Waarom ben ik niet tevreden met mijn leven, terwijl het eigenlijk goed gaat?

Je leven is eigenlijk best oké. En toch blijft er soms iets knagen.

Dat voelt verwarrend. Misschien zelfs een beetje ondankbaar. Maar vaak zegt dat gevoel iets belangrijks. In dit artikel lees je waarom je je best goed kunt voelen en toch niet echt tevreden bent met je leven – en hoe je dat verschil beter leert zien.

Lees het artikel en ontdek waar je ontevredenheid precies over gaat.

Wil je daarnaast vaker zulke inzichten ontvangen? Download hier ook mijn gratis e-book:
https://eepurl.com/cYIuQ

Je kunt veel redenen hebben om tevreden te zijn en toch voelen dat iets wringt. Dat komt doordat een fijne dag en tevredenheid over de richting van je leven niet hetzelfde zijn.

Soms heb je vooral rust nodig. Soms vertelt terugkerende ontevredenheid dat iets in je werk, relaties, keuzes of manier van leven aandacht vraagt.

Handgetekende illustratie van een professional die nadenkt over waarom het leven goed lijkt te gaan maar toch niet echt goed voelt bij blog van mental coach en loopbaancoach
Waarom kan mijn leven goed zijn en toch niet goed voelen?

Je hebt werk. Mensen om je heen. Misschien een huis, vakantieplannen en genoeg momenten waarop je echt geniet.

Toch duikt geregeld dezelfde gedachte op:

Is dit het leven dat ik wil?

En bijna meteen volgt een tweede:

Doe niet zo moeilijk. Je hebt het toch goed?

Precies daar ontstaat de verwarring.

Want je kunt oprecht genieten van je leven en tegelijk merken dat iets niet meer past. Je werk bijvoorbeeld. De manier waarop je weken gevuld zijn. Een relatie. De hoeveelheid vrijheid die je hebt. Of gewoon de richting waarin je leven beweegt.

Dat maakt je niet ondankbaar.

Het betekent vooral dat je goed voelen en tevreden zijn met je leven twee verschillende vragen zijn.

Waarom kan mijn leven goed zijn en toch niet goed voelen?

Wanneer je zegt dat je leven “goed” is, kijk je vaak naar wat je hebt: werk, relaties, inkomen, gezondheid of zekerheid.

Maar wanneer iets niet goed vóélt, beoordeel je ook hoe je dat leven dagelijks ervaart en of de richting ervan nog bij je past. Die beoordelingen kunnen behoorlijk uit elkaar liggen.

Nobelprijswinnaar Daniel Kahneman en econoom Angus Deaton maakten in hun onderzoek een nuttig onderscheid tussen je dagelijkse emotionele ervaringen en de manier waarop je je leven als geheel beoordeelt. Die twee hangen samen, maar gedragen zich niet hetzelfde.

Tijdens je dag merk je of een gesprek prettig is, een vergadering je leegzuigt of een wandeling deugd doet.

Wanneer je afstand neemt, stel je andere vragen.

Wil ik dit werk nog jaren doen?

Heb ik genoeg vrijheid?

Besteed ik mijn tijd aan wat ik belangrijk vind?

Dat verklaart iets wat veel mensen verwarrend vinden: je kunt fijne dagen hebben en toch voelen dat er iets moet veranderen.

Het omgekeerde bestaat ook.

Je kunt een moeilijke periode doormaken en toch tevreden zijn over de richting die je kiest. Een grens stellen kan spanning geven. Een opleiding beginnen kan onzeker maken. Van functie veranderen kan je nachtrust tijdelijk verstoren.

Dat ongemak bewijst niet dat je verkeerd bezig bent.

Een goede keuze kan een tijdje slecht voelen.

Waarom voel ik me schuldig omdat ik ontevreden ben?

Veel mensen hebben niet alleen last van hun ontevredenheid, maar ook van hun oordeel erover. Je vindt dat je tevreden zou móéten zijn omdat je objectief gezien veel hebt. Daardoor ga je het signaal wegredeneren in plaats van te onderzoeken waar het vandaan komt.

Je merkt bijvoorbeeld dat je werk je weinig energie geeft en begint jezelf meteen te corrigeren:

Je hebt toch een goede job? Fijne collega’s. Een degelijk loon. Waarom zou je dan iets anders willen?

Vooral bij perfectionisme zie je gemakkelijk zo’n patroon.

Er ontstaat twijfel. Twijfel voelt onaangenaam. Dus probeer je zekerheid te krijgen door harder na te denken.

Je maakt lijstjes. Je vergelijkt mogelijkheden. Je vraagt drie mensen om hun mening. Daarna denk je opnieuw na over hun antwoorden.

Of je probeert jezelf ervan te overtuigen dat je huidige situatie eigenlijk goed genoeg is.

Dat geeft soms even rust.

Maar de oorspronkelijke vraag blijft liggen.

Soms is niet je ontevredenheid het grootste probleem, maar de overtuiging dat je geen recht hebt om ontevreden te zijn.

Ontevredenheid is daarom ook geen bevel.

Ze zegt niet dat je ontslag moet nemen, verhuizen of je relatie moet beëindigen.

Zie haar eerst als informatie.

Iets vraagt aandacht. Meer hoef je op dat moment nog niet te besluiten.

Waarom zegt een fijne vakantie zo weinig over je gewone leven?

Een vakantie of geweldig weekend kan je veel plezier geven, maar vertelt niet automatisch hoe goed je gewone leven bij je past. Wie wil begrijpen waarom hij niet tevreden is, doet er daarom goed aan minder naar hoogtepunten te kijken en meer naar zijn doorsneeweek. Daar breng je uiteindelijk veel meer tijd door.

Kijk eens naar een gewone dinsdag.

Hoe voel je je wanneer de wekker gaat?

Hoe vaak heb je haast zonder dat iemand je echt opjaagt?

Heb je ’s avonds nog energie over?

Hoe vaak doe je iets omdat je het wilt, en hoe vaak omdat je vindt dat het moet?

Die dinsdag is misschien minder fotogeniek dan twee weken Portugal, maar hij vertelt veel meer over de manier waarop je leven meestal voelt.

Ook ons geheugen is geen perfecte boekhouding.

Onderzoek van Barbara Fredrickson en Daniel Kahneman laat zien dat bepaalde momenten relatief veel gewicht kunnen krijgen wanneer we een ervaring achteraf beoordelen. Vooral sterke momenten en het einde kunnen onze herinnering kleuren.

Daarom zijn deze twee vragen niet helemaal hetzelfde:

Was mijn vakantie fijn?

en

Hoe was het om die dagen werkelijk te leven?

Een herinnering aan je leven is niet hetzelfde als het leven zelf.

Kijk dus niet alleen naar bijzondere momenten. Kijk naar het patroon.

Hoe ontdek je wat er werkelijk wringt?

“Ik ben niet tevreden met mijn leven” is zo groot dat je er moeilijk mee kunt werken. Maak het kleiner. Onderzoek bijvoorbeeld hoeveel keuzevrijheid je ervaart, of je je kwaliteiten voldoende kunt gebruiken en of je echte verbinding voelt met de mensen om je heen. Dan krijgt een vaag gevoel meer vorm.

Richard Ryan en Edward Deci noemen binnen de zelfdeterminatietheorie drie belangrijke psychologische behoeften: autonomie, competentie en verbondenheid. Het vervullen van die behoeften hangt samen met welzijn en goed functioneren.

Je hoeft de termen niet te onthouden. De vragen erachter zijn belangrijker.

Kan ik voldoende kiezen?

Misschien heb je een interessante baan, maar wordt bijna elke minuut voor jou ingevuld.

Kan ik mijn kwaliteiten gebruiken en nog groeien?

Misschien heb je veel vrijheid en zekerheid, maar heb je al jaren het gevoel dat je stilstaat.

Voel ik me echt verbonden met anderen?

Misschien zit je agenda vol gesprekken, terwijl je je toch alleen voelt.

Zo wordt “mijn leven voelt niet goed” plots minder mysterieus.

Je hoeft niet meteen je hele leven te beoordelen. Je probeert eerst te ontdekken waar het wringt.

Ben ik echt ontevreden of ben ik gewoon moe?

Kijk niet naar één slechte dag of één zware week. Onderzoek of hetzelfde gevoel terugkomt nadat je hebt geslapen, hersteld of vakantie hebt genomen. Vermoeidheid kan bijna alles zwaarder laten lijken. Een terugkerende twijfel die na herstel telkens terugkomt, verdient een ander soort aandacht.

Als je uitgeput bent, worden levensvragen groter.

Je werk lijkt zwaarder. Je geduld wordt kleiner. Beslissingen kosten meer moeite.

Dan kan herstel eerst nodig zijn.

Maar soms proberen we een structureel probleem op te lossen met rust.

Nog een weekend weg.

Nog een vrije dag.

Nog een vakantie.

Als je daarna telkens snel opnieuw tegen precies hetzelfde aanloopt, vertelt dat ook iets.

Rust kan vermoeidheid herstellen. Rust kan niet beslissen of je nog op de juiste plek zit.

Dat onderscheid is belangrijk.

Je hoeft niet op een vermoeide donderdagavond te besluiten dat je carrière verkeerd zit.

Maar je hoeft een vraag die na drie vakanties nog altijd terugkomt ook niet eindeloos te verdoven met een vierde.

Hoe onderzoek je je ontevredenheid zonder meteen je leven om te gooien?

Gebruik gedurende één week twee aparte meetlatten: hoe goed je dagen voelen en hoe tevreden je bent met de richting van je leven. Het verschil tussen beide geeft vaak meer informatie dan één algemeen cijfer voor geluk. Daarna kun je iets kleins testen voordat je een grote beslissing neemt.

Elke avond stel je één vraag:

Hoe goed voelde mijn dag vandaag?

Geef een cijfer van 0 tot 10.

Denk aan je energie, spanning, plezier, rust en contact met anderen.

Aan het einde van de week stel je een andere vraag:

Hoe tevreden ben ik met de richting waarin mijn leven nu gaat?

Ook van 0 tot 10.

Kijk vooral naar het verschil.

Een 8 voor je dagen en een 4 voor je richting vertelt iets anders dan een 4 voor je dagen en een 8 voor je richting.

In het eerste geval leef je misschien best prettig, maar schuif je een grotere vraag voor je uit.

In het tweede geval geloof je misschien sterk in wat je doet, maar is de manier waarop je het doet niet vol te houden.

Stel jezelf daarna drie vragen:

  • Wat wil ik in mijn gewone week vaker ervaren?
  • Wat kost mij structureel meer energie dan het oplevert?
  • Welke kleine verandering kan ik testen zonder meteen een definitieve beslissing te nemen?

Dat laatste is belangrijk wanneer je veel nadenkt.

Je hoeft niet eerst honderd procent zeker te zijn.

Praat met iemand die een functie doet die je overweegt. Trek één week een duidelijkere grens. Neem een taak op die je al lang interessant vindt. Verander één onderdeel van je agenda en kijk wat het effect is.

Een kleine proef levert vaak betere informatie op dan nog twintig rondjes denken.

Veelgestelde vragen

Waarom ben ik niet tevreden terwijl ik alles heb?

Omdat tevredenheid niet alleen afhangt van wat je bezit of bereikt hebt. Ook vrijheid, relaties, gezondheid, ontwikkeling en de richting van je leven spelen mee. De gedachte “ik heb toch alles?” kan er zelfs voor zorgen dat je een terugkerend gevoel te snel wegredeneert.

Kun je gelukkig zijn en toch iets in je leven willen veranderen?

Ja. Je kunt veel prettige momenten hebben en tegelijk ontevreden zijn over bijvoorbeeld je werk of levensrichting. Dagelijkse gevoelens en tevredenheid over je leven als geheel zijn verwant, maar niet hetzelfde.

Hoe weet ik of ik echt ontevreden ben of gewoon moe?

Kijk of het gevoel blijft terugkomen nadat je voldoende hebt geslapen en een drukke periode voorbij is. Als bijna alles beter lijkt na herstel, speelde vermoeidheid waarschijnlijk een grote rol. Komt dezelfde levensvraag na rust telkens terug, onderzoek dan wat er structureel wringt.

Waarom voel ik me schuldig omdat ik meer wil?

Omdat je “meer willen” kunt verwarren met ondankbaar zijn. Zeker wanneer je hoge eisen aan jezelf stelt, kan de gedachte ontstaan dat je tevreden hóórt te zijn. Dankbaar zijn voor wat goed is en tegelijk iets willen veranderen, kunnen prima naast elkaar bestaan.

Moet ik van werk veranderen als ik niet tevreden ben?

Niet noodzakelijk. Maak eerst concreet wat je mist: vrijheid, uitdaging, verbinding, rust of iets anders. Soms kan er binnen je huidige werk genoeg veranderen. Soms ontdek je dat een andere omgeving beter past. Je hoeft die conclusie niet te trekken voordat je het probleem helder hebt. Hier lees je meer over ‘Andere job of blijven?’

Waar begin je?

Ontevredenheid betekent niet automatisch dat je je leven moet omgooien.

Maar als hetzelfde gevoel terugkomt nadat je bent uitgerust, vakantie hebt genomen en jezelf opnieuw hebt verteld dat je eigenlijk niets te klagen hebt, verdient het aandacht.

Misschien is de eerste vraag daarom niet:

Ben ik gelukkig genoeg?

Maar:

Waar ben ik precies ontevreden over: hoe mijn dagen voelen, of de richting waarin mijn leven gaat?

Dat onderscheid maakt een groot, vaag probleem vaak klein genoeg om er iets mee te doen.

En soms is dat precies waar een goed coachinggesprek begint.

Merk je dat deze vraag bij jou blijft terugkomen? Je hoeft niet meteen grote beslissingen te nemen. Soms begint helderheid met het juiste gesprek. Als je wilt onderzoeken waar je ontevredenheid precies zit – in je werk, je richting, je perfectionisme of je manier van leven – dan ben je welkom voor een coachingsgesprek of een eerste verkennende kennismaking.

Blijft vooral de vraag over je werk terugkomen? In loopbaanbegeleiding onderzoeken we wat je mist, wat je wilt behouden en welke kleine verandering je kunt uitproberen.

Bekijk loopbaanbegeleiding

Stuur me tips

Wil je stilstaan bij wat jou voldoening geeft? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief met herkenbare inzichten en praktische coachingtips. Je krijgt het gratis e-book Coach jezelf als welkom.

Stuur mij het gratis e-book

Je ontvangt mijn nieuwsbrief. Uitschrijven kan onderaan elke mail.

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees ook:

Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach?

P.S. Vond je dit waardevol? Deel het gerust.

FOMO verminderen: zo stop je met ‘2 seconden’ checken

Je belooft jezelf “twee seconden” te checken… en toch ben je weer tien minuten verder. In dit artikel ontdek je waarom FOMO zelden over je telefoon gaat, maar wél over een alarmsysteem in je lijf dat te vaak afgaat. Met het verhaal van Lien en een paar onontwijkbaar concrete mini-stappen leer je hoe je die checkreflex doorbreekt zonder heroïek – zodat je weer echt aanwezig bent, op je werk én thuis.

“Twee seconden.”
Dat is wat je jezelf belooft wanneer je telefoon trilt.

En je weet al dat het zelden twee seconden blijft.

Lien zei het in een vergadering. Duim al boven het scherm. Schouders omhoog. Adem hoog.
“Ik kijk gewoon even. Straks mis ik iets.”

Ze lachte erbij, alsof ze het licht wilde houden. Maar haar lijf vertelde iets anders: spanning, haast, een knoop in haar buik.

Later vertelde ze wat het haar kostte. Thuis was haar partner iets aan het vertellen. Hun zoon zwaaide met een tekening. Lien knikte op de juiste momenten… en vroeg tien minuten later: “Zeg, waar ging dat nu weer over?”

Dat moment bleef hangen. Niet omdat ze een slecht mens is. Wel omdat ze zichzelf herkende in dat half-aanwezig zijn.

En misschien herken jij dat ook.

Mentale coach helpt bij FOMO: persoon legt smartphone weg tijdens vergadering en kiest voor rust en focus.

Het echte probleem is zelden “te veel checken”

Als je dit herkent: je bent niet zwak. Je bent mens. En waarschijnlijk iemand die graag goed doet, graag juist doet, graag niemand teleurstelt.

Maar hier is de verschuiving die veel opluchting geeft:

Je probleem is meestal niet je telefoon.
Je probleem is dat je systeem te vaak op alarm staat.

Ik noem dat graag je rookmelder.

Een rookmelder piept niet omdat hij lastig wil doen. Hij piept omdat hij denkt dat er gevaar is. Soms is dat een echte brand. Soms is het gewoon toast.

En dat is exact wat er bij FOMO vaak gebeurt.

FOMO is een alarm. Geen opdracht.

Je FOMO is geen honger naar updates

Het voelt alsof je informatie mist.

Maar vanbinnen is het meestal iets anders: je zoekt geruststelling. Je zoekt dat gevoel: ik hoor erbij, ik ben mee, ik tel.

Daarom deze zin (zet hem desnoods in je hoofd op een Post-it):

FOMO is honger naar geruststelling, verpakt als honger naar updates.

En als je perfectionisme of bevestigingsdrang hebt, wordt het sneller luid. Niet omdat je “te gevoelig” bent. Wel omdat jouw brein getraind is om fouten en risico’s op tijd te zien. Dat heeft je ver gebracht.

Alleen: bij vage signalen schiet die radar door.

  • Een stille chat wordt: ze zijn mij vergeten.
  • Een korte mail wordt: ik heb iets mis gedaan.
  • Een foto van anderen wordt: mijn leven is minder.

Je vult een leegte op met een verhaal. En meestal is dat verhaal niet het vriendelijkste.

Doe dit nu (20 seconden): betrap je rookmelder

Denk aan je laatste trigger. Echt één concreet moment.

Sluit even je ogen. Waar voel je het in je lijf?
Borst? Buik? Keel? Schouders?

En welk zinnetje start er in je hoofd?

Schrijf dat zinnetje op. Eén zin is genoeg.
Je hebt net je rookmelder in actie gezien.

Waarom checken zo verleidelijk is (en waarom het je vastzet)

Als je alarm afgaat, wil je maar één ding: rust in je lijf.

Dus je checkt. Je haakt aan. Je reageert snel.
En ja… dat geeft opluchting.

Maar er is een nadeel: je brein leert iets mee.

Het leert: onrust → telefoon → opgelucht.

En dat maakt de reflex sterker. De volgende keer gaat het alarm sneller af. Je hebt niet “minder discipline”. Je hebt een systeem dat zichzelf heeft getraind.

Daarom werkt “gewoon stoppen” bij veel mensen niet. Niet omdat ze niet willen. Wel omdat het lijf nog altijd denkt dat het nodig is.

Er is nog iets dat het verergert: moeheid.
Als je batterij laag staat, gaat je alarm sneller af. Dan voelt stilte niet neutraal, maar dreigend. Daarom piekt FOMO zo vaak ’s avonds, op zondag, of net na een drukke week.

De stille kostprijs

Lien zei iets dat ik vaak hoor:

“Ik ben overal een beetje. En toch ben ik nergens echt.”

Dat is de kost van FOMO: niet alleen tijd. Maar aanwezigheid.

  • Je hoort zinnen half.
  • Je bent sneller prikkelbaar.
  • Je hoofd blijft “aan” terwijl je eigenlijk wilt landen.
  • En je krijgt dat rare gevoel: ik ben de hele dag bezig geweest, maar ik heb niks gevoeld.

Werk beloont soms snelheid, ja. Maar uiteindelijk beloont het ook: focus, helderheid, betrouwbaarheid.
Relaties belonen dat nog sneller: écht aanwezig zijn.

En hier komt de omkering:

Altijd bereikbaar lijken is niet hetzelfde als verbonden zijn.

Wat Lien deed (zonder detox, zonder drama)

Lien wilde eerst drastisch zijn. Alles verwijderen. Alles blokkeren.
Ik zei: “We doen het klein. Zodat je het op een doodgewone woensdag kunt volhouden.”

Eén week. Twee afspraken.

  1. In vergaderingen ging haar telefoon in haar tas. Rits toe.
  2. Twee checkmomenten per dag. Meer niet.

De eerste dag voelde ze zich onrustig. Logisch.
De derde dag zei ze: “Mijn hoofd roept minder vaak ‘hé!’”

En op dag vijf gebeurde het schoonste: thuis luisterde ze naar haar partner en ze was er gewoon bij. Niet perfect. Wel echt.

“Dat heb ik gemist,” zei ze achteraf. En ze bedoelde niet de berichten. Ze bedoelde het moment.

Mentale coach over FOMO: persoon is ’s avonds thuis echt aanwezig met partner/kind terwijl de smartphone weg ligt voor meer rust en verbondenheid.

Kies er twee. Niet vijf.

Geen heroïek. Twee kleine dingen die je deze week echt test. De rest mag wachten.

1) Wil je minder onderbrekingen? Maak dit nu af in 90 seconden.

Pak je telefoon (iPhone/Android): Instellingen > Meldingen

Scroll door de lijst. Alles wat geen mens is (Instagram, LinkedIn, nieuwsapps, “suggesties”): UIT.
Laat alleen berichten en bellen aan van mensen die er toe doen.

Klaar. Je rookmelder piept al minder.

2) Wil je stoppen met “twee seconden”? Zet twee checkmomenten vast.

Zet nu twee alarmen in je telefoon: 12:30 en 19:30. Label ze: check-moment.

Zet ook een tweede alarm 12 minuten later met de tekst: STOP.

In die 12 minuten check je bewust. Buiten die momenten: niet.
Dringend? Dan mogen mensen bellen. De rest wacht.

3) Wil je minder doemdenken bij stilte? Doe één alternatief verhaal.

Telkens je merkt dat je invult, schrijf één zin die óók kan kloppen.

  • “Ze zijn druk.”
  • “Dit zegt niets over mijn waarde.”
  • “Ik weet het niet, dus ik ga geen film maken.”

Eén zin. Niet analyseren. Gewoon je brein een tweede optie geven.

4) Wil je meer echte verbondenheid? Plan één echt moment.

Niet “we moeten eens bijpraten”. Plan het.

  • één belmoment van 15 minuten
  • of één koffie/wandeling

Zet het vandaag in je agenda. Echte verbinding kalmeert je systeem sneller dan nog eens checken.

Als je op het moment zelf een klein zinnetje nodig hebt, gebruik dit (exact 2 zinnen):

“Ik hoor het alarm. Ik check straks.”
“Ik kies nu voor rust.”


Niemand heeft ineens een perfect kalm brein.
Het zijn de kleine afspraken die je systeem weer rustig maken.


Twee vragen om mee te nemen

Wat probeer jij eigenlijk veilig te stellen wanneer je checkt?
En wie krijgt nu vooral je “scherm-versie”, terwijl je echte versie veel waardevoller is?

De volgende keer dat je telefoon trilt in een gesprek: doe hem in je tas tot het gesprek klaar is.
De volgende keer dat stilte je buik prikt: schrijf één alternatief verhaal en laat het daarbij.
De volgende keer dat je wil “even” checken: wacht 30 seconden en adem één keer traag uit.
De volgende keer dat je merkt dat je batterij laag staat: maak je checkvensters kleiner, en je pauzes groter.


Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.

Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.

Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Stoppen met jezelf te vergelijken: zo zet je het scorebord uit

Je zegt niets in de meeting. Iemand anders krijgt het applaus. ’s Avonds herschrijf je nog een mail.

Dit artikel gaat over dat stille moment waarop je niet faalt, maar jezelf begint te vergelijken.

Over het innerlijke scorebord dat punten uitdeelt voor “professioneel” gedrag en je langzaam leeg trekt.

En over kleine, concrete keuzes die dat scorebord stiller maken, zonder je ambitie te verliezen.

Lotte zit in een meetingruimte van een bank. Project lead. Stoelen net te laag, tl-licht net te eerlijk. Ze heeft haar zin klaar. Eén zin. Kort. Juist.

Tom neemt het woord. Zoals altijd.

Hij praat vlot, breed, met die vanzelfsprekende toon alsof zijn ideeën al goedgekeurd zijn vóór hij ze uitspreekt. Lotte voelt haar adem hoog schieten. Schouders omhoog. Ze slikt.

Ze wéét wat er ontbreekt. Ze wil het aanvullen.

Ze doet het niet.

Vijf minuten later zegt Tom bijna haar zin. Iets minder scherp, maar luid genoeg. De leidinggevende knikt. “Ja. Goeie invalshoek.”

Lotte glimlacht mee.

En vanbinnen: au.

Project lead die zich inhoudt in een meeting terwijl collega zichtbaar scoort op KPI’s, herkenbaar moment van jezelf vergelijken op het werk.

Twee weken later staat Tom op een interne sessie “best practices” met… haar idee. Zijn naam op de slide, haar nuance in zijn mond. In de zaal wordt geknikt. Er wordt gelachen op de juiste momenten.

Die avond thuis vraagt haar partner iets eenvoudigs: “Hoe was het?”

Lotte antwoordt: “Oké.”

En dan snauwt ze over afgewassen glazen die verkeerd in de kast staat. Niet omdat die glazen verkeerd staan. Omdat zij leeg is.

In haar evaluatie staat later: “Je mag meer ownership tonen.”

Ze leest het twee keer. Alsof het in de derde keer minder waar zal zijn.

Het scorebord dat je niet ziet

Na diezelfde meeting tikt Lotte een mail naar haar leidinggevende. Ze leest hem één keer. Nog eens. Dan maakt ze een zin zachter. Dan voegt ze een uitleg toe “om het kader te geven”. Dan nog eentje.

Ze kijkt op de klok. 21:47.

Ze verstuurt pas na 22u. “Dan lijkt het minder alsof ik… te gretig ben.”

En dan komt weer die overtuiging naar boven, met schaamte eronder: “Als ik het niet perfect zeg, denken ze dat ik niet op dit niveau hoor.”

Haar duim scrolt door LinkedIn. Tom heeft een post gedeeld over “impact”. Zelfs zijn koffiemok staat zelfzeker op de foto.

In Lotte’s drafts staan drie posts. Stuk voor stuk gewist.

“Te veel.”
“Te persoonlijk.”
“Wie wacht hierop?”

Tom deelt zelfs zijn koffie. Zij durft ‘t niet met haar ideeën.

In haar buik trekt iets samen.

Ik zie dit bij elke cliënt die binnenkomt met “ik wil meer impact”. Ze willen geen impact. Ze willen bewijzen dat ze mogen blijven.

Je brein noemt het “professioneel”. In werkelijkheid is het bang.

Je vergelijkt niet om beter te worden. Je vergelijkt om niet afgewezen te worden.

En als je nu denkt: ja, maar bij mij is het anders…

Dan heb je dit misschien al meegemaakt:

Je zit in een meeting. Iemand zegt iets dat niet klopt. Jij weet het beter. Maar je wacht. Je wacht tot iemand anders het zegt. Zodat jij kan zeggen: “Ja, precies.” Zodat je gelijk hebt zonder het risico. Want als jij het zegt en het voelt verkeerd in de ruimte? Dan sta je daar. Alleen. Zichtbaar.

Of dit:
Je typt een bericht. Leest het. Maakt het korter. Dan weer langer. Dan voeg je een emoji toe. Dan haal je hem weg. Je drukt send. Je checkt meteen of er typo’s in staan. Te laat. Verstuurd. En dan wacht je. Te alert. Te snel. Als de reactie langer duurt dan vijf minuten, denk je: het was te direct. Of te vaag. Of te veel. Of te weinig.

Of dit laatste:

Je wordt gevraagd voor je mening. In een groepschat. Een collega deelt een idee en tagt iedereen: “Wat vinden jullie?” Jij hebt meteen een mening. Een goede zelfs. Maar je wacht. Je wacht tot iemand anders reageert. En als die persoon iets zegt dat lijkt op wat jij dacht? Dan stuur je: “Eens met [naam].” Veilig. Onzichtbaar. Zonder risico.

Dat is het scorebord.

Bij Lotte hangt het niet in een stadion. Het hangt boven haar dagen.

Punten voor snel reageren.
Punten voor niet lastig zijn.
Punten voor alles netjes formuleren.
Punten voor beschikbaar zijn.
Punten voor “rustig blijven”.

Minpunten voor pauze.
Minpunten voor een scherpe zin.
Minpunten voor een grens.
Minpunten voor “ik weet het nog niet”.
Minpunten voor zichtbaar zijn vóór het perfect is.

En als dat scorebord aanstaat, ga je bijna altijd één van twee dingen doen.

Je gaat harder lopen.

Je antwoordt sneller dan nodig. Je legt meer uit dan gevraagd. Je bereidt extra voor “om zeker te zijn”. Je zegt ja om geen punten te verliezen. Je maakt van je werk een bewijsstuk.

Of je verdwijnt.

Je houdt je zin in. Je stelt uit. Je wacht tot het perfect voelt. En dan zie je iemand anders met jouw idee lopen. Je voelt je klein. En je doet alsof het je niet raakt.

Lotte deed ze allebei.

Op kantoor was ze de stille kracht. De betrouwbare. De persoon die dingen oplost zonder drama. Alleen: niemand klapt voor stille kracht. En haar brein maakte daar één harde conclusie van: als het niet benoemd wordt, telt het niet.

Ze werd beter. Ze werd stiller. Ze werd moe.

We vergelijken ons al eeuwen. Dat zit ingebouwd. Jij bent dus niet raar.

Je bent alleen te lang punten aan het sparen voor een veiligheid die nooit komt.

Drie ingrepen die het scorebord onderbreken

Bij Lotte kozen we één plek waar ze altijd scoorde: mails.

Haar patroon was vast: schrijven, herlezen, zachter maken, langer maken, pas sturen als het veilig voelt.

De eerste ingreep was irritant klein. Net daarom werkte hij.

Na 21u: laptop toe. Mail pas morgen.
Geen “nog even”. Geen “ik fix het snel”.

Overdag: schrijf. Lees één keer. Druk send.
Niet herlezen. Niet bijschaven. Niet terugtrekken.

De eerste keer dat Lotte op send drukte zonder herlezen, zat ze drie minuten naar haar inbox te staren. Haar handen trilden.

De reactie kwam. Gewoon: “Thanks, ik kijk ernaar.”

Geen bloedvergieten. Geen puntenaftrek. Alleen haar brein dat moest leren dat de wereld niet instort.

De vierde keer ging het mis.

Ze had “projectplan” geschreven maar “productplan” verstuurd. Haar collega reageerde: “Bedoel je projectplan?”

Lotte typte terug: “Ja, sorry, typo.”

En daar stopte het.

Geen gênante vergadering. Geen “twijfelt ze wel aan haar niveau”-gesprek. Gewoon een typo. Het schuifde voorbij zoals alles voorbijschuift.

En Lotte realiseerde zich iets: niemand telt je fouten behalve jij.


De tweede ingreep ging over meetings. En ja, die voelt spannend.

Spreek vóór Tom.
Niet beter. Niet langer. Gewoon eerder.

Eén zin binnen de eerste tien minuten. Desnoods onbeholpen. Desnoods met een klein bibberke. Eén zin die je niet terugneemt.

Want zodra je wacht, gaat jouw scorebord aan. En dan wordt het moeilijker.

De eerste keer deed Lotte het niet. Te eng.

De tweede keer ook niet. Tom startte meteen.

De derde keer zei ze: “Voordat we verder gaan – ik denk dat we één aanname missen.”

Haar stem trilde. Tom keek op. De leidinggevende zei: “Ga door.”

Ze ging door. Niet briljant. Niet glad. Maar aanwezig.

En dat was genoeg.

Later in die meeting zei Tom iets dat op haar punt leek. Maar deze keer voelde het anders. Omdat zij er al was. Ze hoefde niet te scoren. Ze had al gespeeld.


De derde ingreep was voor na “applausmomenten”. Wanneer iemand anders zichtbaar was, en zij naar binnen klapte.

Na elk applausmoment: schrijf één zin op papier.
“Mijn volgende stap is: ____.”

Niet wat Tom deed. Niet wat jij mist. Eén stap. Jouw stap.

De eerste keer dat Tom applaus kreeg voor een presentatie en Lotte voelde dat bekende samentrekken in haar buik, schreef ze:

“Mijn volgende stap is: mijn analyse van Q4 delen in de teamchat. Morgen. Voor 12u.”

Ze deed het. Geen post. Geen hele presentatie. Gewoon haar analyse. In de chat.

Drie collega’s reageerden. Eén met: “Slim, hier had ik niet aan gedacht.”

Geen staande ovatie. Geen LinkedIn-moment. Maar wel: bewijs dat haar stem telde zonder dat ze Tom hoefde te verslaan.


En voor ’s nachts, wanneer de punten nog rondspoken:

In bed: tien woorden.
Wat beslis ik morgen? Tien woorden. Klaar. Wegleggen.

Dit zijn geen mooie gewoontes.

Dit zijn kleine sabotage-acties tegen je scorebord.

Je scorebord gaat niet weg omdat je het begrijpt. Het wordt stiller omdat je het onderbreekt.

Wat er veranderde

Zes maanden later zit Lotte weer in een meetingruimte. Stoelen nog steeds te laag. Tl-licht nog steeds te eerlijk.

Tom neemt het woord. Zoals altijd.

Maar deze keer wacht Lotte niet tot hij klaar is. Ze wacht tot hij adem haalt. En dan zegt ze: “Ik wil daar op doorgaan.”

Geen perfecte zin. Geen voorbereid statement. Gewoon: haar stem in de ruimte.

Tom knikt. “Ga je gang.”

De leidinggevende kijkt haar aan. Geen oordeel. Alleen aandacht.

En vanbinnen: geen au. Geen punten. Alleen ruimte.

Dat is het verschil.

Niet dat ze nu altijd wint. Niet dat Tom stopt met praten. Niet dat haar evaluaties ineens vol staan met complimenten.

Maar ze speelt niet meer op een scorebord dat niemand ziet.

Ze speelt in de ruimte die er is.

Haar mails gaan uit wanneer ze klaar zijn. Haar ideeën komen naar buiten vóór ze perfect zijn. En soms gaat het mis. En dan corrigeert ze. En de wereld draait door.

Thuis snauwt ze niet meer over de afgewassen glazen. Niet omdat de glazen nu goed staan. Maar omdat ze niet meer leeg is.

En nu jij

Als je dit leest en denkt: “Dit ben ik, maar ik kom er alleen niet uit” – dat snap ik.

Daarom werk ik met mensen zoals jij om de mindset te veranderen die je klein houdt. Niet met mooie woorden. Met kleine, concrete interventies die je scorebord onderbreken.

Want hier is de waarheid: je scoort al genoeg punten.

De vraag is: voor wie tel je ze?


De volgende keer dat iemand anders applaus krijgt en jij krimpt: schrijf meteen één zin: “Mijn volgende stap is…”

De volgende keer dat je “goeie vraag” zegt om tijd te winnen: zeg daarna binnen vijf seconden je echte antwoord.

De volgende keer dat je na 21u nog aan een mail wil prutsen: laptop toe. Morgen.

De volgende keer dat je Tom hoort starten: spreek binnen de eerste tien minuten één zin uit.

De volgende keer dat je in bed punten begint te tellen: tien woorden, wegleggen, slapen.

Dit zijn geen tips. Dit zijn onderbrekingen.

En onderbrekingen zijn het enige wat werkt tegen een scorebord dat altijd aan staat.


Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Oplaadtijd: 9 minuten die je avond en je relaties redden in 2026

22:17.
Je denkt: nog even snel, en daarna mag je stoppen.
Maar wat als net dat ene moment je avond — en op termijn je relaties — langzaam uitholt?

In dit artikel lees je het verhaal van Sofie, een slimme en gedreven vrouw die alles onder controle leek te hebben, behalve zichzelf. Geen grote ommezwaai, wel één microkeuze van 9 minuten die haar avonden begon terug te geven. Je ontdekt waarom rust vaak voelt als iets dat je moet verdienen, waarom bewijsdrang slimmer vermomd is dan je denkt, en hoe “oplaadtijd” werkt als onderhoud in plaats van beloning.

Geen grote plannen. Geen discipline-hacks.
Wel een scherp inzicht, herkenbare momenten en kleine keuzes die samen een ander 2026 bouwen.

De laptop staat al open op de keukentafel.

Niet omdat het moet.

Omdat het “nog even snel” kan.

Sofie tikt met twee vingers op haar trackpad.

Schouders hoog. Thee koud.

Op het scherm: een presentatie die “best wel goed” is, maar nog niet af.

In haar hoofd: als ik dit nu afwerk, dan mag ik daarna ontspannen.

Dan trilt haar telefoon. “Kom je nog even beneden? We zijn er.”

Sofie zucht. Niet dramatisch. Gewoon moe. En er zit iets onder die zucht dat ze niet graag uitspreekt: zelfs ontspanning voelt voor haar als iets dat je moet verdienen.

22:17.

Nog één mail. Nog één slide. Nog één vinkje dat zegt: goed gedaan, Sofie.

Ze wint vaak.

Alleen niet op het scorebord dat later telt.

Vrouw werkt ’s avonds aan de keukentafel om 22:17 en twijfelt tussen laptop openhouden of tijd nemen om tot rust te komen

Waarom dit zo vaak gebeurt bij slimme, gedreven mensen

Toen Sofie bij mij zat, zei ze iets dat ik vaak hoor:

“Ik heb precies alles onder controle… behalve mezelf.”

Ik moest lachen. Niet met haar. Met het beeld dat ik meteen zag.

Een agenda die doet alsof hij Tetris speelt, en een inbox die zich voortplant alsof dat een levensdoel is.

Als je dit herkent: je bent niet zwak. Je bent goed getraind.

Je brein heeft geleerd dat dingen met snelle feedback veilig zijn. Je rondt iets af, je krijgt reactie, je ziet resultaat. Dat voelt als: oké, ik besta. Ik tel mee.

En ondertussen schuift er iets op dat je pas merkt als je stilvalt.

Je schuift gesprekken op.

Je schuift slaap op.

Je schuift leren op.

Je schuift jezelf op.

Niet omdat je het niet belangrijk vindt. Omdat het niet dringend schreeuwt.

En dat is het wrange: wat later het zwaarst doorweegt, roept vandaag meestal het minst.

De zin die je misschien even gaat irriteren

Meer spijt komt zelden door te weinig discipline, maar door bewijsdrang.

Bewijsdrang is niet hetzelfde als ambitie.

Ambitie zegt: ik wil groeien.

Bewijsdrang zegt: ik wil het nú voelen dat ik oké ben.

Daarom grijp je naar werk als je stress voelt. Werk geeft sneller bewijs dan een wandeling. Sneller dan een gesprek. Sneller dan rust.

Werk is een betrouwbaar scorebord.

Tot het op een dag niet meer werkt.

De echte ruil die je onbewust maakt

Sofie zei: “Ik moet mijn rust verdienen.”

Wat ze eigenlijk bedoelde: ik moet mijn rust bewijzen.

En hier wordt het interessant.

Als je rust iets wordt dat je moet bewijzen, dan wordt rust zeldzaam. Dan wordt rust een beloning. En beloningen zijn altijd schaars als je je lat hoog hangt.

Dat is ook waarom “ik neem straks tijd voor mezelf” zo vaak een leugen wordt die je echt gelooft op het moment dat je hem zegt.

Je gaat het doen.

Straks.

Morgen.

Na deze deadline.

Na deze drukke periode.

En ineens is het zomer. Of 2029. Of je merkt dat je met je lichaam praat in kwaaltjes.

De prijs komt niet met sirenes. De prijs komt met kleine momenten.

Het moment dat iedereen er is… en jij ook, maar net niet

Sofie zat beneden aan tafel. Iedereen was er. Zij ook.

Iemand vertelde iets kleins. Zo’n zinnetje dat je later niet meer kan navertellen, maar dat wel een mens is die zich even toont.

Sofie knikte. Ze glimlachte. Ze zei zelfs: “Amai.”

En tegelijk zag ik haar ogen. Die maakten micro-bewegingen naar haar telefoon, die in de andere kamer lag.

Niet omdat ze ongeïnteresseerd is.

Omdat haar brein jarenlang getraind is op “altijd bezig”.

En niemand klaagde. Dat was net het probleem.

Mensen wennen. Jij ook.

Je omgeving beloont je resultaten. Je mensen voelen je aanwezigheid.

En aanwezigheid groeit zelden in “nog even snel”.

Oplaadtijd: het woord dat ik liever gebruik

Ik gebruikte vroeger soms een slimmer woord hiervoor. Dat klinkt goed in je hoofd, maar niet altijd in het leven.

Dus laat ik het simpel houden: oplaadtijd.

Oplaadtijd is tijd die vandaag weinig applaus krijgt, maar die jou straks wél draagt.

Je herkent het aan je lijf.

Scorebordtijd voelt vaak als: adem hoog, kaken vast, schouders omhoog, ogen die blijven zoeken naar “nog snel even”.

Oplaadtijd voelt als: schouders zakken, adem zakt mee, je voeten voelen weer de grond.

Oplaadtijd is een wandeling zonder bewijs.

Een gesprek zonder agenda.

Tien minuten leren zonder dat je het moet delen.

Slapen zonder je te verantwoorden.

En ja: oplaadtijd voelt in het begin vaak onwennig. Alsof je zonder werkwoord in een zin staat.

Dat onwennige is geen teken dat het fout zit.

Het is een teken dat je iets anders aan het trainen bent.

Het kantelpunt was geen groot plan

In onze sessie tekende Sofie twee kolommen.

Links: dingen die direct iets opleveren.

Rechts: dingen die haar leven dragen.

Links: mails, deadlines, regelen, oplossen, helpen.

Rechts: bewegen, leren, echte gesprekken, spelen, stilte.

Toen vroeg ik haar: “Als je zo doorgaat, wat krijgt de beste versie van jou… en wat krijgt de rest?”

Daar viel het stil.

Niet omdat ze het niet wist.

Omdat ze het eindelijk voelde.

Die avond maakte ze één microkeuze.

Laptop dicht om 22:20. Telefoon in een andere kamer. Negen minuten beneden zitten.

Negen. Geen uur.

Beneden zei ze niet veel. Ze was er gewoon.

En de wereld verging niet.

Dat is vaak het eerste bewijs dat je nodig hebt: dat oplaadtijd geen luxe is, maar onderhoud.

Vrouw zit ’s avonds ontspannen aan tafel en luistert aandachtig, volledig aanwezig bij de mensen om haar heen

Zes micro-acties om oplaadtijd wél te laten gebeuren

Wil je later minder spijt voelen? Doe dan vandaag één klein blok oplaadtijd. Zo klein dat je er niet over hoeft te onderhandelen.

Wil je dat het niet wegspoelt? Doe dan één anker: hetzelfde moment, dezelfde plek, vijf tot vijftien minuten. Bijvoorbeeld na tandenpoetsen of na je eerste koffie.

Wil je dat je hoofd stiller wordt? Doe dan twee minuten lege handen: telefoon weg, scherm dicht, en zitten tot je schouders zakken. Niet oplossen. Alleen zakken.

Wil je meer verbinding thuis of met vrienden? Doe dan één vraag zonder vervolgagenda: “Wat was het lastigste stuk van je dag?” En luister alsof je nergens heen moet.

Wil je jezelf terug serieus nemen? Doe dan tien minuten leren zonder dat je het meteen moet tonen. Eén pagina. Eén oefening. Eén notitie. Klaar.

Wil je betere beslissingen onder werkdruk? Doe dan één simpele check: “Als ik dit nu ‘even snel’ oplos, wat betaal ik dan morgen?” Die vraag haalt je uit de automatische piloot.

En als je een mini-script wil voor het moment dat je weer in het scorebord gezogen wordt:

“Ik wil dit goed doen. Morgen pak ik het fris vast. Nu sluit ik af.”
“Als het dringend is, bel me. Anders pak ik het morgen.”

Kleine minuten bouwen een ander jaar

Niemand verandert ineens.

Niemand krijgt ineens rust.

Het zijn kleine minuten die zich opstapelen tot een ander jaar.

En het mooie is: je hoeft niet te wachten tot je leven rustig is om te beginnen.

Je begint, en je leven wordt rustiger.

Niet perfect.

Wel leefbaarder.

Twee vragen om vanavond mee te nemen

Welke oplaadtijd heb jij al jaren uitgesteld omdat ze niet dringend was?

En wat zou er veranderen als je die vandaag wél neemt, al is het maar vijf minuten?

Morgen-zinnen voor wanneer het weer “nog even snel” wordt

De volgende keer dat je denkt “nog even snel”: doe eerst één minuut niets en voel wat je eigenlijk nodig hebt.

De volgende keer dat je jezelf wil bewijzen: kies één kleine oplaadactie en laat het genoeg zijn.

De volgende keer dat je iemand mist terwijl die naast je zit: leg je telefoon in een andere kamer, negen minuten lang.

De volgende keer dat je agenda volloopt: zet één blok oplaadtijd vast alsof het een afspraak is met iemand die je niet wil kwijtspelen.

Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.

Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.

Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!



Dit is het kantelpunt dat de meesten pas herkennen als het bijna te laat is

Veel mensen zoals Leen hebben op papier alles: carrière, comfort, volle agenda. Toch voelen ze vanbinnen dat er iets niet meer klopt. In deze blog ontdek je hoe subtiele signalen – een paniekaanval in de parking, een kind dat je blik niet vindt – laten zien dat je leven om een andere koers vraagt. Aan de hand van scherpe vragen (waarden, talenten, relaties en je ideale dag) krijg je concrete handvatten om je leven weer meer in lijn te brengen met wie jij echt bent, inclusief een schrijfopdracht die je meteen in beweging zet.

Leen zit op een plastic stoel in een overvolle turnzaal.

De geur van sportschoenen, flikkerende TL-lampen, ouders die fluisteren. Vooraan een rij kinderen in zelfgemaakte glitter-T-shirts.

De juf pakt de micro:
“En dan nu… de ouders die van ver gekomen zijn: bedankt dat jullie er zijn. En wie het vandaag niet gehaald heeft… misschien volgende keer.”

Leen voelt haar maag samentrekken.

Haar dochter staat op het podium, zoekt met haar blik door de zaal, gaat op haar tippen staan.

Ze zwaait. Eerst enthousiast. Dan aarzelend.

Leen steekt haar hand op. Een fractie te laat.

Ze was te laat vertrokken uit die meeting. Nog snel “even” een mail afgewerkt in de parking. Nog gauw gebeld met een collega over een “urgent dossier”.

De voorstelling is halverwege wanneer haar hart plots begint te bonken.
De zaal zoemt, haar zicht vernauwt, zweet in haar handen.

Foto kinderen Mental coaching rond werkstress, prestatiedruk en het terugvinden van een authentiek, betekenisvol leven voor ambitieuze professional

“Als je zo blijft doorgaan, geeft je lijf je op een dag gewoon zelf de rekening.”
De woorden van haar dokter van vorige maand knallen door haar hoofd.

Op haar LinkedIn-profiel ziet alles er indrukwekkend uit.
In deze zaal voelt ze zich vooral iemand die aan het verliezen is.

En ze kent de vraag die onder haar ribben steekt:
“Voor wie leef ik eigenlijk nog… en voor wat?”

Jij kent dit gevoel

Misschien zit je niet in een turnzaal.
Misschien zit je in een Teams-call, in bed terwijl je partner slaapt, in de auto na een werkdag.

Je agenda staat vol.
Je CV ook. Projecten, verantwoordelijkheden, verwachtingen.

En toch duikt er nu en dan zo’n stille vraag op:

“Waarom voelt dit allemaal zo vlak?”
“Wanneer ben ik mezelf ergens onderweg kwijtgeraakt?”
“Hoelang ga ik zo blijven doordoen?”

Je brein is niet kapot.
Het is gewoon eerlijk.

Onderzoek bevestigt wat jij al voelt: een leven zonder richting maakt je ziek. Mensen die geen betekenis ervaren, hebben meer stress, meer angst, meer fysieke klachten. Het is geen luxeprobleem. Het is overlevingsinstinct.

Deze tekst gaat niet over een perfecte visie-oefening.
Het gaat over twee vragen die je niet meer kan ontlopen.

De deal die je sloot (zonder het te merken)

Leen had een heel duidelijk script.

Goed studeren.
Hard werken.
Altijd “nog een tandje bijsteken”.

Elke stap leverde iets op: promoties, mails met “knap werk!”, trotse ouders, een mooi loon.

De onzichtbare deal in haar hoofd klonk ongeveer zo:
“Zolang ik blijf presteren, kan er niets echt misgaan.”

Herkenbaar?

Je bouwt een leven dat beschermt tegen schaamte en mislukking.
Tot je op een dag merkt dat het ook beschermt tegen levend voelen.

Na de voorstelling stapt Leen naar buiten. Het is fris. Haar dochter huppelt naast haar.

“Mama, heb je het begin gezien?”
Leen glimlacht. “Ja hoor schat.”
Ze weet dat het niet waar is.

Dat is de échte prijs van niets doen.
Het is niet alleen je eigen lichaam dat begint te protesteren.
Het sluipt binnen in kleine leugentjes, halve waarheden, dingen die je jezelf wijsgemaakt hebt.

Eerste vraag die je niet meer kan ontlopen:

Welke succesverhalen vertel je anderen, terwijl je vanbinnen weet dat ze niet meer kloppen?

Schrijf ze op.
Alle verhalen die je vertelt op verjaardagen, op LinkedIn, aan je ouders.
De verhalen waarin jij zelf niet meer gelooft.

Zet er een streep door waar je misselijk van wordt.

Dit is geen oefening.
Dit is de grens tussen blijven doen alsof en eerlijk worden.

De vraag die je al maanden ontwijkt

Leen zat die avond aan de keukentafel. Ze nam een notieboek, meer uit wanhoop dan uit motivatie.

Vrouw met volle agenda die steun zoekt bij een mental coach om haar leven te herschrijven en opnieuw keuzes te maken die kloppen

Bovenaan schreef ze:
“Waarvoor wil ik later herinnerd worden?”

Er kwamen geen functietitels.
Er kwam: “Erbij zijn.”, “Iemand die echt luistert.”, “Iemand die durft kiezen voor wat telt.”

Dat zijn waarden.

En toen kwam de pijnlijke vraag:
“Waar verraad ik deze waarden elke dag?”

Die meeting waar ze te laat uit vertrok.
Die mail in de parking.
Die avond dat ze “ja” zei tegen nóg een project, terwijl haar lijf “nee” schreeuwde.

Onderzoek toont dat mensen die leven volgens hun eigen waarden minder stress ervaren en veerkrachtiger zijn. Maar de meeste mensen weten niet eens meer wat hun waarden zijn. Ze kennen alleen nog hun taken.

Tweede vraag die je niet meer kan ontlopen:

Als alles wegvalt – functie, inkomen, verwachtingen van anderen – wat vind je dan nog belangrijk?

Stop nu met lezen.
Pak je telefoon.
Stel een timer van 5 minuten.
Schrijf zonder te stoppen, zonder te schrappen, zonder mooi te willen zijn.

Laat tien dingen komen.
Kies er drie.
En stel jezelf dan de vraag:

Welke gewoonte in je week voelt al lang als verraad aan deze drie dingen?

Schrijf dat ook op.
Eén gewoonte.
Eén situatie.
Eén relatie.
Eén “ja” dat eigenlijk een “nee” had moeten zijn.

Dit gaat pijn doen.
Goed.
Dat betekent dat je eindelijk eerlijk bent.

Het leven dat al die tijd op jou zat te wachten

Een paar maanden na die avond in de turnzaal zit Leen opnieuw in het publiek.

Zelfde zaal.
Zelfde juf.
Zelfde glitter-T-shirts.

Alleen is zij vroeger vertrokken uit haar meeting. De “urgente” mail is voor morgen.

Haar dochter zoekt haar blik.
Dit keer vindt ze die meteen.

Leen heeft haar baan nog. Haar verantwoordelijkheden ook.
Er is niet ineens een radicaal nieuw leven verschenen.

Toch voelt ze iets fundamenteel anders: ze staat terug in het midden van haar eigen verhaal, in plaats van aan de rand van een verhaal van verwachtingen.

Betekenis is geen groot inzicht dat één keer in je hoofd valt.
Het is een houding. Een reeks kleine, soms pijnlijke, keuzes.
Dag na dag.

Jouw beurt

Over een jaar zit je weer in dezelfde stoel.
Dezelfde agenda.
Dezelfde leugens.
Dezelfde misselijkheid in je maag wanneer je dochter vraagt: “Was je er?”

Tenzij je nu die timer zet.

Leg deze tekst niet weg voor je geschreven hebt over:
“Een leven dat klopt voor mij…”

Vijf minuten.
Pen en papier.
Geen mooie zinnen.
Geen Instagram-quote.
Gewoon de waarheid.

Misschien staat er na die vijf minuten nog geen kant-en-klaar plan.
Misschien staat er wel de eerste zin die je al jaren probeert weg te duwen.

Die zin is je startpunt.

Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.

Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.

Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

3 vragen voor als je niet weet wat je met je leven moet doen

Beslissen wat je met je leven gaat doen is voor iedereen moeilijk. Wat te doen als je niet weet wat je wilt met je leven?

Of je nu niet weet wat je wil studeren, destijds de verkeerde studie hebt gekozen, je job niet meer leuk vindt, misschien wel herstellende bent van depressie of burn-out… Dit artikel is voor jou als je niet weet wat je met je toekomst aan moet.

Dit zijn drie benaderingen – enkele eenvoudige vragen die je wat dichter brengen bij het uitzoeken van wat je met je leven wil doen.

foto life coach mental coach loopbaancoach

1. Hoe wil je je voelen?

Onze benadering van werk en loopbaan staat eigenlijk op zijn kop. In plaats van uit te zoeken wat je precies wil doen en bereiken in je loopbaan en leven, is het slimmer om uit te zoeken hoe je je wil voelen. Dan kan je de activiteiten en doelen vinden die je in staat stellen je zo te voelen.

Welke gevoelens, emoties en woorden komen in je op als je jezelf afvraagt hoe je je het liefst zou willen voelen?

Als je er niet veel kunt bedenken, bekijk dan even de volgende lijst als inspiratie en noteer alle woorden die voor jou goed voelen:

aanwezig, actief, afgestemd, attent, authentiek, belangrijk, beslist, betrokken, bewust, bruisend, consequent, doordacht, echt, eerlijk, effectief, efficiënt, empathisch, expansief, expressief, fantasierijk, flow, gedurfd, geïnspireerd, geïnteresseerd, geleid, gevoelig, geworteld, harmonisch, heel, helder, hoffelijk, intuïtief, inventief, kosmisch, levend, levenslustig, meesterlijk, mindful, moedig, natuurlijk, nuttig, omarmd, onafhankelijk, opgewekt, oprecht, overstijgend , overvloedig, respectvol, scherp, sensueel, vergevingsgezind, verliefd, vloeiend, voldoende, vrijgevig, vurig, warm, zachtaardig, zeker,…

Hoe zou je je willen voelen over je loopbaan of dagdagelijkse activiteiten? Hoe zou je je willen voelen terwijl je aan het werk bent?

Vraag jezelf dan af hoe je die gevoelens kunt creëren en welke loopbaan, sector of bedrijven je dat gevoel zouden kunnen geven.

Als je vooral flow wil voelen, herinner jezelf dan aan de activiteiten die je eerder in een staat van flow hebben gebracht. Wat hebben ze gemeen?

Als geïnspireerd voelen belangrijk voor je is, moet je misschien werken met schoonheid, nieuwe technologie of leiders.

Als je je moedig wil voelen, moet je misschien werk doen dat je regelmatig buiten je comfortzone brengt, of dat nu oorlogsverslaggever of leraar op een middelbare school betekent!

2. Hoe wil je andere mensen laten voelen?

Als je niet zeker weet hoe jij je zou willen voelen, probeer dan te bedenken hoe je zou willen dat de mensen om je heen zich voelen.

Als je een toverstokje had waarmee je iedereen die je ontmoet één ding kon laten voelen, wat zou dat dan zijn?

Gezond? Vol zelfvertrouwen? Veilig? Mooi? Begrepen? Energiek?

Elk van deze gevoelens kan een hele reeks loopbanen of bedrijven inspireren. Bijvoorbeeld, als je graag wil dat iedereen zich mooi voelt, zou je in de mode, schoonheidszorg, of fotografie kunnen gaan. Als het voor jou om energie gaat, zou je Zumba-lerares, kinderanimator of voedingsdeskundige kunnen worden.

Je kunt je ook afvragen wie je zou willen dat deze mensen zijn. Zou je graag worden omringd door snelle ondernemers, gedreven kunstenaars of ambitieuze intellectuelen? (Of gepassioneerde ondernemers, ambitieuze kunstenaars of snelle intellectuelen?!)

Als je iemand zou kunnen helpen, wie zou je dan helpen? Zieke dieren? Gestreste ouders? Ambitieuze afgestudeerden?

foto helpen levenscoach mental coach loopbaanbegeleiding

3. Wat is iets dat je niet hebt gehad en waarvan je zou willen dat andere mensen het wel hadden?

Ik hoorde onlangs een interview met een man die zei dat hij was opgegroeid zonder vaderfiguur, dus dat was iets waar hij altijd naar verlangde. Als volwassene vond hij dat hij die rol op zich nam voor andere mensen. Hij geeft andere mensen datgene wat hij zelf niet had.

Ik heb gemerkt dat ik dit ook doe. Ik lijk op een soort missie te zijn om andere mensen een goed gevoel over zichzelf te geven: als mental coach, in loopbaanbegeleiding, als perfectionismecoach, als trainer, met mijn artikels op deze site,…. Ik denk dat dit komt doordat ik als kind heel verlegen was. Ik wil andere mensen helpen zich zelfverzekerd te voelen omdat ik toen zelf altijd naar zelfvertrouwen heb verlangd.

Wat is iets wat je altijd gemist of gewenst hebt?

Wat is iets waarmee je anderen altijd probeert te helpen?

Zit daar een aanwijzing in over jouw Waarom?

Zoek naar aanwijzingen en patronen

Probeer je – in plaats van obsessief bezig te zijn met wat voor job je zou willen doen – te concentreren op je gevoelens, de mensen met wie je wil werken en de dingen die je motiveren. Op die manier is de kans groter dat je werk vindt dat past bij wie je bent en niet alleen bij wat je op een bepaald moment interesseert.

Deze vragen vertellen je misschien niet wat je precies moet doen met de rest van je leven, maar ik hoop dat ze je bewust maken van enkele patronen of thema’s in je interesses, voorkeuren en verlangens.

Verzamel deze aanwijzingen als je ze ontdekt, en geleidelijk zul je een duidelijker beeld krijgen van de loopbaan en organisaties die bij je passen.

Als je verder wil uitzoeken wat je met je leven wil doen, is het slim om een beroep te doen op een coach. Want een geschikte coach kan je begeleiden in het beslissen over een goede richting in jouw loopbaan, in het bevrijden van overdreven perfectionisme, in het ontwikkelen van jouw zelfvertrouwen, in het bereiken van het volgende niveau in jouw leven. Hier lees je meer over mij en hoe je contact kunt opnemen.

Inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Schrijf je daarom nu in via deze link:

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach?

P.S. Je helpt me echt wanneer je deze berichten deelt op sociale media. Dus als het niet te veel moeite is, klik dan op een van de knoppen hieronder, alsjeblieft.

Wanneer je dit begint te zeggen, is het tijd voor verandering

Wanneer jouw werk en privéleven niet in balans zijn, begin je misschien één van deze drie dingen tegen jezelf te zeggen:

loopbaanbegeleiding door loopbaancoach met loopbaancheques vdab foto

Wanneer jouw werk en privéleven niet in balans zijn, begin je misschien één van deze drie dingen tegen jezelf te zeggen:

“Ik hou van mijn werk, maar het doet pijn dat ik waardevolle tijd met mijn kinderen mis, tijd waarvan ik weet dat ik die nooit meer terugkrijg. Ik moet af en toe vroeger stoppen, zodat ik meer tijd voor ze heb. Als ik te laat thuiskom, weet ik dat ik iets bijzonders heb gemist. En ik ga niet graag met een schuldgevoel slapen.”

“Ik ben het beu om mijn werk mee naar huis te nemen. Ik wil een weekend vrij van werk, zonder onderbrekingen. Ik wil kunnen doen wat ik wil: een boek lezen, naar muziek luisteren, in mijn tuin werken, slapen. Ik mis dit deel van mezelf en ik wil het terug.”

“Ik voel me mentaal ‘leeg’. Tijd nemen om in de natuur te zijn is belangrijk voor me, en ik heb nauwelijks tijd om te mediteren of om een zonsopgang of -ondergang te waarderen zoals ik vroeger deed. Ja, ik heb een goeie job, maar ik voel me niet voldaan. Ik wil terug bij mezelf komen. Ik verdien het om gelukkig te zijn op alle niveaus.”

Klinkt dat bekend?

Het zijn uitspraken die ik de voorbije dagen hoorde bij enkele coachingklanten die komen voor loopbaanbegeleiding. Het lijdt geen twijfel dat we in een wereld leven die zo snel gaat dat het gemakkelijk is om ‘verloren te lopen’ en onvoldoende rekening te houden met onze gevoelens en waarden.

Een waarde kan iets tastbaars of ontastbaars zijn dat we hoog waarderen, zoals familie, vrijheid, een bijdrage aan een groter geheel, gezondheid, speelsheid, onafhankelijkheid, tijd om te besteden zoals we willen, enzovoort.

Jouw persoonlijke en professionele leven zijn delen van jou die samen een geheel vormen: jijzelf.

En als je het grootste deel van je tijd en energie in het ene deel steekt, loop je het risico dat het andere deel onvervuld blijft.

loopbaanbegeleiding door loopbaancoach met loopbaancheques vdab foto

Dus als onze jobs ons opslokken, betalen we een prijs.

Natuurlijk is het belangrijk dat we houden van wat we doen voor de kost. Het is essentieel dat we tijd besteden aan ons werk en dat we ons werk zo goed mogelijk doen.

Het probleem ontstaat wanneer wat we voor ons inkomen doen onze andere kernwaarden in de weg staat.

Deze waarden zijn belangrijke delen van ons die ervaren en uitgedrukt moeten worden.

Zij geven ons eigenwaarde.

Als we ze te lang negeren, leidt dat tot ongelukkig zijn, ongeacht hoe prestigieus je beroep is, hoeveel geld je verdient of hoe succesvol je denkt te zijn.

Dus wanneer je gesprekken als deze in je hoofd hebt, is dat een teken dat er dingen moeten veranderen – en het is aan jou om ze te veranderen.

Wanneer je je eindelijk ervan bewust wordt dat je job andere belangrijke delen van jezelf in de weg staat, kun je beginnen te zoeken naar manieren om meer balans in je leven te creëren.

Het resultaat van een leven in overeenstemming met al je waarden is puur en simpel geluk – een grotere gemoedsrust, zelfrespect en een gevoel van vervulling. Dat is wat ik je wens.

Wil je graag in kaart brengen wat jouw kernwaarden zijn? Doe dan een beroep op een loopbaancoach.

Want een van de allerbeste manieren om te investeren in het leven volgens jouw kernwaarden is het investeren in jezelf via een coach. Een geschikte coach kan je begeleiden in het vinden een goede richting in jouw loopbaan, in het bevrijden van overdreven perfectionisme, in het ontwikkelen van jouw zelfvertrouwen, in het bereiken van het volgende niveau in jouw leven. Hier lees je meer over mij en hoe je contact kunt opnemen.

Want het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!

Inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Schrijf je daarom nu in via deze link:

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach?

P.S. Het helpt me echt wanneer je deze berichten deelt op sociale media. Dus als het niet te veel moeite is, klik dan op een van de knoppen hieronder. Dankjewel!

Waarom je niet meer moet werken aan jouw zwakke punten

Hoe zou jij jezelf willen verbeteren?

Waarschijnlijk heb je je deze vraag ook wel eens gesteld.

Misschien wilde je beginnen met sporten. Of stoppen met uitstellen. Of wou je enkele kilootjes afvallen? Of iets doen aan een laag gevoel van eigenwaarde?

Dit zijn enkele van de meest gestelde doelen van mensen die zichzelf willen verbeteren. Zie je de rode draad erin?

Dit is wat die doelen gemeenschappelijk hebben: als mensen nadenken over wat ze aan zichzelf willen verbeteren, kijken ze meteen naar hun zwakke punten.

Wanneer ik mensen vraag hoe ze kiezen wat ze willen aanpakken, zeggen ze: “Ik kijk naar wat me ongelukkig maakt of waar ik niet tevreden over ben.” Om te verbeteren, zegt men, moet je je bewust worden van je slechte gewoonten en je richten op het herkennen van je fouten.

Maar waarom zoveel aandacht besteden aan het verbeteren van onze zwakke punten? Waarom niet voortbouwen op onze sterke punten?

Nieuw onderzoek door Andreas Steimer en André Mata werpt licht op deze vragen. Het onderzoeksteam ontdekte dat mensen geloven dat het makkelijker is om hun zwakke punten te veranderen, dan hun sterke punten te versterken.

In een van de onderzoeken noemden mensen een persoonlijkheidskenmerk op dat ze als een echte sterkte zagen, als iets dat ze echt fijn vonden aan zichzelf. Ze noemden ook een persoonlijkheidskenmerk dat ze zagen als een serieuze zwakte, als iets dat ze echt niet fijn vonden aan zichzelf.

Vervolgens beantwoordden deze mensen vragen over hoe veranderlijk deze eigenschappen zijn. Uit de resultaten blijkt dat mensen denken dat ze meer aan hun zwakke dan aan hun sterke punten kunnen werken.

Wat kan je veranderen aan jezelf?

Een eerste stap naar zelfontwikkeling is natuurlijk nadenken over wat je wel onder controle hebt.

En als je gelooft dat jouw zwakke punten makkelijker te veranderen zijn dan jouw sterke punten, dan ga je er uiteraard sneller voor kiezen om die zwakheden aan te pakken. En er zijn natuurlijk positieve kanten aan geloven dat jouw zwakke punten kunnen veranderen.

Maar het kan ook nadelen hebben. We kunnen uiteindelijk veel tijd verspillen met het proberen om van een slechte gewoonte af te komen. Want denk maar eens aan nieuwjaarsvoornemens… Ondanks onze beste bedoelingen mislukken die goede voornemens vaak. Deze voornemens zijn meestal gericht op zwakke punten die echt moeilijk te veranderen zijn. Mensen zijn dan vaak overmoedig, en dit leidt ertoe dat ze onrealistische doelen voor zichzelf stellen.

Iemand kan besluiten dat ze flexibeler en sterker wil worden, en zich voornemen om elke vrijdagavond naar de yogales te gaan. Als ze dan in de verleiding komt om op een vrijdagavond naar het verjaardagsfeestje van een vriendin te gaan, gooit ze misschien de handdoek in de ring en geeft ze haar doel helemaal op. Als ze een redelijker doel had gesteld (bijvoorbeeld één uur yoga of iets gelijkaardigs per week, individueel of in groep), had ze zich misschien aan haar plan voor zelfverbetering kunnen houden.

De onderzoekers die overtuigingen over sterke en zwakke punten bestudeerden, ontdekten zelfs dat hoe verder iemand verwijderd was van wie ze wilde zijn, hoe meer ze geloofde dat ze zichzelf kon veranderen in haar ideaal. Zou de overtuiging dat zwakke punten veranderbaar zijn, mensen ertoe kunnen leiden om onrealistische doelen te stellen?

Train je sterke punten

Onderzoekers hebben “positieve interventies” getest die mensen de kans geven om hun sterke punten te ontdekken, te verkennen en te oefenen. In één zo’n programma maken mensen een test om hun top vijf van sterke punten te bepalen, en vervolgens krijgen ze de opdracht om deze sterke punten een week lang elke dag op een nieuwe en andere manier te gebruiken. Onderzoekers ontdekten dat mensen die hun sterke punten op deze manier beoefenden zes maanden later gelukkiger en minder depressief waren.

Dit kan je nu zelf uittesten:

  1. Schrijf tien sterke punten van jezelf op (eventueel bevraag je ook wat mensen uit je omgeving) en selecteer de top vijf ervan. Voorbeelden van karaktertrekken als sterke punten zijn creativiteit, nieuwsgierigheid, ruimdenkendheid, liefde voor leren, moed, doorzettingsvermogen, integriteit, vitaliteit, vriendelijkheid, sociale intelligentie, rechtvaardigheid, eerlijkheid, leiderschap, matigheid, zelfbeheersing, dankbaarheid, optimisme, humor,…
  2. Kies voor de komende week één sterk punt dat je elke dag op een nieuwe en andere manier gaat gebruiken. En kies de week erna een ander sterk punt om het elke dag in te zetten. En zo verder voor jouw top 5.

Het risico om jouw sterke punten te verwaarlozen

Het verwaarlozen van jouw sterke punten kan negatieve gevolgen hebben. Mensen kunnen geloven dat hun zwakke punten mettertijd vanzelf verbeteren, maar dat hun sterke punten er zijn om te blijven.

Hierdoor zijn we misschien niet erg gemotiveerd om aan onze sterke punten te werken. Stel je een persoon voor die vindt dat hij een bijzonder aangenaam persoon is, en dat dit nooit zal veranderen. Hij of zij zal misschien niet de tijd nemen om vriendelijkheid nog verder te cultiveren – bijvoorbeeld door vrijwilligerswerk te doen of andere mensen te helpen.

Misschien zou deze persoon in plaats daarvan deze gewoonten laten verwateren. Door zo zeker te zijn van haar of zijn “vriendelijkheid” – zou zij/hij in de loop van de tijd in feite minder vriendelijk worden. Als we niet actief bezig zijn met onze sterke punten, kunnen we zien dat ze vervagen.

Dus wat kan jij nu doen?

Gelukkig blijkt uit onderzoek dat onze overtuigingen over wat we wel en niet kunnen veranderen, zelf veranderd kunnen worden.

Het veranderen van deze overtuigingen bepaalt hoe mensen omgaan met allerlei tegenslagen in hun leven, van slechte cijfers tot relatiebreuken, en bepaalt ook de doelen van mensen.

Geloof je bijvoorbeeld dat intelligentie kan worden ontwikkeld, dan neem je meer uitdagende problemen aan om jouw intelligentie te verbeteren. Als je ervoor kiest om na te denken over jouw vermogen om jouw sterke punten te ontwikkelen, kan je op zoek gaan naar verschillende mogelijkheden voor zelfontplooiing die inspelen op jouw sterke punten. Een manier om jezelf te verbeteren is door een vaardigheid die je al hebt aan te scherpen.

Wil je graag in kaart brengen wat jouw sterke punten zijn? Doe dan een beroep op een loopbaancoach.

Want een van de allerbeste manieren om te investeren in het versterken van jouw sterke punten is het investeren in jezelf via een coach. Een geschikte coach kan je begeleiden in het vinden een goede richting in jouw loopbaan, in het bevrijden van overdreven perfectionisme, in het ontwikkelen van jouw zelfvertrouwen, in het bereiken van het volgende niveau in jouw leven. Hier lees je meer over mij en hoe je contact kunt opnemen.

Immers: het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!

Inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Schrijf je daarom nu in via deze link:

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach?

P.S. Het helpt me echt wanneer je deze berichten deelt op sociale media. Dus als het niet te veel moeite is, klik dan op een van de knoppen hieronder. Dankjewel!

Hoe vind ik mijn talent?

Hoe vind ik mijn talent? Tips van loopbaancoach voor loopbaanbegeleiding en je passie vinden

Iedereen heeft een talent. En zelfs meer dan een. Maar helaas lopen veel mensen vast in het vinden van dat talent. Sommige mensen vinden het nooit omdat ze geloven dat ze er geen hebben, of ze hebben nooit geprobeerd om het te vinden.

En zoveel mensen zitten in een job die hen energie kost – die ze misschien zelfs haten – omdat ze hun talent niet hebben gevonden. Ze zijn wel goed in een aantal dingen, dingen die ze hebben geleerd, maar ze weten niet zeker wat dat talent is dat hen doet stralen.

Wat we vergeten is dat talent iets heel natuurlijks is en dat iedereen het heeft. Wanneer je hebt bepaald wat jouw talenten zijn, kan je er jouw job van maken en iets doen dat je passioneert, iets waar je goed in bent en dat jou energie geeft.

Dit zijn 7 manieren om jouw talent te vinden:

 1. Ga terug naar jouw kindertijd

Ga terug in jouw herinnering naar jouw jeugdjaren: wat was je in je verbeelding toen je aan het spelen was? Sluit je ogen, ontspan en denk zo ver mogelijk terug naar de tijd toen je zes of zeven jaar of jonger was, en nog niet te veel beïnvloed door je omgeving. Hoe speelde je, wat deed je, hoe besteedde je jouw tijd? Wat was het plezantste en welke ervaringen zorgden voor de fijnste herinneringen? Wat deed je vaak als kind? Wat vond je fijn? Waarvoor stond je bekend? Dit kan enkele van onze diepste talenten onthullen. Wat haal je hieruit om nu in te passen in jouw wereld als volwassene?

2. Vraag het de mensen rondom jou

Een manier om jouw talent te vinden is om het aan anderen te vragen. Misschien vertellen mensen rond jou al waarin je goed bent, maar luister je niet. Begin er aandacht aan te besteden. Vraag jouw familie, vrienden, collega’s of andere mensen die je vertrouwt wat zij denken dat jouw talenten zijn. Zij beoordelen jou op manieren waarop jij jezelf niet kan beoordelen omdat we onszelf gewoonlijk anders zien dan dat anderen ons zien. Vraag hen over wat jou anders maakt, wat jouw sterkten zijn, wat ze het meest waarderen en fijn vinden aan jou.

De grootste uitdaging met talenten is dat we onze eigen talenten zo gewoon zijn, dat we ze zelf als vanzelfsprekend beschouwen. Je vraagt het dus best aan zo veel mogelijk mensen en verzamelt de resultaten om jouw echte talent te ontdekken of er ten minste aanwijzingen voor te krijgen.

3. Ontdek wat je het liefste doet en waaraan je geld uitgeeft

Soms zijn onze verborgen talenten niet zo verborgen. Ze kunnen zich op verschillende manieren tonen. Jouw passies zijn verbonden aan waar je jouw geld en tijd aan besteedt. Denk eenvoudigweg aan wat je graag doet en stel jezelf deze vragen:

– zijn er onderwerpen waar je gewoon nooit genoeg van krijgt?

– waar geef je geld aan uit?

– zijn er boeken, websites, films of tv-series waar je van houdt?

– zijn er activiteiten die je zo interessant vindt dat je makkelijk de tijd uit het oog verliest?

Deze momenten waaraan je tijd en/of geld besteedt zullen jou leiden naar jouw bestemming en je helpen om jouw talent te vinden. Haast je niet: neem de tijd om jezelf echt te ontdekken.

talent vinden loopbaancoach

4. Wat gaat makkelijk voor jou?

Wat vind jij makkelijk wat een ander niet makkelijk vindt? Talent is iets dat bijna van nature komt, en dat is net de reden waarom je soms je eigen talenten niet opmerkt. Je moet het misschien nog verder ontwikkelen en eraan werken. Maar de basis is dat het jou makkelijk afgaat terwijl anderen het niet evident vinden. Dus kijk eens naar wat je doet en maak een lijst van alle dingen die belachelijk makkelijk zijn voor jou. Je zal versteld staan om te vinden waar je echt goed in bent.

5. Probeer dingen uit

Je kan niet zeggen of je iets graag doet als je het nog niet hebt uitgeprobeerd. Maak een lijstje van de dingen die je wil exploreren en start ermee. Volg cursussen, ga bij een vereniging, lees boeken, start een bijberoep, doe iets. Dit zal jouw horizon verbreden. Wacht er niet langer mee.

6. Doe persoonlijkheidstesten om jouw sterkten te vinden

Zelf ben ik sceptisch over de meeste persoonlijkheidstesten. Maar sommige kunnen jou wel helpen om jezelf beter te begrijpen, om jouw sterktes en dominante levenspatronen te vinden. Deze testen op zich zullen jou niet helpen. Gebruik de resultaten samen met zelfanalyse en inzichten van de mensen rondom jou. De combinatie van al deze stappen zal je helpen om jouw unieke talenten te vinden.

7. Neem een loopbaancoach onder de arm

Een ervaren loopbaancoach ziet bijna dagelijks mensen op zoek naar hun talent. In loopbaanbegeleiding zijn er diverse manieren om jouw talenten te vinden: bepaalde vraagstellingen en oefeningen helpen je daarbij. En voor de meeste mensen is loopbaanbegeleiding bijna gratis dankzij de loopbaancheques. Voor veertig euro heb je een cheque waarmee je vier uur (en voor de tweede cheque drie uur) loopbaancoaching krijgt.

Als erkend loopbaancoach help ik jou om te vinden wat jou energie geeft en te zien hoe je dat kunt ontwikkelen, om zo ook stappen vooruit te zetten richting jouw droomleven.

Want het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!

Inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Schrijf je daarom nu in via deze link:

Lees verder:
Waar heb je het meeste spijt van in jouw loopbaan? De top 5.
De 7 loopbaanfouten die je moet vermijden
Wil je (bijna gratis) loopbaanbegeleiding?

P.S. Wanneer je tot hier hebt gelezen en dit een waardevolle tip vindt, deel deze dan nu via de Facebook, LinkedIn of Pinterest-knop omdat je er zo jouw vrienden mee inspireert. Dankjewel!

Hoe je in 5 minuten het werk vindt dat bij jou past

Loopbaancoach over mijn passie vinden“Ik zou wel iets anders willen doen, maar wat?”

Dit lijkt één van de grootste uitdagingen die mensen hebben bij het vinden van betekenisvol werk. Ik hoor het vaak als loopbaancoach.

“Ik weet niet wat mijn passies zijn. Ik heb geen idee waar mijn sterktes liggen, of wat mijn talenten zijn of welk verschil ik wil maken in de wereld. Als ik dat wel zou weten, dan zou ik daar zeker mee aan de slag gaan!”

Je wil dingen veranderen, maar zonder een duidelijke en inspirerende visie om naartoe te werken, is het lastig om de motivatie te vinden om de eerste stap te zetten.

Daarom is het zo belangrijk om je passie te ontdekken. Dat is de sneeuwbal die alles aan het rollen brengt.

Vandaag wil ik je een oefening van 5 minuten geven die daarbij het verschil kan maken.

Haal de antwoorden bij de mensen in je omgeving. Natuurlijk kent niemand jou beter dan jijzelf, en tegelijk zitten we vaak zo diep in ons eigen gedachtenpatroon, met onze eigen angsten en ideeën, dat we onbewust blind zijn voor wat het meest voor de hand ligt.

In plaats van alle druk op jezelf te leggen, vraag het dus aan de mensen die jou het beste kennen. Soms is het eerlijke perspectief van een buitenstaander precies wat we nodig hebben om eindelijk klaarheid te krijgen.

De oefening is simpel: mail vijf mensen uit jouw dichte omgeving, en stel hen telkens vier vragen. Kies mensen die jou goed kennen, die eerlijk zullen zijn en uit verschillende kringen. Bijvoorbeeld: een collega, een vroegere baas, je partner, een broer of zus, een goede vriend en een mentor.

Dit zijn de vier vragen:

1.     Welke zijn volgens jou mijn grootste passies en waarom? Kan je dat uitleggen?

2.     Waar denk je dat mijn grootste sterktes en talenten liggen? En waarom?

3.     Als je de vorige antwoorden bekijkt, en met wat je over me weet, welke loopbaan zou je denken dat bij mij zou passen? Of wat zou je me zien doen als hobby of vrijwilligerswerk? Wat maakt dat je dat denkt?

4.     Stel dat je me niet persoonlijk kende, voor welk talent, vaardigheid of passie zou je bereid zijn mij te betalen om jou erbij te helpen of het jou te leren?

Om het nog eenvoudiger te maken, heb ik een e-mailsjabloon gemaakt dat je kan gebruiken (gewoon copy-paste en hier en daar een naam of woord aanpassen):

*****

Onderwerp: Graag jouw ideeën bij mijn nieuwe loopbaanplannen (als het kan tegen eind deze week)

Hallo Valerie

Zoals je weet ben ik op zoek naar een job die me voldoening geeft, en denk ik na over wat dat kan zijn. Omdat jij me goed kent, zou ik graag jouw hulp hierbij inroepen.

Ik ben op zoek naar mijn passies, en de dingen die me liggen en waarin ik goed ben.

Kan je daarom een paar minuutjes vinden om de volgende vragen voor me te beantwoorden? Wellicht zie jij me op een andere manier dan ik mezelf zie, dus dat zou een enorme hulp betekenen voor mij. Wees alsjeblieft zo open en eerlijk mogelijk, ik ben echt op zoek naar eerlijke feedback.

Dit zijn de vragen:

1.     Welke zijn volgens jou mijn grootste passies en waarom? Kan je dat uitleggen?

2.     Waar denk je dat mijn grootste sterktes en talenten liggen? En waarom?

3.     Als je de vorige antwoorden bekijkt, en met wat je over me weet, welke loopbaan zou je denken dat bij mij zou passen? Of wat zou je me zien doen als hobby of vrijwilligerswerk? Wat maakt dat je dat denkt?

4.     Stel dat je me niet persoonlijk kende, voor welk talent, vaardigheid of passie zou je bereid zijn mij te betalen om jou erbij te helpen of het jou te leren?

Je mag gewoon antwoorden op deze mail en je antwoorden onder elke vraag tikken. Het zou geweldig zijn als je dat kan doen tegen het einde van deze week. Ik heb dit weekend daarover een gesprek met mijn coach, dus jouw antwoorden kunnen daarbij erg waardevol zijn.

Ik kijk alvast uit naar jouw ideeën hierover, en ik laat je zeker weten welke richting ik beslis uit te gaan eens ik alles helder op een rijtje heb.

Heel erg bedankt!

– Jouw naam

*****

De slechtste stap is geen stap.

En “Ik weet niet wat ik wil doen,” is geen excuus om niets te doen.

De meeste avonturen beginnen zonder dat mensen idee hebben waar ze naartoe leiden. Maar we gaan toch enthousiast aan de slag.

Blijf dus niet piekeren vraag het aan de mensen die je het beste kennen. Ze zullen je inzichten geven die je anders nooit zou krijgen.

Jouw taak vandaag: Neem nu vijf minuten de tijd en stuur minstens twee van deze e-mails. Stuur de rest nog voor het einde van vandaag. Beter nog, stuur ze nu allemaal. Je krijgt bonuspunten wanneer je de antwoorden opvolgt met een live gesprek, al dan niet met een lekker glaasje.

Stuur me gerust een berichtje met wat je hebt geleerd uit dit experiment.

Als erkend loopbaancoach help ik jou om te vinden wat jou energie geeft en te zien hoe je dat kunt ontwikkelen, om zo ook stappen vooruit te zetten richting jouw droomleven.

Want het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!

Inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Schrijf je daarom nu in via deze link:

Lees verder:
Waar heb je het meeste spijt van in jouw loopbaan? De top 5.
De 7 loopbaanfouten die je moet vermijden
Wil je (bijna gratis) loopbaanbegeleiding?

P.S. Wanneer je tot hier hebt gelezen en dit een waardevolle tip vindt, deel deze dan nu via de Facebook, LinkedIn of Pinterest-knop omdat je er zo jouw vrienden mee inspireert. Dankjewel!