Bang voor spijt? Zo neem je een besluit zonder volledige zekerheid

Een nieuwe functie lonkt. Het werk lijkt boeiender, maar thuis wordt de week lastiger.

Je hebt de feiten bijna op een rij en toch wil je nog één keer advies vragen.

Waar zoek je dan eigenlijk nog naar? In mijn nieuwe artikel volg je die keuze tot het moment waarop er een antwoord moet komen.

Wil je vaker zulke inzichten? Download mijn gratis e-book via https://eepurl.com/cYIuQ en ontvang mijn wekelijkse tip.

Donderdag moet je antwoorden op een jobaanbod.

Het loon blijft gelijk. Het werk lijkt je boeiender dan wat je nu doet.

Alleen: je zou veel vaker naar kantoor moeten. Vandaag werk je drie dagen thuis.

Je leest de functiebeschrijving weer. Wat je zoekt, staat er niet: of je over zes maanden blij zult zijn dat je ja zei.

“Je hebt het hier toch goed?”, zei een collega. Thuis speelt iets anders: wie haalt jullie kind op wanneer je minder kunt thuiswerken?

Dat is het lastige aan keuzestress. Beide mogelijkheden hebben iets wat je wilt houden. En welke keuze je ook maakt, de andere verdwijnt voorlopig uit beeld.

Handgetekende illustratie van iemand die aan de keukentafel twijfelt over een jobaanbod, met een schooltas naast de stoel. Bij artikel van loopbaancoach die loopbaanbegeleiding met loopbaankrediet aanbiedt.
Bang om spijt te krijgen? Zoek uit welke feiten je keuze nog kunnen veranderen. Kijk ook naar wat er gebeurt als je blijft waar je bent. Daarna beslis je met de kennis van vandaag. Je hoeft niet te wachten tot de twijfel verdwijnt; ook na een zorgvuldige keuze kun je die nog voelen.

Waarom blijf je twijfelen als je de feiten al kent?

Soms blijf je twijfelen omdat je nog iets belangrijks moet weten. Soms ken je de feiten en doet het kiezen zelf pijn. Je wilt interessanter werk, maar ook een week die thuis haalbaar blijft. Geen functiebeschrijving kan bepalen wat voor jou op dit moment zwaarder weegt.

Toch lees je ze opnieuw. Even voel je rust. Daarna: wat als ik spijt krijg?

“Hoeveel dagen moet ik op kantoor zijn?” kan iemand beantwoorden. “Ga ik graag in dat team werken?” weet niemand vooraf.

Als je merkt dat je opnieuw aan het zoeken bent, vraag dan: “Wat wil ik nog weten? En van wie kan ik het horen?” Heb je daar een concreet antwoord op, ga het na. Zo niet, dan is meer zoeken misschien een manier om het besluit nog even uit te stellen.

Waar ben je bang voor als je verkeerd kiest?

“Spijt” is een groot woord. Er kunnen heel verschillende zorgen onder zitten. Misschien wordt de week thuis te zwaar. Misschien baal je van extra opvangkosten. Of misschien zie je vooral het gezicht van die collega voor je als je na enkele maanden wilt terugkeren. Elke zorg vraagt een ander gesprek.

Probeer dit eens op papier. Maak één zin af: “Als ik verkeerd kies, ben ik vooral bang dat…” Schrijf op wat er als eerste komt.

“Ons kind moet te vaak naar de opvang” kun je thuis bespreken. Bij “mijn collega zal me dom vinden” helpt nóg een gesprek over de functie niet. Dan gaat het over het gewicht dat zijn oordeel krijgt.

Mogelijke spijt kan je helpen risico’s te onderzoeken, maar je ook aan het vergelijken houden.

Onderzoek laat zien dat mensen die steeds de beste optie zoeken vaker vergelijken en over sommige keuzes minder tevreden zijn. Dat beslist niets over jouw job. Het verklaart wel waarom nóg een mening weinig rust kan brengen.

Wanneer weet je genoeg om te kiezen?

Je weet genoeg zodra de antwoorden die je keuze kunnen veranderen op tafel liggen. Helemaal zeker word je daarmee niet. Je kunt navragen wat het loon en de uren zijn, en hoe thuiswerk geregeld is. Hoe het op een drukke dinsdag in het nieuwe team voelt, ontdek je pas als je er werkt.

Dus vraag je of twee vaste thuiswerkdagen mogelijk zijn. Het antwoord valt tegen. Eén dag kan; een tweede hangt af van het werk. Ook enkele overlegmomenten liggen vast.

Je partner kan één extra keer jullie kind ophalen. Voor de andere dag is opvang nodig. De week wordt voller en je loon stijgt niet.

Je had liever een ander antwoord gekregen. Nu weet je wat ja zeggen thuis betekent.

Voor je nog iemand belt, stel jezelf deze toetsvraag: “Welk antwoord zou mijn keuze veranderen?” Soms wil je gewoon hardop denken. Prima. Verwacht dan alleen niet dat dat gesprek de ontbrekende zekerheid zal leveren.

En als je gewoon blijft?

Blijven heeft voordelen. Je kent je collega’s, kunt je kind ophalen en weet hoe je werkweek loopt. Neem die voordelen serieus. Kijk tegelijk eerlijk naar wat blijven je kost. Anders vergelijk je de nieuwe functie met een huidige job waarvan je alleen de goede kanten meetelt.

Je doet al een jaar ongeveer hetzelfde werk. Je neemt minder initiatief. Op zondag zie je niet op tegen maandag, maar je kijkt er ook niet naar uit.

Vraag: “Wat ga ik veranderen als ik hier nog zes maanden werk?” Je kunt andere taken vragen. Je kunt ook je huidige ritme verkiezen. Met “ik zie wel” schiet je weinig op.

Onderzoek naar spijt toont een patroon: van een stap die slecht afloopt kun je eerst sterk balen, terwijl een gemiste kans langer kan blijven knagen. Dat is geen voorspelling voor jouw loopbaan. Het is een reden om ook de gevolgen van blijven mee te wegen.

Hoe neem je donderdag een besluit?

Je zult twee dingen tegelijk moeten erkennen. De andere functie spreekt je meer aan. En de regeling thuis wordt er moeilijker door. Een zorgvuldige keuze maakt die spanning niet weg. Ze laat zien wat voor jou nu het zwaarst weegt en welke prijs je daarmee aanvaardt.

Schrijf drie zinnen op. Kort, alsof je ze aan een vriend uitlegt:

  1. Wat weegt zwaar? Ik wil inhoudelijk groeien én de zorg thuis eerlijk verdelen.
  2. Wat weet ik? Het loon blijft gelijk, één thuiswerkdag is zeker en we hebben meer opvang nodig.
  3. Wat weet ik nog niet? Hoe ik me in dat team zal voelen en of ik in mijn huidige job nieuwe kansen kan krijgen.

Maak er dan een vierde zin van: “Ik kies voor … en aanvaard daarmee …”

Donderdag mail je dat je het aanbod niet aanneemt. Je wilt die functie graag, maar twee extra kantoordagen vragen thuis nu te veel. Of blijven beter uitpakt, weet je niet. Dit is de grens die je nu trekt.

Je vraagt je leidinggevende om een gesprek over ander werk. Over drie maanden kijk je opnieuw. Zo blijf je zonder je neer te leggen bij hetzelfde werk.

Op vrijdag denk je misschien: Had ik toch maar ja gezegd. Je kunt een kans missen en toch zorgvuldig hebben gekozen.

Wat doe je als de spijt later terugkomt?

Vraag eerst waar je precies spijt van hebt. Mis je iets wat je bewust hebt opgegeven? Is er nieuwe informatie? Of wil je werkelijk op je besluit terugkomen? Dat zijn verschillende situaties. Ze vragen ook verschillende stappen. Een naar gevoel alleen bewijst nog niet dat je verkeerd koos.

Een week later hoor je over een boeiend project op die afdeling. Dat steekt. De opvang blijft even moeilijk te regelen.

Vertel je leidinggevende welk werk je zoekt. Verandert de situatie thuis, dan kun je een volgend aanbod opnieuw bekijken.

Een vraag die helpt: “Wat wist ik toen ik koos, wat weet ik nu en wat kan ik nog doen?” Zo houd je rekening met de informatie die je pas achteraf kreeg.

Blijft het besluit je dagen bezighouden zonder nieuw inzicht, neem dat serieus. Onderzoek vindt een verband tussen herhaald piekeren over spijt en psychische klachten, zonder de oorzaak bij één persoon te verklaren. Als je bij loopbaankeuzes steeds anderen om geruststelling vraagt, kunnen we in loopbaancoaching onderzoeken wat kiezen voor jou zo zwaar maakt.

Veelgestelde vragen over keuzestress en spijt

Na een besluit kan de andere mogelijkheid aantrekkelijk blijven. Kijk eerst of er iets veranderd is waarop je kunt handelen. Deze vragen komen op wanneer je gekozen hebt, maar nog blijft vergelijken.

Hoe kies ik tussen twee banen die allebei voordelen hebben?

Schrijf op welke gevolgen voor jou zwaar wegen, zoals tijd thuis, loon of inhoudelijk werk. Vraag de ontbrekende feiten na. Kies dan welke voordelen én kosten je op dit moment kunt dragen. Iemand anders kan met dezelfde opties anders kiezen.

Wat als mijn partner mijn loopbaankeuze niet ziet zitten?

Vraag waar je partner zich zorgen over maakt. Gaat het om inkomen, tijd samen of de zorg thuis? Bespreek eerst die gevolgen en mogelijke afspraken. Dan voeren jullie een gesprek over wat de keuze in jullie leven verandert, in plaats van alleen over ja of nee.

Hoe stop ik met twijfelen nadat ik besloten heb?

Kijk of er een nieuw feit is dat om actie vraagt. Zo niet, laat de vergelijking dan even rusten. De andere mogelijkheid mag aantrekkelijk blijven; je hoeft niet telkens opnieuw te kiezen wanneer je eraan denkt.

Kan ik spijt voorkomen door langer na te denken?

Je kunt belangrijke feiten controleren en gevolgen bespreken. Dat verkleint de kans dat je iets wezenlijks over het hoofd ziet. Het garandeert niet dat je nooit spijt voelt. Bij bijna elke keuze geef je ook iets op.

Blijf je bij een loopbaankeuze telkens terugkomen op dezelfde twijfel?

In loopbaanbegeleiding bekijken we welke feiten nog ontbreken, wat voor jou zwaar weegt en waar je bang voor bent als het tegenvalt. Lees hoe ik je kan begeleiden.

Blijf je bij een loopbaankeuze dezelfde opties afwegen? In loopbaanbegeleiding maken we concreet wat voor jou telt en welke volgende stap je kunt zetten.

Bekijk loopbaanbegeleiding

In mijn wekelijkse tip deel ik concrete inzichten over perfectionisme, zelfvertrouwen, piekeren en mentale rust.

Je ontvangt meteen ook mijn gratis e-book.

Stuur me tips

Wil je met meer rust keuzes leren maken? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief met herkenbare inzichten en praktische coachingtips. Je krijgt het gratis e-book Coach jezelf als welkom.

Stuur mij het gratis e-book

Je ontvangt mijn nieuwsbrief. Uitschrijven kan onderaan elke mail.

Lees ook:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach?

P.S. Vond je dit waardevol? Deel het gerust.

Waarom durf ik geen vragen te stellen op het werk?

Je zit in een vergadering en begrijpt iets niet helemaal. Je wil een vraag stellen, maar denkt: laat maar, blijkbaar snapt iedereen het behalve ik.

We slikken verrassend vaak nuttige vragen in omdat we niet dom, lastig of onvoorbereid willen overkomen. Alleen kan dat daarna juist zorgen voor meer twijfel, extra werk en piekeren.

In mijn nieuwe artikel lees je waarom dit gebeurt, wat het met perfectionisme te maken kan hebben en welke eenvoudige vraag je helpt om het patroon te doorbreken.

En wil je vaker zulke praktische inzichten rond perfectionisme, piekeren en mentale rust? Download dan ook mijn gratis e-book: https://eepurl.com/gz1y-H

Je durft soms geen vragen te stellen op het werk omdat een vraag zichtbaar maakt dat je iets nog niet weet. Vooral als je bang bent om dom of onvoorbereid over te komen, slik je een nuttige vraag sneller in. Dat lijkt veilig, maar kan juist zorgen voor meer twijfel, extra werk en onnodig piekeren.

Je begrijpt iets niet in een vergadering.

Je wilt vragen: “Wacht even, wat bedoelen we precies?”

Maar iedereen knikt en het gesprek gaat verder.

Laat maar. Blijkbaar is het voor iedereen duidelijk behalve voor mij.

Je hebt dus wel een vraag.

Alleen verschijnt er meteen een tweede:

Wat zegt het over mij als ik dit nu vraag?

En precies daar houden veel mensen hun mond.

Medewerker die in een vergadering twijfelt om een vraag te stellen uit angst om dom over te komen, met tips van perfectionismecoach
Waarom durf ik geen vragen te stellen op het werk?

Waarom slik je een vraag in?

Een vraag stellen betekent dat je even zichtbaar maakt wat je nog niet weet. Als je het belangrijk vindt om deskundig, zelfstandig en goed voorbereid over te komen, kan dat ongemakkelijk voelen. Je bent dan niet alleen bezig met de inhoud. Je denkt ook na over hoe anderen jou zullen beoordelen.

Je krijgt bijvoorbeeld een opdracht waarvan je ongeveer begrijpt wat er verwacht wordt.

Eén ding blijft vaag.

Je zou kunnen vragen:

“Wanneer is dit voor jou goed genoeg?”

Maar je denkt:

Dat zou ik toch zelf moeten kunnen inschatten.

Dus begin je.

Een uur later twijfel je nog steeds of je wel in de juiste richting werkt.

Of iemand gebruikt tijdens een overleg een term die je niet kent. Je wil vragen wat die betekent, maar je hebt al jaren ervaring.

Op mijn niveau hoor ik dit toch te weten.

Dus zoek je het later zelf op.

Dat lijkt efficiënt. Soms is het dat ook.

Maar soms ben je vooral bezig te voorkomen dat iemand merkt dat je iets niet weet.

Als je hoge eisen aan jezelf stelt, kan zelfs een vraag iets worden dat eerst “goed genoeg” moet zijn.

Eerst zelf nadenken.

Eerst controleren.

Eerst beter formuleren.

Eerst zeker zijn dat de vraag niet dom klinkt.

En dan is het gesprek alweer verder.

Kom je echt minder competent over als je iets vraagt?

We voorspellen vaak dat anderen ons minder deskundig zullen vinden wanneer we advies of uitleg vragen. Onderzoek wijst erop dat die voorspelling lang niet altijd juist is. In sommige situaties worden mensen die gericht advies vragen juist als competenter gezien.

Dat is minder vreemd dan het lijkt.

Jij denkt:

Als ik dit vraag, ontdekt de ander wat ik niet weet.

De ander kan iets heel anders zien:

Die persoon merkt dat er informatie ontbreekt en weet wanneer het verstandig is om iets na te vragen.

Competentie is niet alles weten.

Competentie is ook tijdig merken welke informatie je mist.

Natuurlijk helpt het als je werkelijk hebt geluisterd en niet iets vraagt wat vijf seconden geleden al duidelijk werd uitgelegd.

Maar een relevante vraag stellen is iets anders dan onbekwaam zijn.

Sterker nog: doen alsof je iets begrijpt terwijl je het niet begrijpt, kan uiteindelijk veel duurder uitvallen.

Waarom maakt niet vragen je soms onzekerder?

Een vraag inslikken neemt de onduidelijkheid niet weg. Je moet het ontbrekende stuk dan zelf invullen. Daardoor kun je langer zoeken, verkeerde aannames maken of blijven nadenken over iets wat je eigenlijk gewoon had kunnen navragen.

Je leidinggevende zegt:

“Hier moeten we volgende keer toch iets kritischer naar kijken.”

Je knikt.

Later begint je hoofd.

Was mijn werk niet goed genoeg?

Was hij teleurgesteld?

Bedoelde hij dat ik te oppervlakkig gewerkt heb?

Waarom zei hij dat op die manier?

Je probeert het ontbrekende antwoord uit je eigen gedachten te halen.

Maar misschien zat het in één vraag:

“Wat zou je de volgende keer concreet anders willen zien?”

Sommige mensen vinden “ik weet het nog niet” moeilijk te verdragen. Dan blijft het hoofd zoeken naar zekerheid, ook wanneer er niets meer te bedenken valt. Onderzoek naar piekeren laat zien dat moeite met onzekerheid daar een rol in kan spelen.

Daarom is deze vraag nuttig wanneer je merkt dat je blijft malen:

Probeer ik iets op te lossen waarvoor ik eigenlijk eerst meer informatie nodig heb?

Want soms probeer je in je hoofd informatie te vinden die buiten je hoofd zit.

Een onduidelijke mail.

Een vreemde reactie van een collega.

Een opmerking van je leidinggevende.

Een afspraak waarvan je achteraf niet meer zeker weet wat precies bedoeld werd.

Meer denken levert dan niet noodzakelijk meer duidelijkheid op.

Een vraag soms wel.

Hoe stel je een vraag zonder jezelf kleiner te maken?

Een goede vraag hoeft niet indrukwekkend te klinken. Meestal werkt kort en concreet beter. Lange verontschuldigingen maken je vraag zelden sterker en kunnen juist laten horen dat je zelf al twijfelt of je ze wel mag stellen.

Vergelijk:

“Sorry, misschien is dit een domme vraag en wellicht is het al gezegd, maar ik vroeg me af…”

met:

“Wat bedoel je precies met ‘meer kwaliteit’?”

De tweede vraag heeft geen verdediging nodig.

Andere bruikbare vragen zijn:

  • “Wat verwacht je hier concreet?”
  • “Wanneer is dit voor jou goed genoeg?”
  • “Waarom kiezen we hier eigenlijk voor?”
  • “Wat bedoelen we precies met…?”
  • “Welke aanname maken we hier?”
  • “Wat mis ik?”

Een vraag kan natuurlijk kritisch klinken. “Waarom heb je dat zo gedaan?” kan oprechte nieuwsgierigheid zijn, maar ook aanvoelen als: Verdedig jezelf eens.

Dan helpt het om je bedoeling kort zichtbaar te maken:

“Wat maakte dit volgens jou de beste keuze?”

Of:

“Ik wil de redenering begrijpen. Waarom kiezen we voor A?”

Meer uitleg is meestal niet nodig.

Ook sociaal onderschatten we vragen vaak. Onderzoek naar gesprekken laat zien dat mensen die goede vervolgvragen stellen doorgaans als aandachtiger en geïnteresseerder worden ervaren.

Je hoeft dus niet voortdurend iets slims toe te voegen.

Soms is verder vragen precies wat een goed gesprek nodig heeft.

Welke vraag had je eigenlijk moeten stellen?

Als je vaak vragen inslikt, hoef je jezelf niet voor te nemen om vanaf morgen veel meer vragen te stellen. Let liever op het moment waarop je achteraf merkt dat je iets had willen vragen. Dat geeft je veel concretere informatie over je eigen patroon.

Probeer dit een week.

Na een gesprek waarin je blijft twijfelen, schrijf je één vraag op:

Wat had ik eigenlijk moeten vragen?

Bijvoorbeeld:

“Wat bedoelde je precies met die feedback?”

“Welke deadline bedoelen we?”

“Wie beslist hierover?”

“Wanneer is dit goed genoeg?”

“Verwacht je dat ik dit zelf doe of samen met iemand?”

Vraag daarna:

Kan ik het nog steeds vragen?

Vaak wel.

En kijk ook even naar de prijs van het niet vragen.

Heb je twintig minuten gezocht?

Ben je aan het verkeerde begonnen?

Heb je een avond zitten piekeren?

Heb je werk opnieuw moeten doen?

Dat maakt zichtbaar dat zwijgen niet gratis is.

Als de vraag nog relevant is, stel ze alsnog.

Niet om jezelf te bewijzen.

Om de informatie te krijgen die je nodig hebt.

Wat als je de goede vraag pas achteraf bedenkt?

Dat is heel normaal. Tijdens een gesprek luister je, denk je na, reageer je en let je tegelijk op wat er sociaal gebeurt. Achteraf valt een deel van die druk weg en merk je soms pas wat je nog wilde weten.

Een goede vraag hoeft niet in de vergadering geboren én gesteld te worden.

Je kunt later gewoon zeggen:

“Na ons gesprek bleef ik nog met één vraag zitten…”

Of:

“Ik dacht achteraf nog aan iets. Wat bedoelde je precies met…?”

Dat is vaak veel efficiënter dan drie dagen proberen te reconstrueren wat iemand misschien bedoeld heeft.

Er is nog een bijkomend voordeel.

Hoe vaker je merkt dat een gewone vraag geen ramp veroorzaakt, hoe minder spannend het wordt om de volgende keer sneller iets te zeggen.

Je leert dan niet alleen betere vragen stellen.

Je leert ook verdragen dat je soms iets nog niet weet.

Veelgestelde vragen over vragen stellen op het werk

Waarom ben ik bang om domme vragen te stellen?

Omdat een vraag zichtbaar maakt dat je iets niet weet. Als je graag competent en goed voorbereid overkomt, kan dat ongemakkelijk voelen. Je kunt daardoor te sterk inschatten dat anderen je vraag negatief zullen beoordelen. Die voorspelling is lang niet altijd juist.

Hoe krijg ik meer zelfvertrouwen om vragen te stellen?

Begin met kleine, concrete vragen waarvan je weet dat het antwoord nuttig is. Wacht niet tot je je volledig zeker voelt. Zelfvertrouwen groeit hier vooral doordat je ervaart wat er werkelijk gebeurt wanneer je wél om verduidelijking vraagt.

Hoe stel ik een goede vraag in een vergadering?

Vraag naar iets dat nog onvoldoende duidelijk is: een verwachting, begrip, criterium, beslissing of aanname. Bijvoorbeeld: “Wat bedoelen we precies met ‘dringend’?” of “Welke uitkomst verwachten we?” Korte vragen werken meestal beter dan een lange inleiding.

Hoe vraag ik verduidelijking aan mijn leidinggevende?

Maak de vraag concreet en koppel ze aan de opdracht. Bijvoorbeeld: “Wat zou je hier graag anders zien?” of “Wanneer vind jij dit voldoende afgewerkt?” Zo vraag je naar bruikbare informatie in plaats van te raden naar wat je leidinggevende bedoelt.

Waarom pieker ik na gesprekken over wat iemand bedoelde?

Omdat je soms probeert onzekerheid weg te denken terwijl je informatie mist. Je hoofd maakt dan interpretaties en scenario’s. Vraag jezelf af: “Kan ik dit zelf weten, of moet ik het eigenlijk aan die persoon vragen?” Dat onderscheid kan veel onnodig piekeren voorkomen.

En de volgende keer dat je denkt: laat maar?

De volgende keer dat je in een gesprek denkt laat maar, wacht dan één seconde.

Is je vraag echt overbodig?

Of wil je vooral voorkomen dat iemand merkt dat je iets nog niet weet?

Herken je dat je jezelf inhoudt omdat je eerst zeker wilt zijn dat je vraag, keuze of reactie “goed genoeg” is?

Dat patroon zie je vaak terug bij perfectionisme: veel nadenken, weinig ruimte laten om iets nog niet te weten en jezelf voortdurend controleren.

Wil je ontdekken hoe perfectionisme bij jou werkt en hoe je er losser mee kunt omgaan? Bekijk dan mijn aanbod rond perfectionisme en coaching.

Houd je je vragen of mening vaak in uit angst om niet goed genoeg over te komen? In perfectionismecoaching onderzoeken we die zelfkritiek en oefenen we met meer ruimte om jezelf te laten horen.

Bekijk perfectionismecoaching

Stuur me tips

Wil je met meer zelfvertrouwen reageren op je werk? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief met herkenbare inzichten en praktische coachingtips. Je krijgt het gratis e-book Coach jezelf als welkom.

Stuur mij het gratis e-book

Je ontvangt mijn nieuwsbrief. Uitschrijven kan onderaan elke mail.

Lees ook:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach?

P.S. Vond je dit waardevol? Deel het gerust.

Stoppen met jezelf te vergelijken: zo zet je het scorebord uit

Je zegt niets in de meeting. Iemand anders krijgt het applaus. ’s Avonds herschrijf je nog een mail.

Dit artikel gaat over dat stille moment waarop je niet faalt, maar jezelf begint te vergelijken.

Over het innerlijke scorebord dat punten uitdeelt voor “professioneel” gedrag en je langzaam leeg trekt.

En over kleine, concrete keuzes die dat scorebord stiller maken, zonder je ambitie te verliezen.

Lotte zit in een meetingruimte van een bank. Project lead. Stoelen net te laag, tl-licht net te eerlijk. Ze heeft haar zin klaar. Eén zin. Kort. Juist.

Tom neemt het woord. Zoals altijd.

Hij praat vlot, breed, met die vanzelfsprekende toon alsof zijn ideeën al goedgekeurd zijn vóór hij ze uitspreekt. Lotte voelt haar adem hoog schieten. Schouders omhoog. Ze slikt.

Ze wéét wat er ontbreekt. Ze wil het aanvullen.

Ze doet het niet.

Vijf minuten later zegt Tom bijna haar zin. Iets minder scherp, maar luid genoeg. De leidinggevende knikt. “Ja. Goeie invalshoek.”

Lotte glimlacht mee.

En vanbinnen: au.

Project lead die zich inhoudt in een meeting terwijl collega zichtbaar scoort op KPI’s, herkenbaar moment van jezelf vergelijken op het werk.

Twee weken later staat Tom op een interne sessie “best practices” met… haar idee. Zijn naam op de slide, haar nuance in zijn mond. In de zaal wordt geknikt. Er wordt gelachen op de juiste momenten.

Die avond thuis vraagt haar partner iets eenvoudigs: “Hoe was het?”

Lotte antwoordt: “Oké.”

En dan snauwt ze over afgewassen glazen die verkeerd in de kast staat. Niet omdat die glazen verkeerd staan. Omdat zij leeg is.

In haar evaluatie staat later: “Je mag meer ownership tonen.”

Ze leest het twee keer. Alsof het in de derde keer minder waar zal zijn.

Het scorebord dat je niet ziet

Na diezelfde meeting tikt Lotte een mail naar haar leidinggevende. Ze leest hem één keer. Nog eens. Dan maakt ze een zin zachter. Dan voegt ze een uitleg toe “om het kader te geven”. Dan nog eentje.

Ze kijkt op de klok. 21:47.

Ze verstuurt pas na 22u. “Dan lijkt het minder alsof ik… te gretig ben.”

En dan komt weer die overtuiging naar boven, met schaamte eronder: “Als ik het niet perfect zeg, denken ze dat ik niet op dit niveau hoor.”

Haar duim scrolt door LinkedIn. Tom heeft een post gedeeld over “impact”. Zelfs zijn koffiemok staat zelfzeker op de foto.

In Lotte’s drafts staan drie posts. Stuk voor stuk gewist.

“Te veel.”
“Te persoonlijk.”
“Wie wacht hierop?”

Tom deelt zelfs zijn koffie. Zij durft ‘t niet met haar ideeën.

In haar buik trekt iets samen.

Ik zie dit bij elke cliënt die binnenkomt met “ik wil meer impact”. Ze willen geen impact. Ze willen bewijzen dat ze mogen blijven.

Je brein noemt het “professioneel”. In werkelijkheid is het bang.

Je vergelijkt niet om beter te worden. Je vergelijkt om niet afgewezen te worden.

En als je nu denkt: ja, maar bij mij is het anders…

Dan heb je dit misschien al meegemaakt:

Je zit in een meeting. Iemand zegt iets dat niet klopt. Jij weet het beter. Maar je wacht. Je wacht tot iemand anders het zegt. Zodat jij kan zeggen: “Ja, precies.” Zodat je gelijk hebt zonder het risico. Want als jij het zegt en het voelt verkeerd in de ruimte? Dan sta je daar. Alleen. Zichtbaar.

Of dit:
Je typt een bericht. Leest het. Maakt het korter. Dan weer langer. Dan voeg je een emoji toe. Dan haal je hem weg. Je drukt send. Je checkt meteen of er typo’s in staan. Te laat. Verstuurd. En dan wacht je. Te alert. Te snel. Als de reactie langer duurt dan vijf minuten, denk je: het was te direct. Of te vaag. Of te veel. Of te weinig.

Of dit laatste:

Je wordt gevraagd voor je mening. In een groepschat. Een collega deelt een idee en tagt iedereen: “Wat vinden jullie?” Jij hebt meteen een mening. Een goede zelfs. Maar je wacht. Je wacht tot iemand anders reageert. En als die persoon iets zegt dat lijkt op wat jij dacht? Dan stuur je: “Eens met [naam].” Veilig. Onzichtbaar. Zonder risico.

Dat is het scorebord.

Bij Lotte hangt het niet in een stadion. Het hangt boven haar dagen.

Punten voor snel reageren.
Punten voor niet lastig zijn.
Punten voor alles netjes formuleren.
Punten voor beschikbaar zijn.
Punten voor “rustig blijven”.

Minpunten voor pauze.
Minpunten voor een scherpe zin.
Minpunten voor een grens.
Minpunten voor “ik weet het nog niet”.
Minpunten voor zichtbaar zijn vóór het perfect is.

En als dat scorebord aanstaat, ga je bijna altijd één van twee dingen doen.

Je gaat harder lopen.

Je antwoordt sneller dan nodig. Je legt meer uit dan gevraagd. Je bereidt extra voor “om zeker te zijn”. Je zegt ja om geen punten te verliezen. Je maakt van je werk een bewijsstuk.

Of je verdwijnt.

Je houdt je zin in. Je stelt uit. Je wacht tot het perfect voelt. En dan zie je iemand anders met jouw idee lopen. Je voelt je klein. En je doet alsof het je niet raakt.

Lotte deed ze allebei.

Op kantoor was ze de stille kracht. De betrouwbare. De persoon die dingen oplost zonder drama. Alleen: niemand klapt voor stille kracht. En haar brein maakte daar één harde conclusie van: als het niet benoemd wordt, telt het niet.

Ze werd beter. Ze werd stiller. Ze werd moe.

We vergelijken ons al eeuwen. Dat zit ingebouwd. Jij bent dus niet raar.

Je bent alleen te lang punten aan het sparen voor een veiligheid die nooit komt.

Drie ingrepen die het scorebord onderbreken

Bij Lotte kozen we één plek waar ze altijd scoorde: mails.

Haar patroon was vast: schrijven, herlezen, zachter maken, langer maken, pas sturen als het veilig voelt.

De eerste ingreep was irritant klein. Net daarom werkte hij.

Na 21u: laptop toe. Mail pas morgen.
Geen “nog even”. Geen “ik fix het snel”.

Overdag: schrijf. Lees één keer. Druk send.
Niet herlezen. Niet bijschaven. Niet terugtrekken.

De eerste keer dat Lotte op send drukte zonder herlezen, zat ze drie minuten naar haar inbox te staren. Haar handen trilden.

De reactie kwam. Gewoon: “Thanks, ik kijk ernaar.”

Geen bloedvergieten. Geen puntenaftrek. Alleen haar brein dat moest leren dat de wereld niet instort.

De vierde keer ging het mis.

Ze had “projectplan” geschreven maar “productplan” verstuurd. Haar collega reageerde: “Bedoel je projectplan?”

Lotte typte terug: “Ja, sorry, typo.”

En daar stopte het.

Geen gênante vergadering. Geen “twijfelt ze wel aan haar niveau”-gesprek. Gewoon een typo. Het schuifde voorbij zoals alles voorbijschuift.

En Lotte realiseerde zich iets: niemand telt je fouten behalve jij.


De tweede ingreep ging over meetings. En ja, die voelt spannend.

Spreek vóór Tom.
Niet beter. Niet langer. Gewoon eerder.

Eén zin binnen de eerste tien minuten. Desnoods onbeholpen. Desnoods met een klein bibberke. Eén zin die je niet terugneemt.

Want zodra je wacht, gaat jouw scorebord aan. En dan wordt het moeilijker.

De eerste keer deed Lotte het niet. Te eng.

De tweede keer ook niet. Tom startte meteen.

De derde keer zei ze: “Voordat we verder gaan – ik denk dat we één aanname missen.”

Haar stem trilde. Tom keek op. De leidinggevende zei: “Ga door.”

Ze ging door. Niet briljant. Niet glad. Maar aanwezig.

En dat was genoeg.

Later in die meeting zei Tom iets dat op haar punt leek. Maar deze keer voelde het anders. Omdat zij er al was. Ze hoefde niet te scoren. Ze had al gespeeld.


De derde ingreep was voor na “applausmomenten”. Wanneer iemand anders zichtbaar was, en zij naar binnen klapte.

Na elk applausmoment: schrijf één zin op papier.
“Mijn volgende stap is: ____.”

Niet wat Tom deed. Niet wat jij mist. Eén stap. Jouw stap.

De eerste keer dat Tom applaus kreeg voor een presentatie en Lotte voelde dat bekende samentrekken in haar buik, schreef ze:

“Mijn volgende stap is: mijn analyse van Q4 delen in de teamchat. Morgen. Voor 12u.”

Ze deed het. Geen post. Geen hele presentatie. Gewoon haar analyse. In de chat.

Drie collega’s reageerden. Eén met: “Slim, hier had ik niet aan gedacht.”

Geen staande ovatie. Geen LinkedIn-moment. Maar wel: bewijs dat haar stem telde zonder dat ze Tom hoefde te verslaan.


En voor ’s nachts, wanneer de punten nog rondspoken:

In bed: tien woorden.
Wat beslis ik morgen? Tien woorden. Klaar. Wegleggen.

Dit zijn geen mooie gewoontes.

Dit zijn kleine sabotage-acties tegen je scorebord.

Je scorebord gaat niet weg omdat je het begrijpt. Het wordt stiller omdat je het onderbreekt.

Wat er veranderde

Zes maanden later zit Lotte weer in een meetingruimte. Stoelen nog steeds te laag. Tl-licht nog steeds te eerlijk.

Tom neemt het woord. Zoals altijd.

Maar deze keer wacht Lotte niet tot hij klaar is. Ze wacht tot hij adem haalt. En dan zegt ze: “Ik wil daar op doorgaan.”

Geen perfecte zin. Geen voorbereid statement. Gewoon: haar stem in de ruimte.

Tom knikt. “Ga je gang.”

De leidinggevende kijkt haar aan. Geen oordeel. Alleen aandacht.

En vanbinnen: geen au. Geen punten. Alleen ruimte.

Dat is het verschil.

Niet dat ze nu altijd wint. Niet dat Tom stopt met praten. Niet dat haar evaluaties ineens vol staan met complimenten.

Maar ze speelt niet meer op een scorebord dat niemand ziet.

Ze speelt in de ruimte die er is.

Haar mails gaan uit wanneer ze klaar zijn. Haar ideeën komen naar buiten vóór ze perfect zijn. En soms gaat het mis. En dan corrigeert ze. En de wereld draait door.

Thuis snauwt ze niet meer over de afgewassen glazen. Niet omdat de glazen nu goed staan. Maar omdat ze niet meer leeg is.

En nu jij

Als je dit leest en denkt: “Dit ben ik, maar ik kom er alleen niet uit” – dat snap ik.

Daarom werk ik met mensen zoals jij om de mindset te veranderen die je klein houdt. Niet met mooie woorden. Met kleine, concrete interventies die je scorebord onderbreken.

Want hier is de waarheid: je scoort al genoeg punten.

De vraag is: voor wie tel je ze?


De volgende keer dat iemand anders applaus krijgt en jij krimpt: schrijf meteen één zin: “Mijn volgende stap is…”

De volgende keer dat je “goeie vraag” zegt om tijd te winnen: zeg daarna binnen vijf seconden je echte antwoord.

De volgende keer dat je na 21u nog aan een mail wil prutsen: laptop toe. Morgen.

De volgende keer dat je Tom hoort starten: spreek binnen de eerste tien minuten één zin uit.

De volgende keer dat je in bed punten begint te tellen: tien woorden, wegleggen, slapen.

Dit zijn geen tips. Dit zijn onderbrekingen.

En onderbrekingen zijn het enige wat werkt tegen een scorebord dat altijd aan staat.


Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Je hoeft niet van job te veranderen om weer adem te halen

Tijdens de kerstvakantie komt er vaak ruimte om eerlijk te voelen hoe je job écht binnenkomt. Veel mensen denken dan aan “veranderen van werk”, terwijl er soms iets anders nodig is: je job hertekenen vanbinnenuit. In dit artikel ontdek je jobcrafting: een eenvoudige manier om je taken, de betekenis van je werk en je samenwerkingen zo bij te sturen dat je weer ademruimte ervaart. Met herkenbare voorbeelden en micro-acties die je meteen kan toepassen, ga je 2026 in met meer stuur en minder uitgeput “volhouden”.

Een eenvoudige techniek die je vandaag al kan toepassen

Het is kerstvakantie.

Buiten hangt er zo’n stille kou die alles zachter maakt. Binnen staat de boom er nog. Er liggen restjes in de frigo waar je “nog iets mee moet doen”. En ergens tussen twee familiebezoeken door voel je ruimte in je hoofd.

Niet omdat alles opgelost is.
Wel omdat het even stiller is.

Noor zit thuis aan de keukentafel.

Niet omdat ze vandaag moet werken.
Ze “kijkt gewoon even”.

Laptop open. Telefoon binnen handbereik.
En je ziet het aan haar lijf: schouders hoog, adem kort, kaak gespannen.

“Het is maar tien minuutjes,” zegt ze tegen zichzelf.
Dat is de grootste leugen van moderne tijden, vlak na “ik ga straks vroeg slapen”.

Op haar scherm: mails die op zich niet erg zijn, maar samen een druppelmachine worden.
Op haar gezicht: een glimlach die ze zelfs aan zichzelf probeert te verkopen.

Ze zucht en fluistert: “Ik kan dit in 2026 toch niet opnieuw zo doen?”

Vrouw aan keukentafel tijdens kerstvakantie met laptop en smartphone, gespannen houding en geforceerde glimlach, subtiele kerstboom op de achtergrond, thuiswerkstress en mentale onrust.

En dan komt het zinnetje dat ik in coaching vaak hoor, zeker in deze periode:
“Ik wil niet weg. Ik wil dat dit wél werkt.”

Dat is een volwassen dilemma.

Want je voelt dat je job je leegtrekt, maar je wil geen aardbeving in je leven.
Je wil niet alles omgooien. Je wil terug adem.

Veel mensen denken dat er maar twee opties zijn: blijven en afzien, of vertrekken en opnieuw beginnen.
Alsof je alleen kan winnen door een deur dicht te slaan.

Soms is vertrekken de juiste keuze.
Alleen is dat vaak niet het eerste wat nodig is.

Soms moet je niet weg.
Soms moet je je job hertekenen.

Waarom dit je zo moe maakt

We zijn werk gaan zien als een pakket. Functietitel, takenlijst, succes ermee.
En als het wringt, dan ga je zoeken naar een nieuw pakket.

Maar vaak ligt het probleem niet in “waar je werkt”, wel in “hoe je werk is opgebouwd”.

Hoe meer je denkt dat je een nieuwe job nodig hebt, hoe groter de kans dat je vooral een nieuwe versie van je huidige job nodig hebt.

Niet omdat je jezelf moet wijsmaken dat iets dat wringt “toch oké” is.
Wel omdat je soms vastzit in een rol, niet in een bedrijf.

Ik gebruik graag dit beeld: je job is een muur van bakstenen.
Je kan die muur afbreken en ergens anders opnieuw beginnen.

Of je verlegt drie stenen.
En plots zit er een deur waar eerst alleen muur was.

En dat gevoel, die deur, dat is al zuurstof.
Je lijf ontspant vaak pas als het weer opties ziet.

Het woord dat je beweging geeft

Misschien herken je dit, zeker nu je even afstand hebt van de routine:

Je hebt een “goeie job”, maar je lijf protesteert.
Je bent sneller kortaf thuis.
Je stelt uit, scrolt, prutst, of je werkt net té lang door omdat stoppen ongemakkelijk voelt.

Wat als je probleem niet “de job” is, maar de manier waarop je dag is samengesteld?
Wat als je energie niet weglekt door werk op zich, maar door werk dat jou niet meer past?
Wat als je in 2026 hetzelfde blijft herhalen en jezelf dan verwijt dat je “niet dankbaar genoeg” bent?

Er is één woord dat dit beantwoordt. En dat woord is: jobcrafting.

Jobcrafting betekent dat je je job bewust bijstuurt zodat ze beter past bij wie jij bent én bij wat je organisatie nodig heeft (Wrzesniewski & Dutton, 2001).

Je kan aan drie dingen sleutelen:

Aan je taken: wat je doet en in welke mix.
Aan betekenis: waarom dit werk voor jou ertoe doet.
Aan relaties: met wie je samenwerkt en hoe.

Wat er dan gebeurt, is verrassend simpel.
Als je anders naar je werk kijkt, ga je het anders doen. En als je het anders doet, voelt je dag anders.

In onderzoek zie je dat ook terug: jobcrafting hangt samen met meer werkplezier en betrokkenheid, en met minder burn-outklachten over tijd (Silapurem et al., 2024).

En hier zit een stille winst: je wacht niet langer tot je job “verandert”.
Je maakt zelf een verschuiving.

Betekenis verschuift

In studies over jobcrafting duikt een bekend voorbeeld op: mensen met exact dezelfde job die een totaal andere werkdag beleven. Denk aan hospital cleaners. Sommigen ervaren hun werk als “ik maak schoon”. Anderen zien zichzelf als deel van het herstel: even de weg wijzen, een patiënt geruststellen, kleine dingen doen die menselijkheid brengen. De functietitel verandert niet, maar de ervaring wel, omdat betekenis en contact subtiel verschuiven (Berg et al., 2020).

Wat Noor anders doet

Terug naar Noor, aan die keukentafel.

Haar patroon was strak en intens. Zoals veel mensen die “hun best doen”.
Ze deed wat op haar bord lag, slikte wat ze voelde, en hoopte dat het thuis wel zou zakken.

Maar zelfs in kerstvakantie bleef haar hoofd aan.
Dat is vaak het moment waarop je beseft: dit is geen drukke periode meer. Dit is een manier van werken geworden.

Ze begon klein. Niet met grote beslissingen, wel met één vraag op papier:
“Welke bijdrage wil ik eigenlijk leveren, los van wat er nu allemaal binnenkomt?”

Ze maakte twee korte lijsten.

Eén: dit geeft energie.
Twee: dit zuigt energie.

Ze krijgt energie van uitleg geven, dingen structureren, collega’s op weg zetten.
Ze verloor energie aan repetitief controlewerk dat niemand ziet, behalve als het fout loopt.

Vrouw aan keukentafel in kerstvakantie schrijft in notitieboek naast gesloten laptop, rustige focus en reflectie over werkdruk en energiegevers, subtiele kerstboom op de achtergrond

En dan deed ze iets wat veel mensen maanden uitstellen: ze vroeg een gesprek aan.
Niet met een klaagverhaal.

Met een voorstel dat “goed genoeg” was.

Ze zei: “Ik wil blijven bijdragen, maar ik wil mijn bijdrage scherper maken. Ik heb een idee dat ook het team kan helpen.”

Dat ene zinnetje doet iets belangrijks.
Het haalt je uit het vakje “degene die het gewoon opvangt” en zet je in het vakje “degene die meedenkt”.

Als jij niets zegt, vult de context je rol voor je in.
En dan word je al snel “degene die dat altijd doet”.

Als jij een voorstel maakt, geef je je leidinggevende houvast.
Je haalt het uit de sfeer van klagen en zet het in de sfeer van meebouwen. Dat helpt ook om engagement en verbondenheid te versterken (Noesgaard, 2024).

Zo maak je jobcrafting in 2026 concreet (zonder drama’s)

Wil je meer ademruimte? Doe dan één week lang een energie-logboek van drie minuten per dag. Noteer één taak die je oplaadde en één die je leegzoog.

Wil je minder frustratie? Doe dan elke ochtend eerst één taak die jou momentum geeft, niet de taak die het luidst roept.

Wil je je werk betekenisvoller voelen? Stel dan één keer per dag deze vraag: “Wie wordt hier beter van als ik dit goed doe?” Schrijf het antwoord in één zin.

Wil je minder het gevoel dat alles op jou hangt? Doe dan één relatie-shift: plan deze week 15 minuten samen met één collega die je energie geeft. Niet om te ventileren, wel om samen iets vooruit te duwen.

Wil je sneller verschil voelen? Kies dan één terugkerende taak en verander één ding: de volgorde, de aanpak of de verdeling. Eén. Niet vijf.

Wil je vermijden dat je jezelf gewoon beter leert verdragen? Doe dan deze check: na een kleine aanpassing voel je meer ruimte en meer initiatief, niet alleen “minder last”. Als het enkel verdoving wordt, is dat informatie. Dan wijst je systeem je richting een andere keuze.

Wil je dit bespreekbaar maken met je leidinggevende? Maak dan een mini-voorstel van één pagina: drie taken die je wil houden, twee die je wil afbouwen, één die je wil toevoegen, en waarom dat de doelen van het team helpt.

Mini-script (2 zinnen)
“Mag ik van jou 20 minuten om mijn rol scherper te krijgen? Ik heb een voorstel dat mijn werk beter laat aansluiten bij wat het team nodig heeft.”
“Ik wil dit zo aanpakken dat jij er ook beter van wordt: minder brandjes, meer vooruitgang.”

Kleine stappen, echte verandering

Niemand heeft ineens helderheid over zijn ideale job.

Het zijn de kleine verschuivingen die je werk opnieuw van jou maken.

En soms ontdek je daardoor ook iets anders:
dat je niet alleen je job aan het bijsturen bent, maar je grenzen aan het leren kennen.

Tot slot

Jobcrafting is geen truc om iets dat slecht zit “tolerabel” te maken.
Het is een manier om terug eigenaarschap te voelen en sneller te zien wat klopt.

Kerstvakantie is daar een rare, goede spiegel voor.
Niet omdat je plots alles moet beslissen, maar omdat je even hoort hoe je jezelf toespreekt wanneer het stil wordt.

Wat is voor jou het grootste energielek in je week?
En welke ene steen zou jij durven verleggen, nog voor je aan “opnieuw beginnen” denkt?

De volgende keer dat je achter je scherm zucht: adem één minuut laag en schrijf één zin over wat je vandaag wél wil bijdragen.

De volgende keer dat je denkt “ik kan dit niet meer”: kies één taak en verander de volgorde, de aanpak of de betekenis.

De volgende keer dat je wacht op toestemming: maak één voorstel dat ook voor je organisatie logisch is.

De volgende keer dat je voelt dat je in een rol vastzit: plan één gesprek waarin je je bijdrage hertekent.

De volgende keer dat je het woord “2026” denkt: maak het klein genoeg om maandag te starten.

Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.

Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.

Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Referenties

  • Berg, J. M., Dutton, J. E., & Wrzesniewski, A. (2020, 12 maart). What job crafting looks like. Harvard Business Review. (ouder dan 5 jaar)
  • Morstatt, A. I., Bauer, G. F., de Bloom, J., Roman, Z. J., Tušl, M., & Kerksieck, P. (2025). Crafting for health: A longitudinal study of job and off-job crafting changes during the COVID-19 pandemic. Occupational Health Science, 9(3), 675–710.
  • Noesgaard, M. S. (2024). Building organizational commitment through cognitive and relational job crafting. European Management Journal, 42(3), 348–357.
  • Silapurem, L., Slemp, G. R., & Jarden, A. (2024). Longitudinal job crafting research: A meta-analysis. International Journal of Applied Positive Psychology, 9(2), 899–933.
  • Wrzesniewski, A., & Dutton, J. E. (2001). Crafting a job: Revisioning employees as active crafters of their work. Academy of Management Review, 26(2), 179–201. (ouder dan 5 jaar)

Waarom brown-out de nieuwe burn-out is – en hoe je jezelf redt

Joris, 39 jaar, zit in zijn auto voor het kantoorgebouw. Het is begin september en de eerste bladeren beginnen al te verkleuren. De zon schijnt zacht door de bomen, maar Joris voelt het nauwelijks.

Hij staart voor zich uit, zijn handen rusten op het stuur, terwijl collega’s één voor één naar binnen lopen. Vroeger begon hij het najaar vol energie, klaar om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Maar nu voelt elke dag als een herhaling van de vorige: vergaderingen die nergens toe lijken te leiden, eindeloze takenlijsten en steeds minder voldoening in zijn werk.

Terwijl hij daar zit, vraagt hij zich af wanneer hij voor het laatst echt plezier had in wat hij deed. Het gevoel van leegte en vermoeidheid is iets waar hij al maanden tegen vecht. Dit sluipende gevoel van vastzitten en betekenisloosheid heeft een naam: brown-out.

Brown-out kenmerken en verschil met burnout afbeelding brownout

Brown-out: het onderschatte gevaar op de werkvloer

Brown-out, misschien heb je er nog nooit van gehoord, maar het is de stille sluipmoordenaar onder de werkgerelateerde stressstoornissen.

Waar burn-out schreeuwt met extreme vermoeidheid en bore-out klaagt over verveling, fluistert brown-out zachtjes maar destructief dat het werk geen zin meer heeft.

Het goede nieuws? Het is omkeerbaar, maar alleen als je tijdig ingrijpt.

Wat is brown-out?

Stel je voor dat je een lamp dimt; er komt nog steeds licht uit, maar het straalt niet meer. Dit is brown-out in een notendop.

Het is die subtiele staat van desinteresse en verminderde energie, waarbij je je taken uitvoert alsof je op de automatische piloot staat, zonder passie of betrokkenheid.

Als je niets doet, kan het uiteindelijk leiden tot een burn-out, maar met het juiste inzicht en de juiste acties kun je de situatie omkeren.

Hoe herken je een brown-out?

Brown-out is als een sluipend gif. De symptomen zijn subtiel en worden vaak genegeerd, maar de impact is echt.

Hier zijn 10 signalen die kunnen duiden op een brown-out:

  1. Lang werken zonder voldoening: Je werkt lange uren, maar het lijkt alsof je alleen maar door de motions gaat, zonder enige betrokkenheid.
  2. Constant bezig, maar zonder richting: Er is altijd iets te doen, maar je hebt geen idee waar het toe leidt.
  3. Besluiteloosheid en gebrek aan richting: Het nemen van belangrijke beslissingen over je loopbaan voelt alsof je door stroop waadt.
  4. Minimale bijdrage tijdens vergaderingen: Je bent fysiek aanwezig, maar mentaal afwezig; je neemt zelden het woord.
  5. Ontwijken van werk: Je vindt elke smoes goed genoeg om niet te hoeven werken; je motivatie is volledig verdwenen.
  6. Geen afstand kunnen nemen: Je bent versmolten met je smartphone, zelfs in het weekend en tijdens vakanties.
  7. Slechte fysieke conditie: Junkfood, slaaptekort en een gebrek aan beweging zijn je nieuwe norm.
  8. Verlies van humor en geduld: De grapjas in jou heeft plaatsgemaakt voor iemand met een kort lontje en weinig geduld.
  9. Vervreemding van belangrijke relaties: Je verliest interesse in mensen die belangrijk voor je zijn.
  10. Onvoorspelbare werkrelaties: Je baas is niet het probleem, maar de onvoorspelbaarheid en het gebrek aan constructieve feedback maken je onzeker.

De oorzaken van brown-out

Brown-out komt vaak voort uit een gebrek aan zingeving in je werk. Het is alsof je elke dag naar een bouwproject gaat, maar geen idee hebt welk gebouw je eigenlijk aan het bouwen bent.

Wanneer taken hun betekenis verliezen, verlies jij je motivatie. Dit kan veroorzaakt worden door een toxische werkcultuur, een gebrek aan erkenning, of zelfs externe factoren zoals economische onzekerheid.

De gevolgen van brown-out

De gevolgen zijn diepgaand en schadelijk, niet alleen voor de werknemer maar ook voor de organisatie. Werknemers kunnen last krijgen van gezondheidsproblemen zoals slapeloosheid, verhoogde stressniveaus en zelfs depressie. Voor werkgevers betekent het vaak een daling in productiviteit, een hoger verloop en een verslechtering van de bedrijfscultuur.

Hoe voorkom je een brown-out?

Voorkomen is beter dan genezen, en dat geldt zeker voor brown-out. Hier zijn enkele praktische stappen om brown-out te voorkomen en aan te pakken:

  1. Blijf in gesprek: Het begint met communicatie. Wees eerlijk over hoe je je voelt en wat je nodig hebt om gemotiveerd te blijven. Managers moeten regelmatig check-ins hebben en open staan voor feedback.
  2. Zoek naar zingeving: Identificeer wat jouw werk betekenisvol maakt. Dit kan variëren van het vinden van nieuwe projecten tot het aanpassen van je huidige taken om beter aan te sluiten bij je sterke punten en interesses.
  3. Ontwikkel nieuwe vaardigheden: Blijven leren en groeien kan je helpen om een gevoel van vooruitgang te behouden. Dit kan variëren van formele opleidingen zoals een NLP-opleiding tot het op eigen initiatief leren van nieuwe vaardigheden die je werk interessanter maken.
  4. Stel duidelijke grenzen: Werk is belangrijk, maar het mag niet je hele leven overnemen. Leer om los te laten buiten werktijd; leg je telefoon weg, plan rustmomenten in en zorg voor een gezonde balans tussen werk en privé.
  5. Zoek loopbaancoaching: Overweeg loopbaancoaching wanneer je merkt dat je vastzit. Met loopbaancheques kun je in Vlaanderen bijvoorbeeld voordelig coaching krijgen die je helpt om weer richting te geven aan je loopbaan. Lees hier verder over loopbaanbegeleiding.
brownout of brown-out kenmerken versus burnout afbeelding

Wat kun je als werkgever doen?

Werkgevers hebben een sleutelrol in het voorkomen van brown-out. Managers moeten actief een werkomgeving creëren waar werknemers zich gewaardeerd en betrokken voelen. Hier zijn enkele strategieën:

  • Regelmatige waardering: Toon je waardering voor het werk van je team. Feedback hoeft niet alleen te gaan over wat beter kan; erken ook wat goed gaat.
  • Afwisseling in taken: Doorbreek de routine door taken te variëren en werknemers uit te dagen met nieuwe projecten of verantwoordelijkheden.
  • Ontwikkelingsmogelijkheden: Bied opleidingen en groeikansen aan, zodat werknemers zich kunnen blijven ontwikkelen en nieuwe uitdagingen kunnen aangaan.
  • Gezonde werkcultuur: Cultiveer een werkomgeving die gericht is op samenwerking, respect en positieve interacties.

Reflecteer en handel

Herken je jezelf in deze symptomen? Neem het heft in eigen handen. Vraag jezelf af: “Wat kan ik vandaag doen om mijn werk meer betekenis te geven?” of “Hoe kan ik mijn balans tussen werk en privé verbeteren?”. Soms is de eerste stap simpelweg erkennen dat er iets moet veranderen.

Brown-out hoeft geen eindstation te zijn.

Met de juiste stappen, zowel persoonlijk als binnen je organisatie, kun je voorkomen dat brown-out uitmondt in een burn-out.

Vind je passie terug, herstel je energie, en zorg dat je werk weer een bron van voldoening en trots wordt.

Als loopbaancoach en personal breintrainer help ik mijn cliënten om via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan. Met de nieuwste mentale technieken kunnen we de gewoontes creëren die jij wil en je leren goede beslissingen te nemen. Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach?

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

De magie van geven en nemen: wat is jouw stijl van wederkerigheid?

Heb je je ooit afgevraagd hoe je reageert op de behoeften en verzoeken van anderen? Het kan een onthullende kijk zijn op je relaties en je loopbaan. Duik met mij mee in de wonderlijke wereld van gevers, nemers en matchers.

wederkerigheid coach foto helpen

Een alledaags dilemma

Je zit aan de lunchtafel met een vriend die een nieuwe baan zoekt. Hij uit interesse in een bedrijf waar een oud-studiegenoot van je werkt. Al is het al jaren geleden dat je met die studiegenoot sprak. Wat zou je doen?

Dit lijkt een simpele vraag, maar jouw antwoord onthult jouw ‘reciprocity style’ – de manier waarop je interacteert met anderen. Adam Grant deed onderzoek naar deze stijlen van wederkerigheid, en dit zijn zijn bevindingen.

Ben jij een Gever, Nemer of Matcher?

Gever: Deze persoon zet altijd anderen op de eerste plek. “Hoe kan ik waarde toevoegen voor deze persoon? Wat kan ik bijdragen?”

Nemer: Hier staat eigenbelang op de voorgrond. Ze willen zoveel mogelijk krijgen, en zo min mogelijk geven.

Matcher: Deze balancerende kracht wil gelijkheid: “Als je me iets geeft, geef ik je iets terug.”

Nu vraag je je misschien af, welke van deze stijlen leidt tot het meeste succes, vooral op de werkvloer?

De paradox op de werkvloer

Opmerkelijk genoeg blijken gevers zowel de laagst als de hoogst presterende groep te zijn.

Hoe kan dat?

Welnu, nemers bouwen een reputatie op van zelfzuchtigheid, terwijl matchers op zoek gaan naar gelijkheid. Gevers bouwen de sterkste relaties omdat ze waarde toevoegen aan hun omgeving.

Maar niet alle gevers zijn gelijk.

coach foto helpen

Terwijl de zelfloze gever voortdurend anderen helpt ten koste van hun eigen taken, navigeert de strategische gever slimmer, zonder zichzelf te verliezen.

Maar hoe kan je dan slim en succesvol geven?

De kunst van succesvol geven: hoe doe je dat?

  1. Vijf-minuten gunsten: Kleine taken die niet langer dan vijf minuten duren, zoals het geven van feedback of het maken van een introductie.
  2. Zelf hulp vragen: Een verrassend krachtige manier om relaties te verdiepen.
  3. Geef alles in één keer: Bundel je goede daden op één dag voor een sterker gevoel van voldoening.
  4. Specialiseer in gunsten: Wees de expert in één of twee vormen van hulp.
  5. Wees waakzaam voor nemers: Leer vroegtijdig de nemers te herkennen en bescherm jezelf.

Besluit

Onthoud dat de sleutel tot succesvol geven ligt in authenticiteit. Geef met je hart, en je zal de vruchten plukken in zowel je professionele als persoonlijke leven.

Dus, wat ben jij? Een gever, nemer of matcher? Denk hier even over na en zie hoe je jouw stijl van wederkerigheid kunt verbeteren.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach?

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo ben je alvast een gever en draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Waarom andere mensen leuk vinden belangrijker is dan je denkt

life coach loopbaancoach foto collega's werk

Stel je voor dat je op een feestje bent en je ziet iemand die je niet kent.

Wat is je eerste gedachte?

Denk je bijvoorbeeld: “die persoon ziet er niet uit als iemand met wie ik zou willen praten” of “ik ben te moe om me nu te mengen met anderen“?

Als dat zo is, dan is het mogelijk dat je jezelf onbewust belemmert in het leggen van nieuwe contacten.

Volgens onderzoekers van de Universiteit van Georgia scoren mensen die anderen vertrouwen op hun werk hoger op een reeks kenmerken dan mensen die dat niet doen, zoals prestaties op het werk en toewijding aan het team. Dit komt omdat onze relaties – vooral die met onze collega’s en leidinggevenden – bepalen hoe gelukkig en succesvol we zijn in ons werk.

Misschien denk je nu: “maar ik heb een slechte ervaring gehad met een collega die me heeft verraden“. Dat kan gebeuren en het is begrijpelijk dat het vertrouwen in anderen is beschadigd. Maar als je niet probeert om het vertrouwen in anderen te herstellen, dan blijf je jezelf beperken en ontzeg je jezelf mogelijk kansen om succesvol te zijn op het werk en in het leven.

In plaats van je te concentreren op het verbeteren van jezelf, is het dus misschien beter om je af te vragen: “hoe kan ik meer van het goede in mensen zien?” Anderen het voordeel van de twijfel geven kan leiden tot betere relaties op het werk en daarbuiten.

Denk er eens over na: als je een positieve houding hebt ten opzichte van anderen, dan zullen anderen ook sneller een positieve houding tegenover jou hebben. Dit kan leiden tot betere samenwerking en minder conflict op de werkvloer, en kan ook persoonlijke relaties verbeteren.

Dus de volgende keer dat je iemand ontmoet die je niet kent, probeer dan om het beste in die persoon te zien. Het zal je verrassen wat voor positieve gevolgen dit heeft.

7 stappen voor meer positieve gevoelens voor anderen

Dit zijn nog 7 tips en inzichten om je te helpen meer van andere mensen te houden en zo gelukkiger en succesvoller te worden:

life coach loopbaancoach foto collega's werk
  1. Verander je lichaamstaal: Als je jezelf aanmoedigt om open en ontvankelijk te zijn, kan dat je helpen om meer te genieten van sociale situaties. Probeer bijvoorbeeld je armen niet over elkaar te houden of weg te kijken van anderen wanneer je met ze praat.
  1. Maak tijd voor spontane ontmoetingen: Als je altijd vasthoudt aan een strak schema, heb je minder tijd voor toevallige ontmoetingen. Door af en toe wat meer tijd te nemen om met anderen te praten of gewoon rond te hangen in sociale situaties, kan je nieuwe vrienden maken en je sociale kring uitbreiden.
  1. Wees nieuwsgierig naar anderen: Het kan gemakkelijk zijn om alleen over jezelf te praten, maar door geïnteresseerd te zijn in de verhalen en ervaringen van anderen, ga je meer verbondenheid voelen en meer waardering hebben voor hun perspectieven.

  2. Geef anderen een compliment: Als je je concentreert op de goede eigenschappen van andere mensen en hen vertelt wat je bewondert aan hen, gaat dat je helpen om meer positieve gevoelens te krijgen over die persoon en jezelf.

  3. Help anderen: Door anderen te helpen, ervaar je sneller een gevoel van voldoening en nuttigheid. Dit leidt vaak tot meer wederzijdse waardering en een gevoel van samenhorigheid.

  4. Let op je eigen gevoelens: Soms is het moeilijk om te begrijpen waarom we niet van bepaalde mensen houden. Als je merkt dat je negatieve gevoelens hebt over iemand, kan het helpen om na te denken over wat die gevoelens veroorzaakt. Misschien kan je je eigen angsten of onzekerheden herkennen en deze aanpakken.

  5. Leer van je fouten: Niemand is perfect en soms maken we fouten in onze relaties met anderen. Als je je realiseert dat je misschien anderen hebt gekwetst of niet altijd de beste vriend bent geweest, probeer dan verantwoordelijkheid te nemen voor je acties en werk aan manieren om het beter te doen.

Met deze tips en inzichten kan je beginnen met het ontwikkelen van meer positieve gevoelens over andere mensen en uiteindelijk meer geluk en succes in je leven ervaren.

Het zal niet altijd makkelijk zijn, maar elke stap die je zet in de richting van meer positieve gevoelens en begrip voor anderen, is het waard.

En een van de verstandigste manieren om meer positieve gevoelens over anderen en jezelf te ontwikkelen en om je leven ten goede te veranderen is het investeren in jezelf via een coach.

Want een geschikte coach kan je begeleiden in het beslissen over een goede richting in jouw loopbaan, in het bevrijden van overdreven perfectionisme, in het ontwikkelen van jouw zelfvertrouwen, en in het bereiken van het volgende niveau in jouw leven. Hier lees je meer over mij en hoe je makkelijk contact opneemt.

Inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail, schrijf je daarom nu in via deze link want dan krijg je ze toegestuurd:

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach?

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar iemand die deze inzichten kan gebruiken. Dankjewel!

3 redenen waarom te veel werken zo nefast is

mental lifecoach balans werk privé work life foto

Elon Musk wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke ondernemers van vandaag. Hij is een van de oprichters van PayPal en CEO van Tesla en SpaceX.

Omdat Musk als zo’n visionair wordt beschouwd, willen veel mensen zijn voorbeeld volgen. Maar ze stuiten op een serieus probleem. Musk mag dan een genie zijn, hij is ook een workaholic die onhoudbare werkgewoonten voorstelt.

In een interview adviseerde Musk om “extreem vasthoudend te zijn en dan gewoon als een gek te werken. Je moet gewoon 80 tot 100 uur per week werken.“

Hij legde uit: “Als andere mensen 40-urige werkweken maken en jij 100-urige werkweken maakt, dan bereik je in vier maanden wat hen een jaar kost om te bereiken.“

Dat is perfect advies. Voor een robot.

Sommige mensen leven om te werken in plaats van andersom. Maar zelfs high achievers zijn niet gemaakt om dat soort uren te werken. Ons eerste teken zou Musk’s eigen leven moeten zijn.

Musk gaf toe dat 100 uur “vermoeiend” kan zijn en na verloop van tijd “een zeer hoge mate van pijn” kan veroorzaken. Zelfs zijn lagere getal van 80 uur is te veel voor een gezond persoon. De kosten voor ons leven zijn gewoon te groot om te dragen.

In onderzoek na onderzoek zeggen steeds meer mensen dat ze overwerkt zijn, en het laatste wat we nodig hebben is aanmoediging om nog harder te werken. Waarom?

Te veel werken kost ons op drie gebieden: onze relaties, onze gezondheid en onze productiviteit. Dit zijn de drie redenen waarom te veel werken zo nefast is.

Reden 1: de kost voor je relaties

Als we overwerken, vragen we onze partners en kinderen om het gewicht van onze ambities te dragen. Dit kan een enorme last zijn.

Reden 2: de kost voor je gezondheid

Om de werkdruk aan te kunnen, dronk Musk bijna non-stop cafeïnehoudende drankjes. “Ik werd zo opgefokt dat ik serieus begon te denken dat ik mijn perifere zicht verloor“, gaf hij toe. Dit geeft al wat informatie over de stress die dit soort werkdruk veroorzaakt.

Met lange werkuren krijgen de meesten van ons niet genoeg slaap. Om tijd te besparen in de keuken, kiezen we voor gemak, niet voor voeding of zelfs plezier. We krijgen niet genoeg lichaamsbeweging. En onze rust en ontspanning zien er vaak uit als uitgeput voor de televisie instorten of gedachteloos tijd online doorbrengen.

Als we moe en uitgeput zijn, worden we prikkelbaar en irrationeel, maken we slechte keuzes en zien we de wereld vaak negatiever dan we zouden moeten.

Het resultaat? Ondanks onze relatieve rijkdom zijn veel mensen in onze Westerse wereld ongezond, gestrest en depressief.

Reden 3: de kost voor je productiviteit

Ook de uitputting van werknemers is belangrijk om te overwegen. Een werkweek van 80 uur zal zelfs de meest energieke werknemers uitputten.

De meesten van ons kunnen effectief 40 of 50 uur per week werken. En we nemen vaak geen tijd voor onszelf om te ontspannen en tot rust te komen. Het gevolg hiervan is dat we ons niet meer helder kunnen concentreren en we meer stress en irritatie ervaren.

Dit kan zelfs leiden tot fysieke en mentale gezondheidsproblemen op de lange termijn. Dit artikel in Harvard Business Review wijst erop: The Research Is Clear: Long Hours Backfire for People and for Companies Het artikel meldt: “Er is een grote hoeveelheid onderzoek die suggereert dat ongeacht de redenen waarom we lange uren werken, overwerk ons niet helpt.” In een onthullende studie, “konden managers het verschil niet zien tussen werknemers die daadwerkelijk 80 uur per week werkten en degenen die alleen maar deden alsof.” Met andere woorden, de extra uren leverden geen meetbare productiviteitswinst op.

Waarom eigenlijk?

Als je merkt dat je vastzit in een cyclus van overwerken, is het belangrijk om te kijken naar de redenen waarom je dit doet.

Is het om je eigenwaarde te bewijzen? Uit bevestigingsdrang of perfectionisme? Om financiële zekerheid te garanderen? Ons geluk is nochtans niet afhankelijk van onze prestaties, rijkdom of status. In plaats daarvan vinden we ons geluk in de eenvoudige momenten van het leven, zoals tijd doorbrengen met vrienden en familie, wandelen in de natuur, of gewoon genieten van een goed boek.

5 stappen voor een betere balans

Als we ons bewust worden van de schadelijke effecten van overwerk, kunnen we stappen ondernemen om een gezondere balans te vinden. Hier zijn enkele praktische tips:

work life balans loopbaancoach foto werkgeluk
  1. Stel duidelijke grenzen voor jezelf en communiceer deze ook duidelijk naar anderen. Maak een werkschema en plan tijd in voor rust en ontspanning.
  2. Zorg voor voldoende slaap en lichaamsbeweging om je geest en lichaam gezond te houden. Plan regelmatig tijd in voor lichaamsbeweging en probeer minstens zeven uur slaap per nacht te krijgen.
  3. Maak tijd voor hobby’s en interesses buiten het werk om te voorkomen dat je je overweldigd voelt. Dit helpt om je te concentreren op positieve activiteiten en je geluk te vergroten.
  4. Stel prioriteiten en weet wat echt belangrijk is in je leven. Maak tijd vrij voor de dingen die er echt toe doen en zorg ervoor dat je je niet laat overweldigen door onbelangrijke taken.
  5. Zoek ondersteuning: Als je merkt dat je moeite hebt om een gezonde balans te vinden, zoek dan ondersteuning van vrienden, familie of professionals. Praat over je zorgen en vraag om hulp bij het vinden van oplossingen.

Overwerken kan een verleidelijke gewoonte zijn, vooral als we geobsedeerd zijn door succes en prestaties. Maar weet dat je geluk niet afhankelijk is van je prestaties op het werk. Door duidelijke grenzen te stellen, goed voor lichaam en geest te zorgen, tijd te maken voor hobby’s en interesses, prioriteiten te stellen en ondersteuning te zoeken, kunnen we een gezonde balans vinden tussen werk en leven.

Het is nooit te laat om een gezonde balans te vinden en te genieten van een gezonder en gelukkiger leven. En een van de verstandigste manieren om meer balans in je leven te vinden en om je leven ten goede te veranderen is het investeren in jezelf via een coach. Want een geschikte coach kan je begeleiden in het beslissen over een goede richting in jouw loopbaan, in het bevrijden van overdreven perfectionisme, in het ontwikkelen van jouw zelfvertrouwen, en in het bereiken van het volgende niveau in jouw leven. Hier lees je meer over mij en hoe je makkelijk contact opneemt.

Inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail, schrijf je daarom nu in via deze link want dan krijg je ze toegestuurd:

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach?

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar iemand die deze inzichten kan gebruiken. Dankjewel!

3 vragen voor als je niet weet wat je met je leven moet doen

Beslissen wat je met je leven gaat doen is voor iedereen moeilijk. Wat te doen als je niet weet wat je wilt met je leven?

Of je nu niet weet wat je wil studeren, destijds de verkeerde studie hebt gekozen, je job niet meer leuk vindt, misschien wel herstellende bent van depressie of burn-out… Dit artikel is voor jou als je niet weet wat je met je toekomst aan moet.

Dit zijn drie benaderingen – enkele eenvoudige vragen die je wat dichter brengen bij het uitzoeken van wat je met je leven wil doen.

foto life coach mental coach loopbaancoach

1. Hoe wil je je voelen?

Onze benadering van werk en loopbaan staat eigenlijk op zijn kop. In plaats van uit te zoeken wat je precies wil doen en bereiken in je loopbaan en leven, is het slimmer om uit te zoeken hoe je je wil voelen. Dan kan je de activiteiten en doelen vinden die je in staat stellen je zo te voelen.

Welke gevoelens, emoties en woorden komen in je op als je jezelf afvraagt hoe je je het liefst zou willen voelen?

Als je er niet veel kunt bedenken, bekijk dan even de volgende lijst als inspiratie en noteer alle woorden die voor jou goed voelen:

aanwezig, actief, afgestemd, attent, authentiek, belangrijk, beslist, betrokken, bewust, bruisend, consequent, doordacht, echt, eerlijk, effectief, efficiënt, empathisch, expansief, expressief, fantasierijk, flow, gedurfd, geïnspireerd, geïnteresseerd, geleid, gevoelig, geworteld, harmonisch, heel, helder, hoffelijk, intuïtief, inventief, kosmisch, levend, levenslustig, meesterlijk, mindful, moedig, natuurlijk, nuttig, omarmd, onafhankelijk, opgewekt, oprecht, overstijgend , overvloedig, respectvol, scherp, sensueel, vergevingsgezind, verliefd, vloeiend, voldoende, vrijgevig, vurig, warm, zachtaardig, zeker,…

Hoe zou je je willen voelen over je loopbaan of dagdagelijkse activiteiten? Hoe zou je je willen voelen terwijl je aan het werk bent?

Vraag jezelf dan af hoe je die gevoelens kunt creëren en welke loopbaan, sector of bedrijven je dat gevoel zouden kunnen geven.

Als je vooral flow wil voelen, herinner jezelf dan aan de activiteiten die je eerder in een staat van flow hebben gebracht. Wat hebben ze gemeen?

Als geïnspireerd voelen belangrijk voor je is, moet je misschien werken met schoonheid, nieuwe technologie of leiders.

Als je je moedig wil voelen, moet je misschien werk doen dat je regelmatig buiten je comfortzone brengt, of dat nu oorlogsverslaggever of leraar op een middelbare school betekent!

2. Hoe wil je andere mensen laten voelen?

Als je niet zeker weet hoe jij je zou willen voelen, probeer dan te bedenken hoe je zou willen dat de mensen om je heen zich voelen.

Als je een toverstokje had waarmee je iedereen die je ontmoet één ding kon laten voelen, wat zou dat dan zijn?

Gezond? Vol zelfvertrouwen? Veilig? Mooi? Begrepen? Energiek?

Elk van deze gevoelens kan een hele reeks loopbanen of bedrijven inspireren. Bijvoorbeeld, als je graag wil dat iedereen zich mooi voelt, zou je in de mode, schoonheidszorg, of fotografie kunnen gaan. Als het voor jou om energie gaat, zou je Zumba-lerares, kinderanimator of voedingsdeskundige kunnen worden.

Je kunt je ook afvragen wie je zou willen dat deze mensen zijn. Zou je graag worden omringd door snelle ondernemers, gedreven kunstenaars of ambitieuze intellectuelen? (Of gepassioneerde ondernemers, ambitieuze kunstenaars of snelle intellectuelen?!)

Als je iemand zou kunnen helpen, wie zou je dan helpen? Zieke dieren? Gestreste ouders? Ambitieuze afgestudeerden?

foto helpen levenscoach mental coach loopbaanbegeleiding

3. Wat is iets dat je niet hebt gehad en waarvan je zou willen dat andere mensen het wel hadden?

Ik hoorde onlangs een interview met een man die zei dat hij was opgegroeid zonder vaderfiguur, dus dat was iets waar hij altijd naar verlangde. Als volwassene vond hij dat hij die rol op zich nam voor andere mensen. Hij geeft andere mensen datgene wat hij zelf niet had.

Ik heb gemerkt dat ik dit ook doe. Ik lijk op een soort missie te zijn om andere mensen een goed gevoel over zichzelf te geven: als mental coach, in loopbaanbegeleiding, als perfectionismecoach, als trainer, met mijn artikels op deze site,…. Ik denk dat dit komt doordat ik als kind heel verlegen was. Ik wil andere mensen helpen zich zelfverzekerd te voelen omdat ik toen zelf altijd naar zelfvertrouwen heb verlangd.

Wat is iets wat je altijd gemist of gewenst hebt?

Wat is iets waarmee je anderen altijd probeert te helpen?

Zit daar een aanwijzing in over jouw Waarom?

Zoek naar aanwijzingen en patronen

Probeer je – in plaats van obsessief bezig te zijn met wat voor job je zou willen doen – te concentreren op je gevoelens, de mensen met wie je wil werken en de dingen die je motiveren. Op die manier is de kans groter dat je werk vindt dat past bij wie je bent en niet alleen bij wat je op een bepaald moment interesseert.

Deze vragen vertellen je misschien niet wat je precies moet doen met de rest van je leven, maar ik hoop dat ze je bewust maken van enkele patronen of thema’s in je interesses, voorkeuren en verlangens.

Verzamel deze aanwijzingen als je ze ontdekt, en geleidelijk zul je een duidelijker beeld krijgen van de loopbaan en organisaties die bij je passen.

Als je verder wil uitzoeken wat je met je leven wil doen, is het slim om een beroep te doen op een coach. Want een geschikte coach kan je begeleiden in het beslissen over een goede richting in jouw loopbaan, in het bevrijden van overdreven perfectionisme, in het ontwikkelen van jouw zelfvertrouwen, in het bereiken van het volgende niveau in jouw leven. Hier lees je meer over mij en hoe je contact kunt opnemen.

Inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Schrijf je daarom nu in via deze link:

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach?

P.S. Je helpt me echt wanneer je deze berichten deelt op sociale media. Dus als het niet te veel moeite is, klik dan op een van de knoppen hieronder, alsjeblieft.

Jouw ‘waarom’ in het leven vinden: zo doe je dat

‘Soms wil ik alleen maar de dekens over mijn hoofd trekken en me verstoppen voor de wereld,’ zucht Sara, ‘Ik weet eigenlijk niet waarvoor ik moet opstaan.’

Waarom leef je? Zo vind je jouw levensmissie met lifecoach tips

‘Soms wil ik alleen maar de dekens over mijn hoofd trekken en me verstoppen voor de wereld,’ zucht Sara, ‘Ik weet eigenlijk niet waarvoor ik moet opstaan.’

Het is herkenbaar voor veel mensen: geen ‘waarom’ hebben in je leven zorgt ervoor dat je het gevoel krijgt te zwalpen, en dat je niets hebt dat je voortstuwt. Bovendien maakt het gebrek aan een ‘waarom’ het ook moeilijker om te kunnen omgaan met tegenslagen of uitdagingen. Zoals de filosoof Frederick Nietzsche ooit zei: “Wie een waarom heeft, kan elk hoe verdragen.”

Jouw waarom is datgene dat je motiveert om elke ochtend op te staan. Het kan in de loop van je leven veranderen, als je gaat samenwonen, een gezin sticht, voor je ouders moet zorgen,… maar de vragen die je jezelf dient te stellen om je doel voor ogen te houden en de obstakels te overwinnen die je onvermijdelijk tegenkomt, blijven grotendeels dezelfde.

Wat is succes voor jou?

Jouw definitie van succes is de jouwe, niet die van iemand anders. Dus je hebt niemands goedkeuring nodig en je hoeft deze definitie niet te veranderen om in een of ander ‘aanvaardbaar’ hokje te passen.

Maar het is wel goed dat je weet wat jouw definitie van succes is, anders weet je niet wat je einddoel is en waarom je ervoor werkt. Als je succes definieert als het kunnen afbetalen van jouw lening en het laten branden van het licht en als dat is wat jou motiveert, dan is daar niets mis mee.

Als je eenmaal met jouw definitie op de proppen bent gekomen van wat succes vandaag voor jou betekent, graaf dan nog een beetje dieper en vraag jezelf af waarom dat jouw definitie van succes is. Hoe dieper je graaft, hoe duidelijker jouw waarom wordt en hoe gemotiveerder je zult raken om het te bereiken.

Waarover ben je gepassioneerd?

Loopbaancoach over mijn passie vinden

‘Iets goed kunnen’ en ‘passie’ worden vaak met elkaar verward, maar ze zijn helemaal niet hetzelfde. Je kunt heel goed zijn in iets wat je doet, en er niet alleen geen passie voor hebben, maar het ook totaal verafschuwen.

Vraag jezelf dus af of je gepassioneerd bent over wat je doet. En zo niet, waar je dan wel gepassioneerd over bent. Wat maakt jou enthousiast? Wat zet je in beweging en motiveert je om door te gaan? Vind jouw waarom en ga er dan vol overgave mee door.

Je zult meer persoonlijke en professionele voldoening vinden op de plek waar jouw natuurlijke talent en vaardigheden samenkomen met je persoonlijke passie. Dat is de plek waar je jouw motivatie vindt.

Als geld geen rol zou spelen, wat zou je dan doen?

Tot op zekere hoogte is geld voor ons allemaal een drijfveer. Misschien is het niet de belangrijkste drijfveer, maar je weet dat het er wel degelijk een is.

Dus kijk eens naar het werk dat je elke dag doet en vraag jezelf af of je het nog steeds zou doen als geld geen rol zou spelen. Of wat zou je dan wél doen?

Wees realistisch – de kans is groot dat je geen professioneel atleet of fotomodel wordt – maar denk echt eens na over wat je droomleven zou zijn. Als dat niet zo is, heb je een job terwijl je een loopbaan nodig hebt, een loopbaan waarvan je houdt en waar je naar uitkijkt om alles te geven zodat je op je best kunt zijn.

Dus, hoe ga je daar naartoe werken? Hoe ga je jouw huidige omstandigheden veranderen (of ze gebruiken als een springplank) om dat einddoel te bereiken? Het is misschien niet iets wat je van de ene dag op de andere kunt doen, maar het kan wel het waarom zijn dat je ’s morgens wakker maakt en je motiveert om nu alles te geven zodat je de toekomst kunt hebben waarvan je droomt.

Een van de belangrijkste drijfveren in mijn leven is dat ik mensen wil inspireren, ze bevrijden van belemmeringen (zoals perfectionisme) en ze wil helpen ontwikkelen. Dat is mijn passie, en als ik geregeld de dankbare feedback van mensen mag krijgen, heb ik het gevoel dat ik geslaagd ben.

Je zult je doelen nooit bereiken, tenzij je je verbindt met je waarom en van tijd tot tijd opnieuw evalueert of je dat nog steeds bent. En als je bent verbonden met jouw waarom, zal het hoe nooit een probleem zijn. En weet je waarom je ’s morgens opstaat.

Als erkend loopbaancoach help ik jou om de ‘waarom’ te vinden voor jouw loopbaan en te zien hoe je zinvolheid kunt vinden in je werk, en om zo ook stappen vooruit te zetten richting jouw droomleven.

Want het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!

Inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Schrijf je daarom nu in via deze link:

Lees verder:
Hoe je jouw missie in het leven vindt
De 7 krachtige vragen die je helpen je doel in het leven te vinden
Heb je het gevoel dat je in een verkeerde job zit?

P.S. Wil je jouw vrienden én mij een plezier doen? Deel dan dit artikel via de Facebook, LinkedIn of Pinterest-knop. Alvast bedankt!