultaat: De natuurgroep scoorde 20% beter. De stadsgroep: geen verschil.

Bratman en zijn team vonden dat 90 minuten in de natuur het piekeren significant verminderde. Ze gebruikten hersenscans en zagen minder activiteit in het gebied dat gekoppeld is aan negatief denken.

“Maar ik heb geen 90 minuten. Ik zit achter mijn laptop met werk dat af moet.“

Precies. Daarom testten Passmore en Holder iets praktischer.

De studie die alles veranderde: 2 minuten per dag

Ze rekruteerden 395 mensen. Drie groepen:

Groep 1: Maak elke dag een foto van iets natuurlijks (boom, plant, wolk). Schrijf kort op wat je opvalt.

Groep 2: Maak elke dag een foto van iets kunstmatigs (gebouw, auto). Schrijf kort op wat je opvalt.

Groep 3: Doe niets extra’s.

Tijd per dag: 2 tot 5 minuten.
Duur: twee weken.

Ze maten welbevinden en verbondenheid met natuur én met andere mensen.

Resultaten:

Groep 1 voelde zich duidelijk beter en meer verbonden. Niet alleen met natuur. Ook met mensen om hen heen.

Groep 2 en 3: geen verandering.

Waarom werkte dit?

Drie mechanismen:

  1. Je doorbreekt het piekeren. Je aandacht verschuift van bedreiging naar nieuwsgierigheid.
  2. Positieve emotie verbreedt je denken. Fredrickson toonde aan dat zelfs kleine positieve gevoelens je creatiever en flexibeler maken.
  3. Je stresssysteem kalmeert. Ulrich ontdekte dat natuurlijke beelden je hartslag verlagen en spanning verminderen.

Praktisch vertaald:

Twee minuten naar een boom kijken voor je verzendt = je geeft je gevaarsysteem pauze. Plotseling voelt die email iets minder als levensgevaar.

Wat ik met Lotte deed

Online gesprek. Haar scherm toont de email, klaar om te gaan. Haar gezicht: gespannen.

“Hoeveel spanning voel je?” vraag ik.

“Een acht,” zegt ze. “Misschien negen.”

“Draai je hoofd naar het raam. Zoek iets levends.”

Ze zucht. “Wim, dit helpt echt niet.”

“Doe het toch. Twee minuten.”

Ze draait haar laptop. Buiten: een stadstuin, een kale boom.

“Kijk echt,” zeg ik. “Niet snel scannen. Gewoon kijken.”

Stilte. Dertig seconden. Dan: “Er zit groen mos op de stam.”

“Maak een foto.”

Ze pakt haar telefoon. Klik.

“Schrijf één zin. Wat doet dit?”

Ze denkt. “Het maakt me zachter. Alsof ik even mag pauzeren.”

“Spanning nu?”

“Een zes.”

“Genoeg. Stuur die email.”

Ze aarzelt. Haar hand gaat naar de muis. Ik zie de oude angst terugkomen…wat als er een fout in zit…

“Stuur,” herhaal ik.

Ze klikt.

Ze ademt uit. Lang.

“Hoe voel je je?”

“Mijn hart bonkt. Maar… het is verstuurd.”

Geen opluchting. Wel beweging.

Drie dagen later belt ze.

Paniek in haar stem. “Iemand heeft een kritische vraag. Zie je? Er was iets mis.”

“Waar ben je?”

“In mijn auto.”

“Kijk naar buiten.”

Ze zucht. “Een struik. Met rode bessen.”

“Foto. Één zin.”

Ik hoor haar ademhaling vertragen.

“Lees die reactie opnieuw,” zeg ik. “Hardop.”

Ze leest. Langzamer. De woorden zijn hetzelfde. Haar interpretatie verandert.

“Het is geen kritiek,” zegt ze verbaasd. “Het is een vraag.”

“Antwoord. Drie zinnen. Geen verdediging.”

Ze schrijft. Kort. Helder. Verzendt.

“Dit voelt volwassen,” zegt ze.

Dat is het.

Niet dat spanning verdwijnt. Maar dat je leert handelen ondanks de spanning.

Infographic door perfectionismecoach Wim Annerel: In 5 stappen een perfectionistische blokkade doorbreken met de kracht van de natuur. Leer hoe je uitstelgedrag bij e-mails en taken stopt door je gevaarsysteem te kalmeren en je focus te herstellen. Stappenplan van perfectionismecoach Wim Annerel om perfectionisme te overwinnen. De infographic toont 5 stappen: kies een triggermoment, zoek een natuurlijk element, kijk 2 minuten bewust, maak een foto en schrijf één zin om weer in beweging te komen." 5 stappen tegen perfectionisme en uitstelgedrag – Methode van Wim Annerel, coach voor perfectionisme. Gebruik de natuur als noodknop om stress te verlagen en sneller e-mails te verzenden.

Hoe jij dit toepast: De vijf stappen

Dit werkt als noodknop op het moment dat je vastloopt. Niet als dagelijkse routine.

Stap 1: Kies wanneer je dit doet

Wees specifiek:

  • Direct voordat je op ‘verzenden’ klikt bij een email waar je lang aan werkte
  • Voordat je iemand belt waar je tegenop ziet
  • Direct na feedback die je triggert
  • Wanneer je merkt dat je al 30 minuten aan het herschrijven bent

Stap 2: Zoek één natuurlijk element

Binnen of buiten. Levend of ooit levend:

  • Plant op je bureau
  • Boom buiten je raam
  • Wolk
  • Houten tafel
  • Regen op glas

Niet: gebouwen, auto’s, kunst, schermen.

Stap 3: Kijk twee minuten

Echt kijken. Niet snel scannen.

Vraag jezelf:

  • Welke kleur zie ik precies?
  • Hoe beweegt het?
  • Wat valt me op dat ik eerst niet zag?

Dwalen je gedachten af naar die email? Prima. Merk het op. Kijk opnieuw.

Stap 4: Maak één foto

Met je telefoon. Hoeft niet mooi.

Dit is geen Instagram. Dit is een anker voor je brein: ik deed dit, nu.

Stap 5: Schrijf één zin

Formaat: “Dit doet [X] met mij.”

Voorbeelden:

  • “Ik word zachter”
  • “Ik adem dieper”
  • “Mijn schouders zakken”
  • “Ik voel weinig, maar ik keek wel”

Die laatste is ook goed. Het gaat om het patroon doorbreken, niet om intense emoties.

Daarna: ga terug. Doe die ene actie die je vermeed.

Niet opnieuw checken. Gewoon verzenden, bellen, reageren.

Veelgestelde vragen

“Ik voel helemaal niks.”

Prima. Je brein kreeg toch twee minuten pauze van ‘gevaar scannen’. Dat is al herstel.

“Ik vergeet het steeds.”

Koppel het aan een vaste trigger:

  • Plak een Post-it op je laptop: “Kijk voor je klikt”
  • Zet een plantje op je bureau als reminder
  • Programmeer een melding: “Email klaar? Eerst kijken”

“Dit voelt kinderachtig.”

Je bent geen machine. Je hebt een brein dat biologisch rust vindt in natuurlijke omgevingen. Dat is evolutie, geen zwakheid.

“Er is geen natuur. Ik zit in een kantoortuin zonder raam.”

Alternatieven:

  • Foto van natuur op je scherm (beter dan niets)
  • Loop 30 seconden naar een raam
  • Voel de textuur van hout of een plant
  • Kijk naar de lucht via Google Maps

Onderzoek toont dat zelfs herinnering aan natuur licht helpt, maar direct contact werkt beter.

“Het werkt even, dan komt de spanning terug.”

Correct. Dit lost perfectionisme niet permanent op. Dit doorbreekt acute blokkade.

Voor structurele verandering heb je meer nodig: perfectionismecoaching, NLP coaching,…

Maar soms is doorbreken van de blokkade genoeg om momentum te krijgen.

Voor wie werkt dit?

Dit werkt goed bij:

  • Mild tot matig perfectionisme (je checkt te veel, stelt uit, maar je functioneert)
  • Mentaal vastlopen zonder klinische angst
  • Situaties waar de taak klaar is, maar emotioneel niet voelt alsof hij klaar is

Dit is te weinig bij:

  • Ernstig perfectionisme met dwangmatige rituelen
  • Angststoornis waarbij angst voor oordeel je blokkeert
  • Depressie
  • Trauma waarbij versturen gekoppeld is aan eerdere afwijzing

Dan: gebruik dit naast therapie, niet in plaats van.

Alternatieven als natuur niet werkt

Niet iedereen houdt van natuur. Andere manieren om je aandacht te resetten:

Lichaam voelen (30 seconden): Voel je voeten, je rug, je handen. Geen oordeel, gewoon waarnemen.

Muziek zonder tekst (2 minuten): Klassiek, ambient, lo-fi. Geen teksten (die activeren denken).

Textuur voelen: Voel bewust een object. Hout, zachte trui, glad glas.

Adem tellen (1 minuut): Tel tot vier bij inademen, zes bij uitademen. Tien keer herhalen.

Kies wat bij je past. Het gaat om: aandacht verschuiven van interne dreiging naar neutrale stimulus.

Vier weken later

WhatsApp van Lotte. Een foto: madeliefje door een scheur in het asfalt. Haar werkschoen ernaast.

Tekst:

“Vandaag weer bijna niet verstuurd. Gekeken. Nog spannend. Wel gedaan. Antwoord binnen 20 minuten: ze vonden het goed.”

Geen transformatie. Geen “mijn perfectionisme is weg.”

Wel: actie ondanks spanning. Sneller herstel.

Haar cijfers:

  • Week 1: 3 van 5 emails op tijd
  • Week 4: 5 van 5 emails op tijd
  • Tijd tussen “klaar” en “verzonden”: van 2,5 dag naar 4 uur
  • Spanning: van 8/10 naar 5/10

Geen wonderen. Wel meetbare verandering.

Jouw opdracht deze week

Dag 1-3: Observeer

Noteer wanneer je vastloopt:

  • Welke taak?
  • Hoe lang wacht je al?
  • Spanning 1-10?

Dag 4-7: Pas het toe

Kies één moment per dag. Doe de vijf stappen.

Noteer: lukte het? Wat veranderde?

Einde week: Evalueer

Ging verzenden/bellen/reageren sneller? Veranderde de spanning?

Zo nee: waarom? Vergeten? Spanning te hoog?

Twee dingen om te onthouden

Ten eerste: Dit is geen wondermiddel.

Perfectionisme bouwde zich jaren op. Twee minuten naar een boom kijken lost dat niet structureel op.

Maar het geeft handelingsruimte. En dat is de eerste stap.

Ten tweede: Zorg is geen zwakheid.

Dat je zorgvuldig bent, impact wilt maken, mensen niet wil teleurstellen: dat zijn sterke eigenschappen.

Het wordt pas een probleem als die zorg je blokkeert.

Deze oefening helpt je zorgvuldig én in beweging te blijven.

Wanneer je meer hulp nodig hebt

Dit artikel beschrijft één techniek. Als je een diepgaande coaching wil voor perfectionisme, uitstel en zelftwijfel – werk ik in trajecten van 8-10 sessies (online of fysiek, 1-op-1).

Wat we doen:

  • Je specifieke blokkades in kaart brengen
  • Werken met jouw onbewuste patronen
  • Observeerbare voortgang per sessie
  • Geen eindeloos praten, wel gerichte aanpak

Contact: wim@wimannerel.be

Wekelijkse tips: Schrijf je in via de site. Eén toepasbare techniek per week. Geen inspiratiequotes. Gewoon: wat werkt.

Bronnen

Berman, M. G., Jonides, J., & Kaplan, S. (2008). The cognitive benefits of interacting with nature. Psychological Science, 19(12), 1207–1212.
Bratman, G. N., Hamilton, J. P., Hahn, K. S., Daily, G. C., & Gross, J. J. (2015). Nature experience reduces rumination and subgenual prefrontal cortex activation. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America, 112(28), 8567–8572.
Egan, S. J., Wade, T. D., & Shafran, R. (2011). Perfectionism as a transdiagnostic process: A clinical review. Clinical Psychology Review, 31(2), 203–212.
Fredrickson, B. L. (2001). The role of positive emotions in positive psychology: The broaden-and-build theory of positive emotions. American Psychologist, 56(3), 218–226.
Kaplan, S. (1995). The restorative benefits of nature: Toward an integrative framework. Journal of Environmental Psychology, 15(3), 169–182.
McMahan, E. A., & Estes, D. (2015). The effect of contact with natural environments on positive and negative affect: A meta-analysis. The Journal of Positive Psychology, 10(6), 507–519. https://doi.org/10.1080/17439760.2014.994224
Passmore, H. A., & Holder, M. D. (2017). Noticing nature: Individual and social benefits of a two-week intervention. The Journal of Positive Psychology, 12(6), 537–546. https://doi.org/10.1080/17439760.2016.1221126
Ulrich, R. S., Simons, R. F., Losito, B. D., Fiorito, E., Miles, M. A., & Zelson, M. (1991). Stress recovery during exposure to natural and urban environments. Journal of Environmental Psychology, 11(3), 201–230.

Geplaatst in Coaching, perfectionisme | Tags: , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Waarom je niks onthoudt van een gewone week

Geplaatst op 8:45 door wimannerel

Haar vinger hangt boven “Nieuwe afspraak”.

Een vrouw die aarzelt bij het plannen van een nieuwe afspraak op haar laptop in een donker kantoor; een krachtig beeld van perfectionisme en de sleur van de dagelijkse routine waar een mental coach bij kan helpen

“Ik heb herinneringen aan vroeger,” zegt ze. “Mijn studentenjaren. Mijn eerste job. En nu? Nu is het vooral… door.”

Ik vraag wat ze bedoelt met “door”.

Ze denkt na. “Alsof ik elke week in dezelfde tunnel zit. Ik kom er aan de andere kant weer uit, maar ik kan me niet herinneren wat ik onderweg zag.”

Dat is het gemene aan routine. Ze voelt veilig. En achteraf voelt ze als verdamping.

Ons brein slaat herhaling compact op. Nieuwheid krijgt ruimte. Daarom voelen drie maanden kantoor aan als één dag, en één weekend weg als een week.

Lotte knikt. “Dus ik moet iets speciaals doen.”

“Misschien,” zeg ik. “Maar wat gebeurt er als je dat probeert?”

Ze lacht schamper. “Dan moet het wel echt goed zijn.”

Daar zit het. Ze plant. Vergelijkt. Wacht op het juiste moment, het juiste weer, de juiste energie. Ze opent een tabblad voor “ideetjes”, nog één voor “restaurants”, nog één voor “cadeau”.

En dan laat ze het liggen.

“Want als ik iets probeer en het valt tegen,” zegt ze zacht, “dan ligt het aan mij.”

Daar is de echte angst. Niet luiheid. Niet ondankbaarheid.

Perfectionisme. De pijn van een poging die zichtbaar wordt.

Dus doet ze liever geen poging. Dan kan het ook niet mislukken.

Intussen krijgt ze een soort opluchting die eigenlijk geen opluchting is. De opluchting van “niet moeten kiezen”. Van “nu even niets hoeven regelen”.

Maar die rust is gehuurd.

Een maand later zit ze weer op dezelfde plek, met hetzelfde gevoel.

“Waar ben je banger voor,” vraag ik, “een gewone avond… of een bijzondere avond die meh is?”

Ze antwoordt zonder aarzelen: “Die tweede.”

“Oké,” zeg ik. “Dan bouwen we geen bijzondere avond.”

Ze fronst. “Wat dan?”

“Een moment. Eén moment. Klein genoeg om niet te breken.”

Tien minuten

Ze wil het “goed doen”. Natuurlijk.

Dus vraag ik: “Wat is een moment dat je al hebt, maar dat altijd verdwijnt?”

Ze denkt. “Vrijdagavond. Dan zijn we kapot. Kids in bed. We ploffen in de zetel. En dan is het zondag.”

“Goed. We blijven op vrijdagavond.”

“Maar dan gebeurt er niets.”

“Net daarom. Je verandert geen avond. Je verandert één scène. De eerste tien minuten.”

Ze pakt haar telefoon. Duim boven WhatsApp.

“Wat moet ik sturen?”

“Zet één ding vast. Met tijd.”

Ze typt, wist, typt opnieuw. Stuurt uiteindelijk: Vrijdag 19:30. Geen tv. Ik heb iets.

Legt de telefoon neer alsof hij kan ontploffen.

“En nu?”

“Nu voeg je één hefboom toe. Iets dat het net anders maakt.”

Ze kiest voor geur en smaak. Geen groot diner. Gewoon een klein kaasplankje met warme broodjes, olijfolie, zout. En één kaars die ze anders nooit aansteekt.

Een sfeervol beeld van een gedekte keukentafel met een brandende kaars, vers brood en olijfolie, terwijl een vrouw op de achtergrond ontspant met haar telefoon weggelegd; een weergave van hoe een mental coach helpt bij het creëren van rustmomenten en het doorbreken van de dagelijkse sleur.

Vrijdag staat ze in haar keuken. Als haar partner binnenkomt, zegt hij: “Wat is dit?”

Ze haalt haar schouders op. “Gewoon.”

Maar haar ogen zeggen: Niet gewoon.

Later die avond voelt iets anders. De tijd lijkt… aanwezig. Alsof vrijdag niet gewoon verdween in de zetel.

Bepaalde ervaringen blijven buitensporig hangen, niet omdat ze groot zijn, maar omdat ze slim in elkaar zitten: een verrassing, een moment van connectie. Je wacht niet op magie. Je maakt ruimte waar magie kán landen.

De reflex

Maandag krijg ik een bericht.

Het werkte. Niet spectaculair. Wel echt.

Dinsdag zie ik haar weer.

“Wat gebeurde er?” vraag ik.

“Het voelde… langer. Alsof vrijdag niet gewoon verdween.”

Dan komt het moeilijke stuk. Altijd.

“En toen dacht ik: nu moet ik dit elke week doen.”

Ik lach. “Voel je ‘t?”

Ze knikt. “Daar gaat het weer. Als het werkt, moet het perfect worden.”

“Wat is je plan?”

“Het klein houden.”

Een paar dagen later krijgt ze feedback op het werk. Een mail. Eén zin die verkeerd kan landen als je hoofd al moe is.

Ze leest hem drie keer. Hartslag omhoog. De oude reflex: antwoorden uitstellen, nog eens herlezen, nog eens herschrijven.

Ze voelt de paniek: Straks denken ze dat ik het niet kan. Straks zien ze mij.

Ze schrijft me: Ik ga het weer uitstellen.

Ik antwoord: Welke tien minuten kies je?

Ze staart naar het scherm. Zet een timer. Tien minuten. Schrijft een antwoord dat helder genoeg is. Niet perfect. Wel eerlijk. Drukt op “verzenden” met dezelfde spanning als vrijdag.

Geen opluchting. Geen extase.

Wel beweging.

Markeringen

“Ik wil dit ook op mijn werk,” zegt ze de week erna.

Ze bedoelt niet “meer fun”. Ze bedoelt: minder verdamping.

We praten over trots. Niet als complimentjes. Als markeringen.

Mensen presteren beter als hun werk gezien wordt. Niet geprezen tot in het absurde, maar herkend in het concrete. Leidinggevenden denken vaak dat ze dat al doen. Medewerkers ervaren het anders. Die kloof is groter dan je denkt.

“Ik doe dat te weinig,” zegt Lotte.

“Voor jezelf ook.”

Ze kijkt weg.

“Wat heb jij het afgelopen jaar gedaan,” vraag ik, “dat niemand gevierd heeft?”

Ze antwoordt te snel: “Niks bijzonders.”

Stilte.

Dan zachter: “Ik heb een project gered. Twee keer.”

“Dat is niet niks.”

Ze lacht ongemakkelijk, alsof trots verboden is.

“Maak er één markering van. Niet groot. Wel echt.”

Op vrijdag stuurt ze één bericht naar haar team. Eén zin per persoon. Concreet. Geen stroop.

Niet “goed bezig”, maar: Die ene tabel redde onze deadline. En: Jouw telefoontje maakte het verschil.

De maandag erop zegt een collega: “Dat deed deugd.”

Lotte kijkt alsof ze plots begrijpt dat waardering ook een moment is. Een moment dat blijft hangen omdat iemand zich gezien voelt.

Samen

“Alles is nog altijd… apart,” zegt ze. “Ik en mijn leven. Alsof we elkaar passeren.”

We komen bij connectie.

Onderzoek laat zien dat gedeelde inspanning verbondenheid versterkt. Niet alleen grote uitdagingen. Ook kleine. Iets dat net genoeg schuurt om een verhaal te worden.

“Je hoeft geen berg te beklimmen. Je hebt één kleine gezamenlijke moeite nodig.”

Ze denkt aan thuis. Aan haar partner. Aan twee kinderen die “geen goesting” hebben.

Vrijdag 19:30. Geen schermen. En dan: samen een gerecht maken dat ze nog nooit maakten.

Niet om indruk te maken. Om te prutsen. Om te lachen. Om iets te hebben waar je handen vuil van worden.

De saus mislukt een beetje. Iemand laat iets vallen. Er is gemopper. En dan, ergens tussen het snijden en het roeren, beginnen de kinderen te vertellen. Niet over school. Over zichzelf.

Later zegt ze: “Het was rommelig.”

Ze glimlacht.

“Het bleef hangen. Omdat we erin zaten.”

Een gezin dat lachend samen deeg maakt in een rommelige keuken met bloem op de tafel; een krachtig beeld van het loslaten van perfectionisme en het creëren van waardevolle herinneringen, ondersteund door een mental coach.

Het protocol

Een maand later probeert ze het “moment” te groot te maken. Te bijzonder. Ze wordt moe nog voor het begint.

“Kleiner,” zeg ik.

Ze zucht.

“Nog kleiner.”

Dan schrijven we het op. Vijf stappen. Niks heroïsch.

1. Kies één bestaand moment.
Niet een nieuw plan. Een moment dat er toch al is. Een lunch, een meeting-start, een vrijdagavond.

2. Verander één scène van tien minuten.
De start werkt het best. Daar zet je de toon. De rest volgt vanzelf of niet – beide is oké.

3. Voeg één hefboom toe.
Een zintuig (geur, smaak, licht). Een inzet (iets te winnen of ontdekken). Een script (één verrassende afwijking van het verwachte).

4. Maak één markering.
Voor jezelf of iemand anders. Eén concrete zin van waardering of trots. Geen lange verhalen.

5. Voeg één mini-moeite toe.
Iets dat net genoeg schuurt. Samen iets maken, proberen, of oplossen. Klein genoeg om niet af te zien. Groot genoeg om te onthouden.

Nog vier dingen, voor als je brein begint te onderhandelen:

Als je te groot plant: halveer het tot het bijna belachelijk wordt. Dan lukt het.

Als je wacht op “zin”: zet eerst de timer. Zin volgt vaak na de start, niet ervoor.

Als je het spannend vindt: maak de inzet klein en sociaal. “Ik stuur je om 19:30 een foto.” Spanning verdwijnt door getuigen.

Als je denkt “dit stelt niks voor”: herinneringen beginnen vaak klein, en worden groot in terugblik.

Weken later

Op een donderdagavond krijg ik een voicebericht. Achtergrondgeluid. Bestek. Gelach.

“Het is raar,” zegt Lotte. “Het leven is nog altijd druk. Maar het loopt niet meer gewoon door.”

Pauze.

“Ik heb niet méér tijd. Ik heb… meer plekken in mijn week.”

Alsof haar dagen eindelijk haakjes hebben.

Twee vragen:

Waar verdwijnt jouw tijd het hardst, zonder sporen?

En welke tien minuten geef je vandaag een rand?

Ik werk met professionals die veel willen maar vastlopen in overweldiging, perfectionisme of de angst om verkeerd te kiezen. We gebruiken bewezen technieken uit neuropsychologie, maar vooral: we nemen kleine, concrete stappen. Geen grote theorieën. Wel beweging.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Geplaatst in Coaching, perfectionisme | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Als je doodgaat met je dromen nog in je hoofd

Geplaatst op 7:43 door wimannerel

“Ik wil zoveel.”

Ze zat tegenover me, laptop open, maar haar handen lagen stil op tafel. Geen typen. Geen scrollen. Gewoon: stilte.

“Ik wil naar IJsland. Een boek schrijven. Mijn eigen bedrijf starten. Spaans leren. Beter voor mezelf zorgen. Maar als ik eraan denk om te kiezen… dan voel ik vooral: paniek.”

Haar stem brak een beetje bij dat laatste woord.

Ik ken dat gevoel. Die lijst in je hoofd die maar groeit. Al die dingen die je ooit wilt doen, voordat het te laat is. En ondertussen: verstijving. Want hoe kies je tussen dingen die allemaal belangrijk aanvoelen?

De val van de oneindige lijst

Misschien herken je dit.

Je hebt dromen. Plannen. Dingen waarvan je denkt: als ik dát niet doe voordat ik doodga, heb ik iets gemist.

Dus je verzamelt ze. In notitie-apps. Op velletjes papier. In je hoofd, waar ze rondcirkelen als vliegtuigen boven een te druk vliegveld.

Soms voelt het zelfs goed, dat verzamelen. Even.

Maar dan vraag je jezelf: waar begin ik?

En daar begint de stilstand.

Want je wilt geen verkeerde keuze maken. Je wilt niet al je energie steken in iets dat achteraf… klein blijkt. Onbelangrijk. Te moeilijk. Te laat.

Dus kies je niet.

Je scrolt door inspirerende quotes. Leest artikelen over doelen stellen. Maakt misschien een moodboard. Voelt je productief.

Maar die lijst? Die blijft groeien. En jij blijft staan.

Waar de angst echt over gaat

Hier is wat ik vaak zie in coachingsgesprekken: mensen zijn niet bang om te kiezen.

Ze zijn bang om verkeerd te kiezen.

En nog dieper: ze zijn bang om te ontdekken dat ze al jaren hun tijd verspillen aan dingen die er niet toe doen.

Want als je kiest – écht kiest – voor die ene droom, dat ene project, die ene reis… dan zeg je automatisch ook: “Al die andere dingen? Die komen misschien nooit.”

Dat voelt als verlies.

Alsof je jezelf berooft van mogelijkheden. Alsof je een deel van wie je zou kunnen zijn, opgeeft.

Dus blijf je in de fase van “alles is mogelijk.” Omdat zolang je niet kiest, je ook niet faalt. Je stelt niemand teleur – ook jezelf niet.

Maar hier is de ironie: door niet te kiezen, kies je wél. Je kiest voor de vertrouwde veiligheid van uitstel. En ondertussen tikken de dagen weg.

Het moment dat het omdraaide

Terug naar mijn gesprek met haar.

“Stel je voor,” zei ik, “je bent 93. Je zit in je laatste huis. Je kijkt terug. Welke keuze – nu – zou je 93-jarige zelf het meest waarderen?”

Ze fronste. “Dat is… dat is eigenlijk een rare vraag.”

“Waarom?”

“Omdat ik altijd denk vanuit: wat moet ik doen? Niet vanuit: wat maakt mijn levensverhaal beter?”

Stilte.

Toen, aarzelend: “Als ik het zó bekijk… dan weet ik het antwoord eigenlijk wel. Ik zou die reis naar IJsland maken. Niet over vijf jaar. Nu.”

“Waarom nu?”

“Omdat…” Ze zocht naar woorden. “Omdat later misschien nooit komt. En omdat als ik 93 ben, ik niet wil denken: waarom heb je gewacht?”

Er gebeurde iets in haar gezicht. Geen opluchting. Iets scherpers. Angst, vermengd met helderheid.

“Maar wat als ik het verkeerd doe? Wat als die reis niet is wat ik ervan verwacht?”

“Dan heb je het geprobeerd,” zei ik. “En dat – die poging doen – is wat je je later herinnert. Niet het perfecte resultaat.”

De methode: van overweldiging naar keuze

Twee weken later zat ze weer bij me. Dit keer met een stapel post-its op tafel.

“Ik heb gedaan wat je zei,” zei ze. “Alles opgeschreven. Alle dingen die ik niet wil missen voordat ik doodga.”

Ze had 47 post-its.

“En nu?”

Ik gaf haar twee lijnen op tafel: horizontaal en verticaal. Vier kwadranten.

“Links naar rechts: moeilijk te realiseren of makkelijk te realiseren. Onder naar boven: weinig impact op je levenskwaliteit of veel impact.”

Ze begon te sorteren.

Eerst aarzelend. Telkens twijfelend of iets nu écht “veel impact” had. Maar gaandeweg werd het makkelijker. Ze zag patronen ontstaan.

Linksboven: de grote dromen. Boek schrijven. Bedrijf starten. Dingen die tijd, moed en planning vragen.

Rechtsboven: de dingen die ze nu kon doen. IJsland. Een cursus Spaans. Leren mediteren. Niet makkelijk per se, maar haalbaar. Binnenkort.

Rechtsonder: dingen die leuk leken, maar eerlijk? Niet zo belangrijk. Een festival bezoeken. Een bepaald museum zien. Leuk als het toevallig langskomt, maar geen prioriteit.

Linksonder: de moeilijke dingen die ook niet zoveel impact hadden. Ze lachte een beetje bitter toen ze die zag. “Mijn tijd-vreetjes.”

“Kijk nu,” zei ik, “naar rechtsboven. Dat zijn je beginpunten.”

Ze had er zes.

“En nu?”

“Zet ze op volgorde. En kies er één die je deze maand gaat doen.”

Prioriteitenmatrix met post-its voor het realiseren van dromen en doelen, gebruikt tijdens een coachingstraject tegen overweldiging

Wat er daarna gebeurde

Ze koos IJsland. Niet over een jaar. Over zes weken.

De eerste dagen na die keuze: paniek. Wat als het geldverspilling was? Wat als ze die tijd beter kon besteden aan haar carrière?

Maar toen kwam er iets anders.

Beweging.

Ze boekte de reis. Vertelde erover aan een vriend, die zei: “Gaaf! Ik wil ook altijd al…” En plots voelde het niet meer als een verkeerde keuze. Het voelde als een keuze. Punt.

Drie maanden later kreeg ik een bericht van haar.

“Ik ben terug. Het was niet perfect. Het regende de helft van de tijd. Maar Wim – ik heb het gedaan. En nu weet ik: ik kan dingen van die lijst afkrijgen. Volgende maand begin ik met Spaans. En ik heb voor het eerst in jaren het gevoel dat ik vooruitga, niet ronddraai.”

Geen transformatie. Wel: beweging.

En beweging – dat is waar verandering begint.

vrouw op een klif in IJsland kijkt naar de horizon; beeld bij artikel over persoonlijke groei en het nemen van de volgende stap

Hoe je dit zelf doet

Als je dit herkent – die lijst in je hoofd, die verstijving bij de keuze – dan is hier een compacte versie van wat we deden.

Eerste stap: Maak het zichtbaar

Pak post-its en schrijf op: “Ik wil niet doodgaan zonder dat ik _______ heb gedaan.”

Alles. Groot, klein, realistisch, absurd. Geen censuur. Gewoon: schrijven.

Waarom deze vraag? Omdat “doelen” abstract aanvoelt. Maar “dingen die je niet wilt missen voordat je sterft” – dat maakt het urgent. Echt.

Tweede stap: Sorteer

Maak vier vakken: makkelijk/moeilijk en weinig/veel impact.

Plak je post-its in de vakken. Durf te kiezen. Geen “beetje moeilijk” – kies een kant.

Derde stap: Prioriteer

Kijk naar rechtsboven: veel impact, relatief haalbaar. Dat is je startlijst.

Zet ze op volgorde. Niet op basis van logica, maar op basis van: wat trekt me het meest?

Vierde stap: Kies er één

Eén ding dat je deze maand gaat doen. Niet voorbereiden. Niet “later als het beter uitkomt.” Doen.

Boek de reis. Schrijf het eerste hoofdstuk. Meld je aan voor die cursus.

Vijfde stap: Review

Zet elke drie maanden een alarm. Kijk opnieuw naar je vakken. Misschien verschuift iets. Misschien komt er iets bij. Dat is oké. Leven verandert.

Extra tips:

  • Als je twijfelt tussen twee keuzes: stel jezelf voor dat je 93 bent. Welke maakt je levensverhaal beter?
  • Begin klein. “Boek schrijven” is te groot. “Elke zondag twee uur schrijven” is haalbaar.
  • Deel je keuze met iemand. Hardop zeggen maakt het echter.
  • Accepteer dat sommige dromen niet doorgaan. En dat dat oké is. Je lijst verandert. Jij verandert.

De vraag die blijft

Drie dingen zijn waar over je leven.

Eén: het is eindig. Je hebt geen idee hoeveel tijd je hebt, maar het is niet oneindig.

Twee: er zijn meer dingen die je zou kunnen doen dan je ooit zult doen. Dat is geen falen. Dat is realiteit.

Drie: kiezen voelt eng omdat het betekent dat je andere dingen loslaat.

Maar niet kiezen? Dat is je toekomst loslaten.

Als je dit leest en je herkent die lijst in je hoofd – die dromen die maar blijven wachten – dan vraag ik je dit:

Voor welke keuze, vandaag, zou je 93-jarige zelf je dankbaar zijn?

En dan:

Wat is de kleinste stap die je deze week kunt zetten om die keuze waar te maken?

Wanneer dit je raakt én je merkt dat je vastloopt in het kiezen, in het durven beginnen, in patronen van uitstel – dan help ik je graag. Ik werk met professionals die veel willen maar vastlopen in overweldiging, perfectionisme of de angst om verkeerd te kiezen. We gebruiken bewezen technieken uit neuropsychologie, maar vooral: we nemen kleine, concrete stappen. Geen grote theorieën. Wel beweging.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Geplaatst in Doelen coaching, Life Coaching | Tags: , , , , , , , , , , , | 2 reacties

FOMO verminderen: zo stop je met ‘2 seconden’ checken

Geplaatst op 9:48 door wimannerel

“Twee seconden.”
Dat is wat je jezelf belooft wanneer je telefoon trilt.

En je weet al dat het zelden twee seconden blijft.

Lien zei het in een vergadering. Duim al boven het scherm. Schouders omhoog. Adem hoog.
“Ik kijk gewoon even. Straks mis ik iets.”

Ze lachte erbij, alsof ze het licht wilde houden. Maar haar lijf vertelde iets anders: spanning, haast, een knoop in haar buik.

Later vertelde ze wat het haar kostte. Thuis was haar partner iets aan het vertellen. Hun zoon zwaaide met een tekening. Lien knikte op de juiste momenten… en vroeg tien minuten later: “Zeg, waar ging dat nu weer over?”

Dat moment bleef hangen. Niet omdat ze een slecht mens is. Wel omdat ze zichzelf herkende in dat half-aanwezig zijn.

En misschien herken jij dat ook.

Mentale coach helpt bij FOMO: persoon legt smartphone weg tijdens vergadering en kiest voor rust en focus.

Het echte probleem is zelden “te veel checken”

Als je dit herkent: je bent niet zwak. Je bent mens. En waarschijnlijk iemand die graag goed doet, graag juist doet, graag niemand teleurstelt.

Maar hier is de verschuiving die veel opluchting geeft:

Je probleem is meestal niet je telefoon.
Je probleem is dat je systeem te vaak op alarm staat.

Ik noem dat graag je rookmelder.

Een rookmelder piept niet omdat hij lastig wil doen. Hij piept omdat hij denkt dat er gevaar is. Soms is dat een echte brand. Soms is het gewoon toast.

En dat is exact wat er bij FOMO vaak gebeurt.

FOMO is een alarm. Geen opdracht.

Je FOMO is geen honger naar updates

Het voelt alsof je informatie mist.

Maar vanbinnen is het meestal iets anders: je zoekt geruststelling. Je zoekt dat gevoel: ik hoor erbij, ik ben mee, ik tel.

Daarom deze zin (zet hem desnoods in je hoofd op een Post-it):

FOMO is honger naar geruststelling, verpakt als honger naar updates.

En als je perfectionisme of bevestigingsdrang hebt, wordt het sneller luid. Niet omdat je “te gevoelig” bent. Wel omdat jouw brein getraind is om fouten en risico’s op tijd te zien. Dat heeft je ver gebracht.

Alleen: bij vage signalen schiet die radar door.

  • Een stille chat wordt: ze zijn mij vergeten.
  • Een korte mail wordt: ik heb iets mis gedaan.
  • Een foto van anderen wordt: mijn leven is minder.

Je vult een leegte op met een verhaal. En meestal is dat verhaal niet het vriendelijkste.

Doe dit nu (20 seconden): betrap je rookmelder

Denk aan je laatste trigger. Echt één concreet moment.

Sluit even je ogen. Waar voel je het in je lijf?
Borst? Buik? Keel? Schouders?

En welk zinnetje start er in je hoofd?

Schrijf dat zinnetje op. Eén zin is genoeg.
Je hebt net je rookmelder in actie gezien.

Waarom checken zo verleidelijk is (en waarom het je vastzet)

Als je alarm afgaat, wil je maar één ding: rust in je lijf.

Dus je checkt. Je haakt aan. Je reageert snel.
En ja… dat geeft opluchting.

Maar er is een nadeel: je brein leert iets mee.

Het leert: onrust → telefoon → opgelucht.

En dat maakt de reflex sterker. De volgende keer gaat het alarm sneller af. Je hebt niet “minder discipline”. Je hebt een systeem dat zichzelf heeft getraind.

Daarom werkt “gewoon stoppen” bij veel mensen niet. Niet omdat ze niet willen. Wel omdat het lijf nog altijd denkt dat het nodig is.

Er is nog iets dat het verergert: moeheid.
Als je batterij laag staat, gaat je alarm sneller af. Dan voelt stilte niet neutraal, maar dreigend. Daarom piekt FOMO zo vaak ’s avonds, op zondag, of net na een drukke week.

De stille kostprijs

Lien zei iets dat ik vaak hoor:

“Ik ben overal een beetje. En toch ben ik nergens echt.”

Dat is de kost van FOMO: niet alleen tijd. Maar aanwezigheid.

  • Je hoort zinnen half.
  • Je bent sneller prikkelbaar.
  • Je hoofd blijft “aan” terwijl je eigenlijk wilt landen.
  • En je krijgt dat rare gevoel: ik ben de hele dag bezig geweest, maar ik heb niks gevoeld.

Werk beloont soms snelheid, ja. Maar uiteindelijk beloont het ook: focus, helderheid, betrouwbaarheid.
Relaties belonen dat nog sneller: écht aanwezig zijn.

En hier komt de omkering:

Altijd bereikbaar lijken is niet hetzelfde als verbonden zijn.

Wat Lien deed (zonder detox, zonder drama)

Lien wilde eerst drastisch zijn. Alles verwijderen. Alles blokkeren.
Ik zei: “We doen het klein. Zodat je het op een doodgewone woensdag kunt volhouden.”

Eén week. Twee afspraken.

  1. In vergaderingen ging haar telefoon in haar tas. Rits toe.
  2. Twee checkmomenten per dag. Meer niet.

De eerste dag voelde ze zich onrustig. Logisch.
De derde dag zei ze: “Mijn hoofd roept minder vaak ‘hé!’”

En op dag vijf gebeurde het schoonste: thuis luisterde ze naar haar partner en ze was er gewoon bij. Niet perfect. Wel echt.

“Dat heb ik gemist,” zei ze achteraf. En ze bedoelde niet de berichten. Ze bedoelde het moment.

Mentale coach over FOMO: persoon is ’s avonds thuis echt aanwezig met partner/kind terwijl de smartphone weg ligt voor meer rust en verbondenheid.

Kies er twee. Niet vijf.

Geen heroïek. Twee kleine dingen die je deze week echt test. De rest mag wachten.

1) Wil je minder onderbrekingen? Maak dit nu af in 90 seconden.

Pak je telefoon (iPhone/Android): Instellingen > Meldingen

Scroll door de lijst. Alles wat geen mens is (Instagram, LinkedIn, nieuwsapps, “suggesties”): UIT.
Laat alleen berichten en bellen aan van mensen die er toe doen.

Klaar. Je rookmelder piept al minder.

2) Wil je stoppen met “twee seconden”? Zet twee checkmomenten vast.

Zet nu twee alarmen in je telefoon: 12:30 en 19:30. Label ze: check-moment.

Zet ook een tweede alarm 12 minuten later met de tekst: STOP.

In die 12 minuten check je bewust. Buiten die momenten: niet.
Dringend? Dan mogen mensen bellen. De rest wacht.

3) Wil je minder doemdenken bij stilte? Doe één alternatief verhaal.

Telkens je merkt dat je invult, schrijf één zin die óók kan kloppen.

  • “Ze zijn druk.”
  • “Dit zegt niets over mijn waarde.”
  • “Ik weet het niet, dus ik ga geen film maken.”

Eén zin. Niet analyseren. Gewoon je brein een tweede optie geven.

4) Wil je meer echte verbondenheid? Plan één echt moment.

Niet “we moeten eens bijpraten”. Plan het.

  • één belmoment van 15 minuten
  • of één koffie/wandeling

Zet het vandaag in je agenda. Echte verbinding kalmeert je systeem sneller dan nog eens checken.

Als je op het moment zelf een klein zinnetje nodig hebt, gebruik dit (exact 2 zinnen):

“Ik hoor het alarm. Ik check straks.”
“Ik kies nu voor rust.”

Niemand heeft ineens een perfect kalm brein.
Het zijn de kleine afspraken die je systeem weer rustig maken.

Twee vragen om mee te nemen

Wat probeer jij eigenlijk veilig te stellen wanneer je checkt?
En wie krijgt nu vooral je “scherm-versie”, terwijl je echte versie veel waardevoller is?

De volgende keer dat je telefoon trilt in een gesprek: doe hem in je tas tot het gesprek klaar is.
De volgende keer dat stilte je buik prikt: schrijf één alternatief verhaal en laat het daarbij.
De volgende keer dat je wil “even” checken: wacht 30 seconden en adem één keer traag uit.
De volgende keer dat je merkt dat je batterij laag staat: maak je checkvensters kleiner, en je pauzes groter.

Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.

Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.

Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Geplaatst in Coaching | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Stoppen met jezelf te vergelijken: zo zet je het scorebord uit

Geplaatst op 9:28 door wimannerel

Lotte zit in een meetingruimte van een bank. Project lead. Stoelen net te laag, tl-licht net te eerlijk. Ze heeft haar zin klaar. Eén zin. Kort. Juist.

Tom neemt het woord. Zoals altijd.

Hij praat vlot, breed, met die vanzelfsprekende toon alsof zijn ideeën al goedgekeurd zijn vóór hij ze uitspreekt. Lotte voelt haar adem hoog schieten. Schouders omhoog. Ze slikt.

Ze wéét wat er ontbreekt. Ze wil het aanvullen.

Ze doet het niet.

Vijf minuten later zegt Tom bijna haar zin. Iets minder scherp, maar luid genoeg. De leidinggevende knikt. “Ja. Goeie invalshoek.”

Lotte glimlacht mee.

En vanbinnen: au.

Project lead die zich inhoudt in een meeting terwijl collega zichtbaar scoort op KPI’s, herkenbaar moment van jezelf vergelijken op het werk.

Twee weken later staat Tom op een interne sessie “best practices” met… haar idee. Zijn naam op de slide, haar nuance in zijn mond. In de zaal wordt geknikt. Er wordt gelachen op de juiste momenten.

Die avond thuis vraagt haar partner iets eenvoudigs: “Hoe was het?”

Lotte antwoordt: “Oké.”

En dan snauwt ze over afgewassen glazen die verkeerd in de kast staat. Niet omdat die glazen verkeerd staan. Omdat zij leeg is.

In haar evaluatie staat later: “Je mag meer ownership tonen.”

Ze leest het twee keer. Alsof het in de derde keer minder waar zal zijn.

Het scorebord dat je niet ziet

Na diezelfde meeting tikt Lotte een mail naar haar leidinggevende. Ze leest hem één keer. Nog eens. Dan maakt ze een zin zachter. Dan voegt ze een uitleg toe “om het kader te geven”. Dan nog eentje.

Ze kijkt op de klok. 21:47.

Ze verstuurt pas na 22u. “Dan lijkt het minder alsof ik… te gretig ben.”

En dan komt weer die overtuiging naar boven, met schaamte eronder: “Als ik het niet perfect zeg, denken ze dat ik niet op dit niveau hoor.”

Haar duim scrolt door LinkedIn. Tom heeft een post gedeeld over “impact”. Zelfs zijn koffiemok staat zelfzeker op de foto.

In Lotte’s drafts staan drie posts. Stuk voor stuk gewist.

“Te veel.”
“Te persoonlijk.”
“Wie wacht hierop?”

Tom deelt zelfs zijn koffie. Zij durft ‘t niet met haar ideeën.

In haar buik trekt iets samen.

Ik zie dit bij elke cliënt die binnenkomt met “ik wil meer impact”. Ze willen geen impact. Ze willen bewijzen dat ze mogen blijven.

Je brein noemt het “professioneel”. In werkelijkheid is het bang.

Je vergelijkt niet om beter te worden. Je vergelijkt om niet afgewezen te worden.

En als je nu denkt: ja, maar bij mij is het anders…

Dan heb je dit misschien al meegemaakt:

Je zit in een meeting. Iemand zegt iets dat niet klopt. Jij weet het beter. Maar je wacht. Je wacht tot iemand anders het zegt. Zodat jij kan zeggen: “Ja, precies.” Zodat je gelijk hebt zonder het risico. Want als jij het zegt en het voelt verkeerd in de ruimte? Dan sta je daar. Alleen. Zichtbaar.

Of dit:
Je typt een bericht. Leest het. Maakt het korter. Dan weer langer. Dan voeg je een emoji toe. Dan haal je hem weg. Je drukt send. Je checkt meteen of er typo’s in staan. Te laat. Verstuurd. En dan wacht je. Te alert. Te snel. Als de reactie langer duurt dan vijf minuten, denk je: het was te direct. Of te vaag. Of te veel. Of te weinig.

Of dit laatste:

Je wordt gevraagd voor je mening. In een groepschat. Een collega deelt een idee en tagt iedereen: “Wat vinden jullie?” Jij hebt meteen een mening. Een goede zelfs. Maar je wacht. Je wacht tot iemand anders reageert. En als die persoon iets zegt dat lijkt op wat jij dacht? Dan stuur je: “Eens met [naam].” Veilig. Onzichtbaar. Zonder risico.

Dat is het scorebord.

Bij Lotte hangt het niet in een stadion. Het hangt boven haar dagen.

Punten voor snel reageren.
Punten voor niet lastig zijn.
Punten voor alles netjes formuleren.
Punten voor beschikbaar zijn.
Punten voor “rustig blijven”.

Minpunten voor pauze.
Minpunten voor een scherpe zin.
Minpunten voor een grens.
Minpunten voor “ik weet het nog niet”.
Minpunten voor zichtbaar zijn vóór het perfect is.

En als dat scorebord aanstaat, ga je bijna altijd één van twee dingen doen.

Je gaat harder lopen.

Je antwoordt sneller dan nodig. Je legt meer uit dan gevraagd. Je bereidt extra voor “om zeker te zijn”. Je zegt ja om geen punten te verliezen. Je maakt van je werk een bewijsstuk.

Of je verdwijnt.

Je houdt je zin in. Je stelt uit. Je wacht tot het perfect voelt. En dan zie je iemand anders met jouw idee lopen. Je voelt je klein. En je doet alsof het je niet raakt.

Lotte deed ze allebei.

Op kantoor was ze de stille kracht. De betrouwbare. De persoon die dingen oplost zonder drama. Alleen: niemand klapt voor stille kracht. En haar brein maakte daar één harde conclusie van: als het niet benoemd wordt, telt het niet.

Ze werd beter. Ze werd stiller. Ze werd moe.

We vergelijken ons al eeuwen. Dat zit ingebouwd. Jij bent dus niet raar.

Je bent alleen te lang punten aan het sparen voor een veiligheid die nooit komt.

Drie ingrepen die het scorebord onderbreken

Bij Lotte kozen we één plek waar ze altijd scoorde: mails.

Haar patroon was vast: schrijven, herlezen, zachter maken, langer maken, pas sturen als het veilig voelt.

De eerste ingreep was irritant klein. Net daarom werkte hij.

Na 21u: laptop toe. Mail pas morgen.
Geen “nog even”. Geen “ik fix het snel”.

Overdag: schrijf. Lees één keer. Druk send.
Niet herlezen. Niet bijschaven. Niet terugtrekken.

De eerste keer dat Lotte op send drukte zonder herlezen, zat ze drie minuten naar haar inbox te staren. Haar handen trilden.

De reactie kwam. Gewoon: “Thanks, ik kijk ernaar.”

Geen bloedvergieten. Geen puntenaftrek. Alleen haar brein dat moest leren dat de wereld niet instort.

De vierde keer ging het mis.

Ze had “projectplan” geschreven maar “productplan” verstuurd. Haar collega reageerde: “Bedoel je projectplan?”

Lotte typte terug: “Ja, sorry, typo.”

En daar stopte het.

Geen gênante vergadering. Geen “twijfelt ze wel aan haar niveau”-gesprek. Gewoon een typo. Het schuifde voorbij zoals alles voorbijschuift.

En Lotte realiseerde zich iets: niemand telt je fouten behalve jij.

De tweede ingreep ging over meetings. En ja, die voelt spannend.

Spreek vóór Tom.
Niet beter. Niet langer. Gewoon eerder.

Eén zin binnen de eerste tien minuten. Desnoods onbeholpen. Desnoods met een klein bibberke. Eén zin die je niet terugneemt.

Want zodra je wacht, gaat jouw scorebord aan. En dan wordt het moeilijker.

De eerste keer deed Lotte het niet. Te eng.

De tweede keer ook niet. Tom startte meteen.

De derde keer zei ze: “Voordat we verder gaan – ik denk dat we één aanname missen.”

Haar stem trilde. Tom keek op. De leidinggevende zei: “Ga door.”

Ze ging door. Niet briljant. Niet glad. Maar aanwezig.

En dat was genoeg.

Later in die meeting zei Tom iets dat op haar punt leek. Maar deze keer voelde het anders. Omdat zij er al was. Ze hoefde niet te scoren. Ze had al gespeeld.

De derde ingreep was voor na “applausmomenten”. Wanneer iemand anders zichtbaar was, en zij naar binnen klapte.

Na elk applausmoment: schrijf één zin op papier.
“Mijn volgende stap is: ____.”

Niet wat Tom deed. Niet wat jij mist. Eén stap. Jouw stap.

De eerste keer dat Tom applaus kreeg voor een presentatie en Lotte voelde dat bekende samentrekken in haar buik, schreef ze:

“Mijn volgende stap is: mijn analyse van Q4 delen in de teamchat. Morgen. Voor 12u.”

Ze deed het. Geen post. Geen hele presentatie. Gewoon haar analyse. In de chat.

Drie collega’s reageerden. Eén met: “Slim, hier had ik niet aan gedacht.”

Geen staande ovatie. Geen LinkedIn-moment. Maar wel: bewijs dat haar stem telde zonder dat ze Tom hoefde te verslaan.

En voor ’s nachts, wanneer de punten nog rondspoken:

In bed: tien woorden.
Wat beslis ik morgen? Tien woorden. Klaar. Wegleggen.

Dit zijn geen mooie gewoontes.

Dit zijn kleine sabotage-acties tegen je scorebord.

Je scorebord gaat niet weg omdat je het begrijpt. Het wordt stiller omdat je het onderbreekt.

Wat er veranderde

Zes maanden later zit Lotte weer in een meetingruimte. Stoelen nog steeds te laag. Tl-licht nog steeds te eerlijk.

Tom neemt het woord. Zoals altijd.

Maar deze keer wacht Lotte niet tot hij klaar is. Ze wacht tot hij adem haalt. En dan zegt ze: “Ik wil daar op doorgaan.”

Geen perfecte zin. Geen voorbereid statement. Gewoon: haar stem in de ruimte.

Tom knikt. “Ga je gang.”

De leidinggevende kijkt haar aan. Geen oordeel. Alleen aandacht.

En vanbinnen: geen au. Geen punten. Alleen ruimte.

Dat is het verschil.

Niet dat ze nu altijd wint. Niet dat Tom stopt met praten. Niet dat haar evaluaties ineens vol staan met complimenten.

Maar ze speelt niet meer op een scorebord dat niemand ziet.

Ze speelt in de ruimte die er is.

Haar mails gaan uit wanneer ze klaar zijn. Haar ideeën komen naar buiten vóór ze perfect zijn. En soms gaat het mis. En dan corrigeert ze. En de wereld draait door.

Thuis snauwt ze niet meer over de afgewassen glazen. Niet omdat de glazen nu goed staan. Maar omdat ze niet meer leeg is.

En nu jij

Als je dit leest en denkt: “Dit ben ik, maar ik kom er alleen niet uit” – dat snap ik.

Daarom werk ik met mensen zoals jij om de mindset te veranderen die je klein houdt. Niet met mooie woorden. Met kleine, concrete interventies die je scorebord onderbreken.

Want hier is de waarheid: je scoort al genoeg punten.

De vraag is: voor wie tel je ze?

De volgende keer dat iemand anders applaus krijgt en jij krimpt: schrijf meteen één zin: “Mijn volgende stap is…”

De volgende keer dat je “goeie vraag” zegt om tijd te winnen: zeg daarna binnen vijf seconden je echte antwoord.

De volgende keer dat je na 21u nog aan een mail wil prutsen: laptop toe. Morgen.

De volgende keer dat je Tom hoort starten: spreek binnen de eerste tien minuten één zin uit.

De volgende keer dat je in bed punten begint te tellen: tien woorden, wegleggen, slapen.

Dit zijn geen tips. Dit zijn onderbrekingen.

En onderbrekingen zijn het enige wat werkt tegen een scorebord dat altijd aan staat.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Geplaatst in Career coaching, perfectionisme | Tags: , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Oplaadtijd: 9 minuten die je avond en je relaties redden in 2026

Geplaatst op 10:38 door wimannerel

De laptop staat al open op de keukentafel.

Niet omdat het moet.

Omdat het “nog even snel” kan.

Sofie tikt met twee vingers op haar trackpad.

Schouders hoog. Thee koud.

Op het scherm: een presentatie die “best wel goed” is, maar nog niet af.

In haar hoofd: als ik dit nu afwerk, dan mag ik daarna ontspannen.

Dan trilt haar telefoon. “Kom je nog even beneden? We zijn er.”

Sofie zucht. Niet dramatisch. Gewoon moe. En er zit iets onder die zucht dat ze niet graag uitspreekt: zelfs ontspanning voelt voor haar als iets dat je moet verdienen.

22:17.

Nog één mail. Nog één slide. Nog één vinkje dat zegt: goed gedaan, Sofie.

Ze wint vaak.

Alleen niet op het scorebord dat later telt.

Vrouw werkt ’s avonds aan de keukentafel om 22:17 en twijfelt tussen laptop openhouden of tijd nemen om tot rust te komen

Waarom dit zo vaak gebeurt bij slimme, gedreven mensen

Toen Sofie bij mij zat, zei ze iets dat ik vaak hoor:

“Ik heb precies alles onder controle… behalve mezelf.”

Ik moest lachen. Niet met haar. Met het beeld dat ik meteen zag.

Een agenda die doet alsof hij Tetris speelt, en een inbox die zich voortplant alsof dat een levensdoel is.

Als je dit herkent: je bent niet zwak. Je bent goed getraind.

Je brein heeft geleerd dat dingen met snelle feedback veilig zijn. Je rondt iets af, je krijgt reactie, je ziet resultaat. Dat voelt als: oké, ik besta. Ik tel mee.

En ondertussen schuift er iets op dat je pas merkt als je stilvalt.

Je schuift gesprekken op.

Je schuift slaap op.

Je schuift leren op.

Je schuift jezelf op.

Niet omdat je het niet belangrijk vindt. Omdat het niet dringend schreeuwt.

En dat is het wrange: wat later het zwaarst doorweegt, roept vandaag meestal het minst.

De zin die je misschien even gaat irriteren

Meer spijt komt zelden door te weinig discipline, maar door bewijsdrang.

Bewijsdrang is niet hetzelfde als ambitie.

Ambitie zegt: ik wil groeien.

Bewijsdrang zegt: ik wil het nú voelen dat ik oké ben.

Daarom grijp je naar werk als je stress voelt. Werk geeft sneller bewijs dan een wandeling. Sneller dan een gesprek. Sneller dan rust.

Werk is een betrouwbaar scorebord.

Tot het op een dag niet meer werkt.

De echte ruil die je onbewust maakt

Sofie zei: “Ik moet mijn rust verdienen.”

Wat ze eigenlijk bedoelde: ik moet mijn rust bewijzen.

En hier wordt het interessant.

Als je rust iets wordt dat je moet bewijzen, dan wordt rust zeldzaam. Dan wordt rust een beloning. En beloningen zijn altijd schaars als je je lat hoog hangt.

Dat is ook waarom “ik neem straks tijd voor mezelf” zo vaak een leugen wordt die je echt gelooft op het moment dat je hem zegt.

Je gaat het doen.

Straks.

Morgen.

Na deze deadline.

Na deze drukke periode.

En ineens is het zomer. Of 2029. Of je merkt dat je met je lichaam praat in kwaaltjes.

De prijs komt niet met sirenes. De prijs komt met kleine momenten.

Het moment dat iedereen er is… en jij ook, maar net niet

Sofie zat beneden aan tafel. Iedereen was er. Zij ook.

Iemand vertelde iets kleins. Zo’n zinnetje dat je later niet meer kan navertellen, maar dat wel een mens is die zich even toont.

Sofie knikte. Ze glimlachte. Ze zei zelfs: “Amai.”

En tegelijk zag ik haar ogen. Die maakten micro-bewegingen naar haar telefoon, die in de andere kamer lag.

Niet omdat ze ongeïnteresseerd is.

Omdat haar brein jarenlang getraind is op “altijd bezig”.

En niemand klaagde. Dat was net het probleem.

Mensen wennen. Jij ook.

Je omgeving beloont je resultaten. Je mensen voelen je aanwezigheid.

En aanwezigheid groeit zelden in “nog even snel”.

Oplaadtijd: het woord dat ik liever gebruik

Ik gebruikte vroeger soms een slimmer woord hiervoor. Dat klinkt goed in je hoofd, maar niet altijd in het leven.

Dus laat ik het simpel houden: oplaadtijd.

Oplaadtijd is tijd die vandaag weinig applaus krijgt, maar die jou straks wél draagt.

Je herkent het aan je lijf.

Scorebordtijd voelt vaak als: adem hoog, kaken vast, schouders omhoog, ogen die blijven zoeken naar “nog snel even”.

Oplaadtijd voelt als: schouders zakken, adem zakt mee, je voeten voelen weer de grond.

Oplaadtijd is een wandeling zonder bewijs.

Een gesprek zonder agenda.

Tien minuten leren zonder dat je het moet delen.

Slapen zonder je te verantwoorden.

En ja: oplaadtijd voelt in het begin vaak onwennig. Alsof je zonder werkwoord in een zin staat.

Dat onwennige is geen teken dat het fout zit.

Het is een teken dat je iets anders aan het trainen bent.

Het kantelpunt was geen groot plan

In onze sessie tekende Sofie twee kolommen.

Links: dingen die direct iets opleveren.

Rechts: dingen die haar leven dragen.

Links: mails, deadlines, regelen, oplossen, helpen.

Rechts: bewegen, leren, echte gesprekken, spelen, stilte.

Toen vroeg ik haar: “Als je zo doorgaat, wat krijgt de beste versie van jou… en wat krijgt de rest?”

Daar viel het stil.

Niet omdat ze het niet wist.

Omdat ze het eindelijk voelde.

Die avond maakte ze één microkeuze.

Laptop dicht om 22:20. Telefoon in een andere kamer. Negen minuten beneden zitten.

Negen. Geen uur.

Beneden zei ze niet veel. Ze was er gewoon.

En de wereld verging niet.

Dat is vaak het eerste bewijs dat je nodig hebt: dat oplaadtijd geen luxe is, maar onderhoud.

Vrouw zit ’s avonds ontspannen aan tafel en luistert aandachtig, volledig aanwezig bij de mensen om haar heen

Zes micro-acties om oplaadtijd wél te laten gebeuren

Wil je later minder spijt voelen? Doe dan vandaag één klein blok oplaadtijd. Zo klein dat je er niet over hoeft te onderhandelen.

Wil je dat het niet wegspoelt? Doe dan één anker: hetzelfde moment, dezelfde plek, vijf tot vijftien minuten. Bijvoorbeeld na tandenpoetsen of na je eerste koffie.

Wil je dat je hoofd stiller wordt? Doe dan twee minuten lege handen: telefoon weg, scherm dicht, en zitten tot je schouders zakken. Niet oplossen. Alleen zakken.

Wil je meer verbinding thuis of met vrienden? Doe dan één vraag zonder vervolgagenda: “Wat was het lastigste stuk van je dag?” En luister alsof je nergens heen moet.

Wil je jezelf terug serieus nemen? Doe dan tien minuten leren zonder dat je het meteen moet tonen. Eén pagina. Eén oefening. Eén notitie. Klaar.

Wil je betere beslissingen onder werkdruk? Doe dan één simpele check: “Als ik dit nu ‘even snel’ oplos, wat betaal ik dan morgen?” Die vraag haalt je uit de automatische piloot.

En als je een mini-script wil voor het moment dat je weer in het scorebord gezogen wordt:

“Ik wil dit goed doen. Morgen pak ik het fris vast. Nu sluit ik af.”
“Als het dringend is, bel me. Anders pak ik het morgen.”

Kleine minuten bouwen een ander jaar

Niemand verandert ineens.

Niemand krijgt ineens rust.

Het zijn kleine minuten die zich opstapelen tot een ander jaar.

En het mooie is: je hoeft niet te wachten tot je leven rustig is om te beginnen.

Je begint, en je leven wordt rustiger.

Niet perfect.

Wel leefbaarder.

Twee vragen om vanavond mee te nemen

Welke oplaadtijd heb jij al jaren uitgesteld omdat ze niet dringend was?

En wat zou er veranderen als je die vandaag wél neemt, al is het maar vijf minuten?

Morgen-zinnen voor wanneer het weer “nog even snel” wordt

De volgende keer dat je denkt “nog even snel”: doe eerst één minuut niets en voel wat je eigenlijk nodig hebt.

De volgende keer dat je jezelf wil bewijzen: kies één kleine oplaadactie en laat het genoeg zijn.

De volgende keer dat je iemand mist terwijl die naast je zit: leg je telefoon in een andere kamer, negen minuten lang.

De volgende keer dat je agenda volloopt: zet één blok oplaadtijd vast alsof het een afspraak is met iemand die je niet wil kwijtspelen.

Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.

Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.

Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!



Geplaatst in Coaching | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Je hoeft niet van job te veranderen om weer adem te halen

Geplaatst op 11:16 door wimannerel

Een eenvoudige techniek die je vandaag al kan toepassen

Het is kerstvakantie.

Buiten hangt er zo’n stille kou die alles zachter maakt. Binnen staat de boom er nog. Er liggen restjes in de frigo waar je “nog iets mee moet doen”. En ergens tussen twee familiebezoeken door voel je ruimte in je hoofd.

Niet omdat alles opgelost is.
Wel omdat het even stiller is.

Noor zit thuis aan de keukentafel.

Niet omdat ze vandaag moet werken.
Ze “kijkt gewoon even”.

Laptop open. Telefoon binnen handbereik.
En je ziet het aan haar lijf: schouders hoog, adem kort, kaak gespannen.

“Het is maar tien minuutjes,” zegt ze tegen zichzelf.
Dat is de grootste leugen van moderne tijden, vlak na “ik ga straks vroeg slapen”.

Op haar scherm: mails die op zich niet erg zijn, maar samen een druppelmachine worden.
Op haar gezicht: een glimlach die ze zelfs aan zichzelf probeert te verkopen.

Ze zucht en fluistert: “Ik kan dit in 2026 toch niet opnieuw zo doen?”

Vrouw aan keukentafel tijdens kerstvakantie met laptop en smartphone, gespannen houding en geforceerde glimlach, subtiele kerstboom op de achtergrond, thuiswerkstress en mentale onrust.

En dan komt het zinnetje dat ik in coaching vaak hoor, zeker in deze periode:
“Ik wil niet weg. Ik wil dat dit wél werkt.”

Dat is een volwassen dilemma.

Want je voelt dat je job je leegtrekt, maar je wil geen aardbeving in je leven.
Je wil niet alles omgooien. Je wil terug adem.

Veel mensen denken dat er maar twee opties zijn: blijven en afzien, of vertrekken en opnieuw beginnen.
Alsof je alleen kan winnen door een deur dicht te slaan.

Soms is vertrekken de juiste keuze.
Alleen is dat vaak niet het eerste wat nodig is.

Soms moet je niet weg.
Soms moet je je job hertekenen.

Waarom dit je zo moe maakt

We zijn werk gaan zien als een pakket. Functietitel, takenlijst, succes ermee.
En als het wringt, dan ga je zoeken naar een nieuw pakket.

Maar vaak ligt het probleem niet in “waar je werkt”, wel in “hoe je werk is opgebouwd”.

Hoe meer je denkt dat je een nieuwe job nodig hebt, hoe groter de kans dat je vooral een nieuwe versie van je huidige job nodig hebt.

Niet omdat je jezelf moet wijsmaken dat iets dat wringt “toch oké” is.
Wel omdat je soms vastzit in een rol, niet in een bedrijf.

Ik gebruik graag dit beeld: je job is een muur van bakstenen.
Je kan die muur afbreken en ergens anders opnieuw beginnen.

Of je verlegt drie stenen.
En plots zit er een deur waar eerst alleen muur was.

En dat gevoel, die deur, dat is al zuurstof.
Je lijf ontspant vaak pas als het weer opties ziet.

Het woord dat je beweging geeft

Misschien herken je dit, zeker nu je even afstand hebt van de routine:

Je hebt een “goeie job”, maar je lijf protesteert.
Je bent sneller kortaf thuis.
Je stelt uit, scrolt, prutst, of je werkt net té lang door omdat stoppen ongemakkelijk voelt.

Wat als je probleem niet “de job” is, maar de manier waarop je dag is samengesteld?
Wat als je energie niet weglekt door werk op zich, maar door werk dat jou niet meer past?
Wat als je in 2026 hetzelfde blijft herhalen en jezelf dan verwijt dat je “niet dankbaar genoeg” bent?

Er is één woord dat dit beantwoordt. En dat woord is: jobcrafting.

Jobcrafting betekent dat je je job bewust bijstuurt zodat ze beter past bij wie jij bent én bij wat je organisatie nodig heeft (Wrzesniewski & Dutton, 2001).

Je kan aan drie dingen sleutelen:

Aan je taken: wat je doet en in welke mix.
Aan betekenis: waarom dit werk voor jou ertoe doet.
Aan relaties: met wie je samenwerkt en hoe.

Wat er dan gebeurt, is verrassend simpel.
Als je anders naar je werk kijkt, ga je het anders doen. En als je het anders doet, voelt je dag anders.

In onderzoek zie je dat ook terug: jobcrafting hangt samen met meer werkplezier en betrokkenheid, en met minder burn-outklachten over tijd (Silapurem et al., 2024).

En hier zit een stille winst: je wacht niet langer tot je job “verandert”.
Je maakt zelf een verschuiving.

Betekenis verschuift

In studies over jobcrafting duikt een bekend voorbeeld op: mensen met exact dezelfde job die een totaal andere werkdag beleven. Denk aan hospital cleaners. Sommigen ervaren hun werk als “ik maak schoon”. Anderen zien zichzelf als deel van het herstel: even de weg wijzen, een patiënt geruststellen, kleine dingen doen die menselijkheid brengen. De functietitel verandert niet, maar de ervaring wel, omdat betekenis en contact subtiel verschuiven (Berg et al., 2020).

Wat Noor anders doet

Terug naar Noor, aan die keukentafel.

Haar patroon was strak en intens. Zoals veel mensen die “hun best doen”.
Ze deed wat op haar bord lag, slikte wat ze voelde, en hoopte dat het thuis wel zou zakken.

Maar zelfs in kerstvakantie bleef haar hoofd aan.
Dat is vaak het moment waarop je beseft: dit is geen drukke periode meer. Dit is een manier van werken geworden.

Ze begon klein. Niet met grote beslissingen, wel met één vraag op papier:
“Welke bijdrage wil ik eigenlijk leveren, los van wat er nu allemaal binnenkomt?”

Ze maakte twee korte lijsten.

Eén: dit geeft energie.
Twee: dit zuigt energie.

Ze krijgt energie van uitleg geven, dingen structureren, collega’s op weg zetten.
Ze verloor energie aan repetitief controlewerk dat niemand ziet, behalve als het fout loopt.

Vrouw aan keukentafel in kerstvakantie schrijft in notitieboek naast gesloten laptop, rustige focus en reflectie over werkdruk en energiegevers, subtiele kerstboom op de achtergrond

En dan deed ze iets wat veel mensen maanden uitstellen: ze vroeg een gesprek aan.
Niet met een klaagverhaal.

Met een voorstel dat “goed genoeg” was.

Ze zei: “Ik wil blijven bijdragen, maar ik wil mijn bijdrage scherper maken. Ik heb een idee dat ook het team kan helpen.”

Dat ene zinnetje doet iets belangrijks.
Het haalt je uit het vakje “degene die het gewoon opvangt” en zet je in het vakje “degene die meedenkt”.

Als jij niets zegt, vult de context je rol voor je in.
En dan word je al snel “degene die dat altijd doet”.

Als jij een voorstel maakt, geef je je leidinggevende houvast.
Je haalt het uit de sfeer van klagen en zet het in de sfeer van meebouwen. Dat helpt ook om engagement en verbondenheid te versterken (Noesgaard, 2024).

Zo maak je jobcrafting in 2026 concreet (zonder drama’s)

Wil je meer ademruimte? Doe dan één week lang een energie-logboek van drie minuten per dag. Noteer één taak die je oplaadde en één die je leegzoog.

Wil je minder frustratie? Doe dan elke ochtend eerst één taak die jou momentum geeft, niet de taak die het luidst roept.

Wil je je werk betekenisvoller voelen? Stel dan één keer per dag deze vraag: “Wie wordt hier beter van als ik dit goed doe?” Schrijf het antwoord in één zin.

Wil je minder het gevoel dat alles op jou hangt? Doe dan één relatie-shift: plan deze week 15 minuten samen met één collega die je energie geeft. Niet om te ventileren, wel om samen iets vooruit te duwen.

Wil je sneller verschil voelen? Kies dan één terugkerende taak en verander één ding: de volgorde, de aanpak of de verdeling. Eén. Niet vijf.

Wil je vermijden dat je jezelf gewoon beter leert verdragen? Doe dan deze check: na een kleine aanpassing voel je meer ruimte en meer initiatief, niet alleen “minder last”. Als het enkel verdoving wordt, is dat informatie. Dan wijst je systeem je richting een andere keuze.

Wil je dit bespreekbaar maken met je leidinggevende? Maak dan een mini-voorstel van één pagina: drie taken die je wil houden, twee die je wil afbouwen, één die je wil toevoegen, en waarom dat de doelen van het team helpt.

Mini-script (2 zinnen)
“Mag ik van jou 20 minuten om mijn rol scherper te krijgen? Ik heb een voorstel dat mijn werk beter laat aansluiten bij wat het team nodig heeft.”
“Ik wil dit zo aanpakken dat jij er ook beter van wordt: minder brandjes, meer vooruitgang.”

Kleine stappen, echte verandering

Niemand heeft ineens helderheid over zijn ideale job.

Het zijn de kleine verschuivingen die je werk opnieuw van jou maken.

En soms ontdek je daardoor ook iets anders:
dat je niet alleen je job aan het bijsturen bent, maar je grenzen aan het leren kennen.

Tot slot

Jobcrafting is geen truc om iets dat slecht zit “tolerabel” te maken.
Het is een manier om terug eigenaarschap te voelen en sneller te zien wat klopt.

Kerstvakantie is daar een rare, goede spiegel voor.
Niet omdat je plots alles moet beslissen, maar omdat je even hoort hoe je jezelf toespreekt wanneer het stil wordt.

Wat is voor jou het grootste energielek in je week?
En welke ene steen zou jij durven verleggen, nog voor je aan “opnieuw beginnen” denkt?

De volgende keer dat je achter je scherm zucht: adem één minuut laag en schrijf één zin over wat je vandaag wél wil bijdragen.

De volgende keer dat je denkt “ik kan dit niet meer”: kies één taak en verander de volgorde, de aanpak of de betekenis.

De volgende keer dat je wacht op toestemming: maak één voorstel dat ook voor je organisatie logisch is.

De volgende keer dat je voelt dat je in een rol vastzit: plan één gesprek waarin je je bijdrage hertekent.

De volgende keer dat je het woord “2026” denkt: maak het klein genoeg om maandag te starten.

Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.

Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.

Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Referenties

  • Berg, J. M., Dutton, J. E., & Wrzesniewski, A. (2020, 12 maart). What job crafting looks like. Harvard Business Review. (ouder dan 5 jaar)
  • Morstatt, A. I., Bauer, G. F., de Bloom, J., Roman, Z. J., Tušl, M., & Kerksieck, P. (2025). Crafting for health: A longitudinal study of job and off-job crafting changes during the COVID-19 pandemic. Occupational Health Science, 9(3), 675–710.
  • Noesgaard, M. S. (2024). Building organizational commitment through cognitive and relational job crafting. European Management Journal, 42(3), 348–357.
  • Silapurem, L., Slemp, G. R., & Jarden, A. (2024). Longitudinal job crafting research: A meta-analysis. International Journal of Applied Positive Psychology, 9(2), 899–933.
  • Wrzesniewski, A., & Dutton, J. E. (2001). Crafting a job: Revisioning employees as active crafters of their work. Academy of Management Review, 26(2), 179–201. (ouder dan 5 jaar)
Geplaatst in Career coaching, Coaching, Loopbaanbegeleiding | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Minder werkdruk in januari: het 15-seconden script

Geplaatst op 9:57 door wimannerel

De laatste online meeting voor de kerstvakantie.

Camera’s uit. Micro’s op mute.

In de chat verschijnen al “fijne feestdagen!” terwijl het agendapunt “open punten” nog knippert.

“Dat nemen we mee naar januari,” zegt iemand.

Sofie knikt automatisch. En tegelijk voelt ze het: als ik nu niets zeg, wordt dit later mijn probleem.

Vaagheid landt altijd ergens. En als jij bekendstaat als “degelijk en snel”, dan landt het vaak bij jou.

Ze zet zichzelf op mute, ademt één keer uit en fluistert:
“Oké… Sofie 2.0.”

Dan gaat ze van mute af:
“Als we dit doorschuiven, komt het in januari terug als last-minute stress. Willen we nu twee minuten beslissen wat we schrappen of verschuiven, of prikken we meteen een moment om het concreet te maken?”

Stilte. Eerst stroef.

Dan opluchting.

warm thuiskantoor tijdens laatste online meeting voor kerstvakantie, rustig en vastberaden achter laptop met notitieboek, koffiemok en subtiele kerstlichtjes op de achtergrond. mental coach

Werkdruk in januari ontstaat vaak door kleine “later”-momenten in december.

En door dat ene patroon: jij vangt het wel.

Mensen praten ook vaker tegen zichzelf in lastige of voorbereidingsmomenten dan ze denken.
Daar kan je iets mee, zonder jezelf te forceren: één mini-script dat je helpt kiezen.

1) Het 15-seconden script

Gebruik dit zodra je voelt: dit glijdt weer richting mij.

Pauze (1 ademhaling)
Zin die klopt (1 korte zin)
Keuzevraag (nu beslissen of moment prikken)

Kies één ankerzin:

  • “Als we dit laten hangen, wordt januari last-minute stress.”
  • “Ik wil dit nu even scherp zetten.”

Kies één keuzevraag:

  • “Beslissen we dit nu in twee minuten, of prikken we een moment?”
  • “Wie neemt dit op, en tegen wanneer?”

Meer afstand in je zelfspraak (alsof je jezelf even coacht) kan helpen om minder emotioneel te reageren.

Twee concrete stappen

  1. Zet jouw ankerzin + keuzevraag als notitie op je gsm.
  2. Oefen ze één keer hardop. Klaar.

2) Drie situaties die je werkdruk “per ongeluk” verhogen

Situatie 1: “Kan jij dat nog snel doen?”

Het is 16:42. Je krijgt een chat: “Heb je 5 minuten?” (Dat zijn zelden 5 minuten.)

  • Pauze.
  • Zin: “Ik wil helpen, maar mijn bord ligt vol.”
  • Vraag: “Wat wil je dat ik laat vallen zodat dit kan?”

Stap
Kies je korte versie: “Wat schuift er dan?”

Situatie 2: “We zien wel in januari”

Dit klinkt vriendelijk. Het werkt vaak als uitstel in een net pak.

  • Pauze.
  • Zin: “Als we dit open laten, komt het terug als brandje.”
  • Vraag: “Prikken we een eigenaar en datum, of beslissen we dat het niet meer hoeft?”

Stap
Denk: “eigenaar + datum”, of het blijft zweven.

Situatie 3: “Voor we afsluiten: nog vijf acties”

Die meeting waar iedereen weg wil, en net dan worden er nog taken “even” verdeeld.

  • Pauze.
  • Zin: “Ik wil helderheid over acties.”
  • Vraag: “Wat is de top 3, en wat schuift bewust naar later?”

Stap
Vraag altijd naar “top 3”. Dat maakt keuzes expliciet.

3) De 3-dagen test (zonder wilskracht)

Doelen alleen veranderen weinig; herhaalde kleine acties doen dat wel.

Dag 1 (2 minuten): schrijf je ankerzin + keuzevraag op één plek.
Dag 2 (15 seconden): gebruik het één keer in een laag-risico moment (chat/mail volstaat).
Dag 3 (15 seconden): gebruik het één keer in je echte drukmoment.

Twee concrete stappen

  1. Kies nu al je Dag 3-moment (welke meeting/gesprek, met wie).
  2. Zet erboven: “Ik doe dit 10% duidelijker.”

Minder werkdruk in januari begint met één klein verschil: taken landen niet meer automatisch op jouw bord.

Eén ademhaling. Eén zin die klopt. Eén vraag die keuzes afdwingt.


Kopieer één zin uit dit artikel in je notities en gebruik hem één keer vóór je vakantie eindigt. Welke zin kies je?

Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.

Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.

Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Geplaatst in Coaching, Time management | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Stop met piekeren: zo laat je los wat je niet kan sturen

Geplaatst op 9:25 door wimannerel

Regen op de ring rond Brussel. De soort regen die je ruitenwissers net te vaak laat zuchten.

Joris zit in zijn wagen met twee handen aan het stuur alsof hij de file kan overtuigen. Zijn telefoon ligt naast hem, scherm naar boven. Hij heeft zichzelf beloofd niet te kijken. Zijn hand glijdt toch naar dat ding, alsof het magnetisch is.

Nog altijd geen antwoord.

Regen op autoruit in file, symbool voor piekeren en controle loslaten

Gisteren stuurde hij een mail naar de directie: of hij het nieuwe project mag trekken. Niet zomaar een project. Het project dat bepaalt of hij in maart “klaar is voor band 4” of weer een jaar “goed bezig, doe zo voort” krijgt.

Hij voelt zijn kaken klemmen. Hij zet zijn pink tegen de claxon, zonder echt te claxonneren. Een belachelijk gebaar. Hij weet dat. Het helpt hem toch. Voor drie seconden.

En dan begint het.
Het verhaal in zijn hoofd wordt sneller dan het verkeer:
“Ze hebben al iemand anders.”
“Ik heb te veel mijn nek uitgestoken.”
“Ze lezen dit en denken: wie denkt hij wel dat hij is?”

Misschien herken je het.

Je wil rust, dus je gaat sturen.

  • je verfrist je mailbox alsof je daarmee tijd vooruit duwt
  • je herschrijft een bericht tot het niet meer als jij klinkt
  • je oefent een gesprek in je hoofd en je verliest er al drie keer in

Je brein verdraagt onzekerheid slecht. Het vult gaten. Het verzint verklaringen die “logisch” voelen, zodat jij iets hebt om vast te pakken. Intolerantie voor onzekerheid hangt sterk samen met angstklachten, en gerichte behandeling kan die onzekerheidsstress verminderen. (Miller & McGuire, 2023). PubMed

Alleen: veel van die stress gaat over dingen waar jij geen stuur op hebt.

1. Kies je rijstrook: controle, invloed, decor

Thuis tekent Joris drie cirkels op een blad papier. Een simpele oefening, kinderlijk bijna. En toch voelt het alsof hij eindelijk een kaart heeft.

  • Controle: waar jij rechtstreeks op kan sturen
  • Invloed: waar jij kan bijsturen, zonder te beslissen
  • Decor: waar jij kan naar kijken, maar niet aan kan sleutelen

Hij schrijft.

Controle

  • één heldere follow-up sturen, op een moment dat klopt
  • de kern van zijn voorstel scherp zetten in drie bullets
  • vanavond sporten, zodat zijn lijf mee is

Invloed

  • wie hem in de directie steunt
  • hoe zijn voorstel binnenkomt

Decor

  • wat ze nu precies over hem denken
  • wie nog meedingt
  • of stilte betekent dat hij faalt

Hij staart naar “decor”. Zijn schouders zakken een fractie. Alsof hij voor het eerst beseft hoeveel energie hij al weken in een filmset steekt.

Twee stappen

  1. Teken die drie cirkels en vul ze rond één stressding van vandaag.
  2. Kies één actie uit controle die 10 minuten duurt. Zet een timer. Doe enkel dat.

2. Je brein is een verhalenmachine. Jij hoeft niet elk verhaal te geloven

De volgende ochtend: nog altijd niets.

Joris merkt dat hij één feit heeft (“geen antwoord”) en er een identiteit van heeft gemaakt (“ik ben niet gewenst”).

Hij probeert iets wat hij normaal “te simpel” zou noemen: hij zet twee kolommen.

  • Feit: “Ik kreeg nog geen reactie.”
  • Verhaal: “Ik ben te veel.”

En dan nog één extra lijn:

  • Ander verhaal: “Ze willen dit samen bespreken. Of ze zijn druk. Of ze twijfelen nog.”

Er gebeurt iets kleins en groots tegelijk: zijn borst wordt minder strak. Niet omdat hij zeker is, wel omdat hij niet langer doet alsof gedachten bewijsstukken zijn.

Onderzoek rond psychologische inflexibiliteit (rigide vastzitten in gedachten en gevoelens) toont een stevige samenhang met lager welbevinden. Flexibiliteit gaat over kunnen voelen en denken wat er opkomt, en toch handelen naar wat je belangrijk vindt. (Ong et al., 2023). PMC

En dan, alsof zijn brein een la opentrekt, herinnert hij zich iets van vroeger.
Aan tafel zei hij eens: “Ik wil ook eens kiezen.”
Zijn vader lachte: “Doe maar normaal, jongen. We maken hier geen scène.”

Sindsdien is “zeker zijn” veiliger dan “vragen”.

Twee stappen

  1. Schrijf één zin die start met feit: en één zin die start met verhaal:.
  2. Kies bewust één “ander verhaal” dat je helpt om waardig te handelen, ook zonder zekerheid.
deur als symbool voor keuze, loslaten en innerlijke rust

3. Aanvaarden is je handen losmaken, zodat je opnieuw kan kiezen

Joris denkt altijd dat aanvaarden betekent: slikken.

Toch voelt hij nu iets anders. Hij vecht al dagen met een toekomst die nog niet bestaat. Hij duwt tegen een deur die gewoon… nog dicht is.

Hij zet een timer op 90 seconden.
Geen meditatie-show. Gewoon ruimte.

Hij benoemt zacht:
“spanning in mijn maag.”
“druk op mijn kaken.”
“onrust in mijn borst.”

De 90 seconden lossen zijn probleem niet op.
Ze halen hem wel uit de wurggreep.

Twee stappen

  1. Zet 90 seconden een timer en benoem drie sensaties in je lijf.
  2. Kies daarna één micro-actie in je rijstrook: water, wandeling, één mail, één pagina opruimen.

4. De misloop-scène: wanneer sturen je precies in de vangrail zet

Om 11:07 trilt zijn telefoon. Een melding.

Hij klikt. Het is een nieuwsbrief. Geen directie.

Zijn vingers doen wat ze altijd doen als hij zich klein voelt: ze willen het gat vullen. Nu. Meteen.

Hij typt een tweede mail.
Kort. Net iets te kort.
Met een zin die hij “efficiënt” noemt, maar die eigenlijk smeekt:
“Heb je al zicht op een beslissing?”

Hij drukt op verzenden. Meteen daarna voelt hij spijt. Alsof hij claxonneerde in een stille straat.

Twee uur later wandelt hij een meeting binnen. Hij lacht te luid. Hij maakt een grapje dat niet landt. Hij hoort zichzelf praten en hij hoort tegelijk: “stop, stop, stop.”

Dat is het moment waarop controle je geen rust geeft, maar ruis.

Hij pakt opnieuw zijn drie cirkels. En hij beslist één ding:
hij gaat niet meer sturen met zijn duim.
Hij gaat sturen met een afspraak.

Hij plant een kort gesprek met zijn leidinggevende: vijf minuten. Helder. Menselijk.
En hij schrijft één zin op een post-it:
“Vragen mag. Gissen kost mij te veel.”

Twee stappen

  1. Kies één “check-reflex” (mail, WhatsApp, stats) en doe een 12-minuten experiment: telefoon uit je zicht, één actie uit controle.
  2. Plan één concrete stap die je uit “gissen” haalt: één vraag, één afspraak, één grens.

5. Loslaten kan ook betekenen: dit is mijn grens

Er is nog iets.

Soms is jouw onrust geen onzekerheid. Soms is het een signaal dat er iets scheef zit: iemand die jou klein houdt, afspraken die telkens breken, respect dat verdwijnt.

Loslaten betekent dan: stoppen met jezelf bij te sturen in de hoop dat de ander eindelijk normaal doet.

Joris stelt zichzelf één vraag:
“Is dit decor… of is dit een grens?”

En hij merkt: hij wil niet alleen een project. Hij wil een relatie met werk waarin hij zichzelf niet moet samendrukken.

Twee stappen

  1. Schrijf: “dit is onzekerheid” of “dit is een grens”. Kies één van de twee.
  2. Formuleer één zin die je hardop kan zeggen: “Ik merk ___. Ik heb ___ nodig om verder te kunnen.”

Rijstrook

Er zijn dagen waarop je brein in de file staat en jij toch blijft sturen, alsof harder fronsen de wifi verbetert.

De shift is simpel en lastig tegelijk:

  • stuur in je rijstrook
  • kijk naar het decor zonder eraan te trekken
  • kies één stap die je waardigheid bewaart

Joris krijgt de volgende dag een antwoord: “We bespreken dit vrijdag.”

Hij leest het drie keer. Hij voelt opluchting. En dan iets anders: schaamte om hoeveel uren hij zichzelf gegijzeld heeft.

Hij legt zijn telefoon weg. Hij ademt uit. Lang.

En net vóór hij zijn laptop opent, stelt hij zichzelf een vraag die hij vroeger nooit stelde:
“Als het vrijdag ‘nee’ is… hoe wil ik dan reageren?”

Want dát is zijn rijstrook.

Welke vraag hoort bij jouw rijstrook vandaag?

Referenties

Botha, F., & Dahmann, S. C. (2024). Locus of control, self-control, and health outcomes. SSM – Population Health, 25, 101566. https://doi.org/10.1016/j.ssmph.2023.101566 ScienceDirect

Miller, M. L., & McGuire, J. F. (2023). Targeting intolerance of uncertainty in treatment: A meta-analysis of therapeutic effects, treatment moderators, and underlying mechanisms. Journal of Affective Disorders, 341, 283–295. https://doi.org/10.1016/j.jad.2023.08.132 PubMed

Ong, C. W., Barthel, A. L., & Hofmann, S. G. (2023). The relationship between psychological inflexibility and well-being in adults: A meta-analysis of the Acceptance and Action Questionnaire (AAQ). Behavior Therapy. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC10787153/ PMC

Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.

Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.

Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Geplaatst in Coaching, Mental Coaching | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Dit is het kantelpunt dat de meesten pas herkennen als het bijna te laat is

Geplaatst op 10:29 door wimannerel

Leen zit op een plastic stoel in een overvolle turnzaal.

De geur van sportschoenen, flikkerende TL-lampen, ouders die fluisteren. Vooraan een rij kinderen in zelfgemaakte glitter-T-shirts.

De juf pakt de micro:
“En dan nu… de ouders die van ver gekomen zijn: bedankt dat jullie er zijn. En wie het vandaag niet gehaald heeft… misschien volgende keer.”

Leen voelt haar maag samentrekken.

Haar dochter staat op het podium, zoekt met haar blik door de zaal, gaat op haar tippen staan.

Ze zwaait. Eerst enthousiast. Dan aarzelend.

Leen steekt haar hand op. Een fractie te laat.

Ze was te laat vertrokken uit die meeting. Nog snel “even” een mail afgewerkt in de parking. Nog gauw gebeld met een collega over een “urgent dossier”.

De voorstelling is halverwege wanneer haar hart plots begint te bonken.
De zaal zoemt, haar zicht vernauwt, zweet in haar handen.

Foto kinderen Mental coaching rond werkstress, prestatiedruk en het terugvinden van een authentiek, betekenisvol leven voor ambitieuze professional

“Als je zo blijft doorgaan, geeft je lijf je op een dag gewoon zelf de rekening.”
De woorden van haar dokter van vorige maand knallen door haar hoofd.

Op haar LinkedIn-profiel ziet alles er indrukwekkend uit.
In deze zaal voelt ze zich vooral iemand die aan het verliezen is.

En ze kent de vraag die onder haar ribben steekt:
“Voor wie leef ik eigenlijk nog… en voor wat?”

Jij kent dit gevoel

Misschien zit je niet in een turnzaal.
Misschien zit je in een Teams-call, in bed terwijl je partner slaapt, in de auto na een werkdag.

Je agenda staat vol.
Je CV ook. Projecten, verantwoordelijkheden, verwachtingen.

En toch duikt er nu en dan zo’n stille vraag op:

“Waarom voelt dit allemaal zo vlak?”
“Wanneer ben ik mezelf ergens onderweg kwijtgeraakt?”
“Hoelang ga ik zo blijven doordoen?”

Je brein is niet kapot.
Het is gewoon eerlijk.

Onderzoek bevestigt wat jij al voelt: een leven zonder richting maakt je ziek. Mensen die geen betekenis ervaren, hebben meer stress, meer angst, meer fysieke klachten. Het is geen luxeprobleem. Het is overlevingsinstinct.

Deze tekst gaat niet over een perfecte visie-oefening.
Het gaat over twee vragen die je niet meer kan ontlopen.

De deal die je sloot (zonder het te merken)

Leen had een heel duidelijk script.

Goed studeren.
Hard werken.
Altijd “nog een tandje bijsteken”.

Elke stap leverde iets op: promoties, mails met “knap werk!”, trotse ouders, een mooi loon.

De onzichtbare deal in haar hoofd klonk ongeveer zo:
“Zolang ik blijf presteren, kan er niets echt misgaan.”

Herkenbaar?

Je bouwt een leven dat beschermt tegen schaamte en mislukking.
Tot je op een dag merkt dat het ook beschermt tegen levend voelen.

Na de voorstelling stapt Leen naar buiten. Het is fris. Haar dochter huppelt naast haar.

“Mama, heb je het begin gezien?”
Leen glimlacht. “Ja hoor schat.”
Ze weet dat het niet waar is.

Dat is de échte prijs van niets doen.
Het is niet alleen je eigen lichaam dat begint te protesteren.
Het sluipt binnen in kleine leugentjes, halve waarheden, dingen die je jezelf wijsgemaakt hebt.

Eerste vraag die je niet meer kan ontlopen:

Welke succesverhalen vertel je anderen, terwijl je vanbinnen weet dat ze niet meer kloppen?

Schrijf ze op.
Alle verhalen die je vertelt op verjaardagen, op LinkedIn, aan je ouders.
De verhalen waarin jij zelf niet meer gelooft.

Zet er een streep door waar je misselijk van wordt.

Dit is geen oefening.
Dit is de grens tussen blijven doen alsof en eerlijk worden.

De vraag die je al maanden ontwijkt

Leen zat die avond aan de keukentafel. Ze nam een notieboek, meer uit wanhoop dan uit motivatie.

Vrouw met volle agenda die steun zoekt bij een mental coach om haar leven te herschrijven en opnieuw keuzes te maken die kloppen

Bovenaan schreef ze:
“Waarvoor wil ik later herinnerd worden?”

Er kwamen geen functietitels.
Er kwam: “Erbij zijn.”, “Iemand die echt luistert.”, “Iemand die durft kiezen voor wat telt.”

Dat zijn waarden.

En toen kwam de pijnlijke vraag:
“Waar verraad ik deze waarden elke dag?”

Die meeting waar ze te laat uit vertrok.
Die mail in de parking.
Die avond dat ze “ja” zei tegen nóg een project, terwijl haar lijf “nee” schreeuwde.

Onderzoek toont dat mensen die leven volgens hun eigen waarden minder stress ervaren en veerkrachtiger zijn. Maar de meeste mensen weten niet eens meer wat hun waarden zijn. Ze kennen alleen nog hun taken.

Tweede vraag die je niet meer kan ontlopen:

Als alles wegvalt – functie, inkomen, verwachtingen van anderen – wat vind je dan nog belangrijk?

Stop nu met lezen.
Pak je telefoon.
Stel een timer van 5 minuten.
Schrijf zonder te stoppen, zonder te schrappen, zonder mooi te willen zijn.

Laat tien dingen komen.
Kies er drie.
En stel jezelf dan de vraag:

Welke gewoonte in je week voelt al lang als verraad aan deze drie dingen?

Schrijf dat ook op.
Eén gewoonte.
Eén situatie.
Eén relatie.
Eén “ja” dat eigenlijk een “nee” had moeten zijn.

Dit gaat pijn doen.
Goed.
Dat betekent dat je eindelijk eerlijk bent.

Het leven dat al die tijd op jou zat te wachten

Een paar maanden na die avond in de turnzaal zit Leen opnieuw in het publiek.

Zelfde zaal.
Zelfde juf.
Zelfde glitter-T-shirts.

Alleen is zij vroeger vertrokken uit haar meeting. De “urgente” mail is voor morgen.

Haar dochter zoekt haar blik.
Dit keer vindt ze die meteen.

Leen heeft haar baan nog. Haar verantwoordelijkheden ook.
Er is niet ineens een radicaal nieuw leven verschenen.

Toch voelt ze iets fundamenteel anders: ze staat terug in het midden van haar eigen verhaal, in plaats van aan de rand van een verhaal van verwachtingen.

Betekenis is geen groot inzicht dat één keer in je hoofd valt.
Het is een houding. Een reeks kleine, soms pijnlijke, keuzes.
Dag na dag.

Jouw beurt

Over een jaar zit je weer in dezelfde stoel.
Dezelfde agenda.
Dezelfde leugens.
Dezelfde misselijkheid in je maag wanneer je dochter vraagt: “Was je er?”

Tenzij je nu die timer zet.

Leg deze tekst niet weg voor je geschreven hebt over:
“Een leven dat klopt voor mij…”

Vijf minuten.
Pen en papier.
Geen mooie zinnen.
Geen Instagram-quote.
Gewoon de waarheid.

Misschien staat er na die vijf minuten nog geen kant-en-klaar plan.
Misschien staat er wel de eerste zin die je al jaren probeert weg te duwen.

Die zin is je startpunt.

Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.

Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.

Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Geplaatst in Coaching | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie