Tag: werkstress

Slechte gewoontes doorbreken: wat je gedrag je probeert te besparen

Je hebt de hele dag hard gewerkt. Toch staat die ene belangrijke taak nog altijd onaangeroerd op je scherm.

Is dat gebrek aan discipline? Of geven al die kleinere taken je iets wat de moeilijke taak niet geeft?

In mijn nieuwe artikel lees je waarom oude gewoontes juist onder stress zo aantrekkelijk worden en welke vraag je helpt om het patroon eerder te herkennen.

Lees het artikel over slechte gewoontes doorbreken:.

Wil je vaker zulke mentale patronen herkennen? Download dan ook mijn gratis e-book: https://eepurl.com/cYIuQ

Je hebt de hele dag gewerkt. Zelfs hard.

Je inbox is leeg, twee collega’s zijn geholpen en enkele kleine problemen zijn opgelost. Alleen het voorstel waaraan je wilde beginnen, staat nog altijd onaangeroerd op je scherm.

Het is verleidelijk om dat luiheid of gebrek aan discipline te noemen. Maar de andere taken hadden één belangrijk voordeel: ze vroegen niet of jouw idee goed genoeg was.

De mailbox gaf je geen vooruitgang. Ze gaf je even rust van de twijfel.

Daarom is het zo moeilijk om slechte gewoontes te doorbreken. Gedrag dat je later tijd, rust of zelfvertrouwen kost, kan je op het moment zelf iets nuttigs geven. Je voelt minder spanning. Je hoeft nog niet te kiezen. Je vermijdt even de kans op kritiek.

Handgetekende professional die zich met kleine afgewerkte taken afschermt van een belangrijke lege pagina. Tips van perfectionismecoach
Je valt terug in oude gewoontes omdat ze snel verlichting, zekerheid of afleiding bieden. Doorbreken begint bij het moment vlak vóór het gedrag. Onderzoek wat je probeert te krijgen of te vermijden en kies een kleine andere reactie die ook op een moeilijke dag haalbaar blijft.

Waarom val ik steeds terug in oude gewoontes?

Een oude gewoonte wordt vaak door een vaste situatie opgeroepen. Je hoeft er steeds minder bewust voor te kiezen. Als het gedrag ook nog snel spanning vermindert, krijgt het twee keer voordeel: het is vertrouwd én het voelt op korte termijn nuttig.

Een lege pagina kan de neiging oproepen om je mail te openen. Een kritische blik van je manager kan ervoor zorgen dat je een presentatie voor de zesde keer nakijkt. Een verzoek van een collega kan automatisch een ja uitlokken, nog voor je aan je eigen planning denkt.

Die patronen lijken op elkaar, maar zijn niet identiek. Een gewoonte is gedrag dat door herhaling steeds automatischer wordt. Piekeren is een manier van denken die tijdelijk een gevoel van controle kan geven. Perfectionisme kan een strategie zijn om fouten, kritiek of onzekerheid te beperken. Altijd proberen anderen tevreden te houden kan helpen om spanning of afwijzing te vermijden.

Dit zijn geen bewuste trucs. Vaak merk je pas achteraf wat er gebeurde.

De nuttigste vraag is daarom zelden: Wat is er mis met mijn discipline?

Vraag liever: Wat probeert dit gedrag mij nu te geven of te besparen?

Waarom wordt het patroon sterker onder stress?

Onder stress grijpen mensen vaak sneller terug naar bekende reacties. Je aandacht wordt smaller en snelle verlichting krijgt meer gewicht. Daardoor kan oud gedrag het winnen van een keuze die verstandiger is, maar pas later iets oplevert.

In laboratoriumonderzoek van Schwabe en Wolf vertrouwden deelnemers onder acute stress vaker op eerder aangeleerd gedrag. Dat onderzoek verklaart niet elke dagelijkse gewoonte. Het past wel bij wat veel mensen ervaren: wanneer de druk stijgt, wordt het lastiger om rustig af te wegen.

Uitstelgedrag laat dat goed zien. Onderzoekers Sirois en Pychyl beschrijven uitstellen als een manier om een onaangenaam gevoel op korte termijn te regelen. De taak roept twijfel, verveling of spanning op. Door iets anders te doen, daalt dat gevoel even.

Daarom lost een betere planning het probleem niet altijd op. Je moet ook leren omgaan met wat er gebeurt zodra de taak ongemakkelijk wordt.

Voel je op zo’n moment veel spanning? Vertraag eerst. Adem enkele keren wat langer uit, kom recht of wandel kort rond. Daarmee verdwijnt de taak niet. Je creëert wel een korte pauze tussen de neiging en je reactie.

Je hoeft de neiging niet kwijt te zijn om anders te handelen.

Hoe ontdek je wat jouw gedrag in stand houdt?

Kijk drie dagen naar één concreet patroon. Noteer wat eraan voorafging, wat je voelde, wat je deed en wat dat onmiddellijk opleverde. Voeg ook de latere prijs toe. Zo wordt zichtbaar waarom het gedrag aantrekkelijk blijft en waar je kunt ingrijpen.

Gebruik deze zes vragen:

  1. Wat gebeurde er vlak voordien?
  2. Welke gedachte schoot door mijn hoofd?
  3. Wat voelde ik in mijn lichaam?
  4. Wat deed ik vervolgens?
  5. Wat gaf of bespaarde mij dat onmiddellijk?
  6. Welke prijs betaalde ik later?

Bij het uitgestelde voorstel kan dat er zo uitzien:

  • Aanleiding: het lege document.
  • Gedachte: “Ik moet meteen met iets sterks komen.”
  • Spanning: onrust en opgetrokken schouders.
  • Reactie: de mailbox openen.
  • Snelle winst: duidelijke taken en minder twijfel.
  • Latere prijs: tijdsdruk, frustratie en minder vertrouwen in jezelf.

Je verzamelt informatie, geen bewijzen tegen jezelf. Het doel is niet jezelf betrappen. Je zoekt het kantelpunt waarop een andere reactie mogelijk wordt.

Voeg daarna één vraag toe die vooruitkijkt:

Hoe wil ik in zo’n situatie handelen?

Misschien wil je betrouwbaar werken, eerlijk grenzen stellen of ’s avonds nog energie overhouden. Een nieuwe reactie houdt beter stand wanneer ze past bij iets wat je belangrijk vindt.

Hoe doorbreek je een slechte gewoonte in de praktijk?

Kies één zichtbaar moment en verbind daar vooraf een kleine reactie aan. Zo’n als-danplan voorkomt dat je onder stress nog een volledige beslissing moet nemen. Maak vervolgens je omgeving zo dat het nieuwe gedrag eenvoudiger wordt en de oude route iets meer moeite vraagt.

Voor het voorstel kan het plan zo klinken:

Als ik tijdens het schrijven mijn mailbox wil openen, adem ik eerst drie keer rustig uit en schrijf ik drie ruwe zinnen.

Een groot overzicht van onderzoek door Gollwitzer en Sheeran laat zien dat zulke concrete plannen mensen kunnen helpen om hun voornemen uit te voeren.

Kies een alternatief dat past bij wat je nodig hebt:

PatroonWat het je snel geeftKleine andere reactie
Een moeilijke taak uitstellenMinder spanningDrie minuten ruw beginnen en daarna bewust kiezen of je doorgaat
Blijven nakijkenMeer zekerheidVooraf drie kwaliteitscriteria en een eindmoment bepalen
Meteen ja zeggenGoedkeuring en minder spanning“Ik bekijk mijn planning en geef je morgen antwoord”

Pas ook je omgeving aan. Sluit je mailbox tijdens geconcentreerd werk. Leg je telefoon buiten bereik. Zet je standaardantwoord in je notities. Zulke ingrepen lijken klein, maar ze zorgen ervoor dat je op het moeilijke moment minder zelfbeheersing nodig hebt.

Wat doe je wanneer je toch terugvalt?

Een terugval laat zien waar je plan nog te veel inspanning vroeg. Misschien zag je de aanleiding te laat, was je uitgeput of koos je een te grote vervangende stap. Onderzoek dat ene moment, pas één onderdeel aan en hervat bij de volgende kans.

Onderzoek van Lally en haar collega’s laat vooral zien dat de vorming van nieuwe gewoontes sterk verschilt per persoon, gedrag en omgeving. Eén gemiste herhaling maakte het proces niet meteen ongedaan.

Vraag na een terugval:

  • Wat maakte het oude gedrag vandaag zo aantrekkelijk?
  • Welke stap was te groot of te vaag?
  • Wat kan ik de volgende keer eenvoudiger maken?

Maak van een moeilijke dag geen oordeel over je karakter. Hervatten is belangrijker dan een foutloze reeks.

Veelgestelde vragen over slechte gewoontes doorbreken

Kun je een slechte gewoonte volledig afleren?

Een oude reactie kan lang beschikbaar blijven en onder stress opnieuw opduiken. Je maakt vooral een andere reactie sterker en makkelijker bereikbaar. Door die nieuwe reactie vaak in dezelfde situatie toe te passen, wordt het oude gedrag minder vanzelfsprekend.

Waarom weet ik wat ik moet doen, maar doe ik het toch niet?

Inzicht alleen verandert je automatische reactie niet. Het oude gedrag is bekend, snel en geeft vaak eerder verlichting. Vertaal je inzicht daarom naar één zichtbare aanleiding, één kleine reactie en een omgeving die die reactie ondersteunt.

Is perfectionisme een slechte gewoonte?

Perfectionisme is ruimer dan een gewoonte. Het kan bestaan uit hoge eisen, angst voor fouten en gedrag zoals blijven controleren of uitstellen. Die gedragingen kunnen wel gewoonten worden. Bepaal daarom vooraf wat een taak moet bereiken en welke fouten werkelijk belangrijk zijn.

Wanneer is coaching niet voldoende?

Coaching kan helpen bij dagelijkse gedragspatronen, perfectionisme en werkvragen. Wanneer angst, somberheid, dwang, trauma, verslaving of aandachtsproblemen je leven sterk ontregelen, is begeleiding door een psycholoog of arts aangewezen.

De volgende keer dat je terugvalt, hoef je jezelf niet strenger toe te spreken. Stel één vraag:

Wat probeert dit gedrag mij nu te geven of te besparen?

Daar begint verandering: bij het moment waarop je het oude patroon herkent en een kleine andere keuze mogelijk wordt. Blijf je telkens op datzelfde kantelpunt vastlopen, dan kan coaching helpen om precies daar een haalbaar alternatief te oefenen.

Blijven controleren, uitstellen of pleasen kan hardnekkig zijn. In perfectionismecoaching onderzoeken we wat dat gedrag je oplevert en oefenen we met andere reacties.

Bekijk perfectionismecoaching

Wil je je mentale patronen sneller herkennen?

Je hoeft niet te wachten tot je opnieuw vastloopt. In mijn wekelijkse tip deel ik concrete inzichten over perfectionisme, zelfvertrouwen, piekeren en mentale rust.

Je ontvangt meteen ook mijn gratis e-book.

Stuur me tips

Wil je stap voor stap anders omgaan met hardnekkige gewoontes? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief met herkenbare inzichten en praktische coachingtips. Je krijgt het gratis e-book Coach jezelf als welkom.

Stuur mij het gratis e-book

Je ontvangt mijn nieuwsbrief. Uitschrijven kan onderaan elke mail.

Lees ook:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach?

P.S. Vond je dit waardevol? Deel het gerust.

Hoe krijg je meer rust in je hoofd? Begin bij je aandacht

Je werkdag is voorbij, maar in je hoofd schrijf je nog een mail, herhaal je een gesprek en probeer je het probleem van morgen al op te lossen.

Waarom blijven onafgewerkte taken zoveel aandacht vragen? En waarom grijpen we juist naar afleiding wanneer iets belangrijk of onzeker voelt?

In dit artikel ontdek je het patroon dat je hoofd druk houdt en een eenvoudige manier om open taken voorlopig los te laten.

Wil je vaker zulke praktische inzichten? Schrijf je gratis in en ontvang meteen mijn e-book: https://eepurl.com/cYIuQ)

Je werkdag is voorbij. Toch schrijf je tijdens het koken in gedachten nog een mail, herhaal je een gesprek en probeer je het probleem van morgen al op te lossen.

Je agenda is misschien leeg. Je aandacht is dat niet. Een deel blijft hangen bij wat nog niet af, beantwoord of beslist is. Daardoor kan rust uitblijven, zelfs wanneer je eindelijk tijd hebt.

Het patroon verloopt vaak zo: een taak voelt moeilijk of onzeker. Je zoekt afleiding en voelt even opluchting. De taak blijft open en vraagt later opnieuw aandacht. Zo wordt je hoofd voller zonder dat je meer werk hebt.

Een open taak vraagt niet om eindeloos nadenken. Ze vraagt om een duidelijke volgende stap.

Handgetekende illustratie van een professional die thuis nog aan onafgewerkte werktaken denkt en haar volgende stap noteert. Mental coach tips
Waarom sommige taken aandacht blijven vragen, zelfs wanneer je niet meer werkt

Waarom blijft je hoofd bezig na het werk?

Stel dat je aan een belangrijk verslag werkt. Na enkele minuten lees je een mail. Je beantwoordt een vraag van een collega en controleert snel een cijfer voor een ander dossier. Wanneer je terugkeert naar het verslag, moet je opnieuw zoeken waar je gebleven was.

Tegen de avond heb je veel aangeraakt, maar weinig echt afgesloten.

Bij perfectionisme gebeurt dit nog sneller. Je leest een mail drie keer voor je hem verstuurt. Na een vergadering blijf je nadenken over één ongelukkige zin. Een taak die voor iemand anders klaar is, blijft in jouw hoofd nog open.

Ook wanneer je anderen graag tevreden houdt, kan je aandacht alle kanten uitgaan. Misschien antwoord je meteen omdat wachten spanning geeft of omdat je behulpzaam wilt overkomen. Intussen schuift je eigen werk op.

Dit gebeurt ook buiten het werk. Je controleert telkens je berichten terwijl je op een antwoord wacht. Of je blijft opties vergelijken uit angst voor een verkeerde keuze.

Een vol hoofd gaat dus niet alleen over de hoeveelheid werk. Ook het aantal zaken waartussen je aandacht blijft bewegen speelt mee.

Wat een onderbreking met je aandacht doet

Je aandacht schakelt niet zo snel als je scherm. Wanneer je naar een andere taak gaat, kan een deel van je gedachten bij de vorige taak blijven.

Onderzoek naar taakwissels toont dat mensen minder goed presteren wanneer ze nog met hun vorige taak bezig zijn. Vooral onafgewerkt werk kan aandacht blijven vragen.

Denk aan een bericht van je leidinggevende: “Kun je straks even langskomen?” Je probeert verder te werken, maar zoekt tegelijk naar een verklaring. Heb je iets fout gedaan? Komt er slecht nieuws? Je leest dezelfde alinea opnieuw. Je ogen volgen de tekst, terwijl je gedachten al in het komende gesprek zitten.

Na veel onderbrekingen moet je telkens opnieuw uitzoeken: waar was ik en wat wilde ik hier doen? Dat kan verklaren waarom je moe bent terwijl je weinig afgewerkt lijkt te hebben.

Waarom afleiding even oplucht

Niet elke onderbreking komt van buitenaf. Soms open je zelf je mailbox of een nieuwssite, of begin je aan een makkelijk klusje.

Dat gebeurt vaak wanneer een taak lastig wordt. Je weet niet hoe je moet beginnen. Je twijfelt of je aanpak goed genoeg is. Of je vreest de reactie van iemand anders.

Een kleine taak geeft snel een beter gevoel. Je beantwoordt een mail of zoekt nog wat informatie. Zo hoef je even niet te voelen hoe onzeker de andere taak je maakt.

Onderzoek beschrijft uitstel als een poging om je kort beter te voelen. Later krijg je dezelfde taak terug, meestal met extra tijdsdruk.

Je hebt dan niet per se te weinig discipline. Je kiest iets makkelijks om even aan de moeilijke taak te ontsnappen.

Vraag jezelf daarom af:

Werd ik echt onderbroken, of zocht ik zelf een uitweg?

En als je zelf een uitweg zocht:

Wat maakte deze taak net lastig?

Misschien was de volgende stap onduidelijk of wilde je zekerheid die er nog niet kon zijn. Dat zien is nuttiger dan jezelf gemakzucht verwijten.

Zo maak je een open taak kleiner

Je hoeft een taak niet volledig af te werken om ze voorlopig los te laten. Een concreet plan kan al helpen.

Onderzoek laat zien dat onafgewerkte doelen tijdens andere activiteiten kunnen opduiken. Dat gebeurde minder wanneer mensen vastlegden wanneer en hoe ze verder werkten.

“Ik moet mijn presentatie nog afwerken” blijft vaag. “Morgen om 9 uur schrijf ik de drie kernboodschappen uit” geeft een moment en een zichtbare handeling.

Gebruik daarvoor deze vier stappen:

  1. Schrijf op wat nog openstaat.
  2. Bepaal de eerstvolgende kleine handeling.
  3. Kies wanneer je die uitvoert.
  4. Herinner jezelf eraan dat de taak al gepland staat wanneer ze tussendoor opduikt.

Bijvoorbeeld:

Vrijdag om 10.30 uur stuur ik Els drie mogelijke data. Als ik er voordien aan denk, hoef ik alleen te onthouden dat het gepland staat.

De gedachte verdwijnt misschien niet meteen. Je hoeft dan niet telkens dezelfde beslissing te nemen.

Wanneer perfectionisme je hoofd bezet houdt

De druk groeit wanneer een fout iets over jou als persoon lijkt te zeggen. Je vreest dan dat anderen je slordig of onbekwaam zullen vinden.

Daardoor controleer je opnieuw, stel je beslissingen uit en neem je opmerkingen mee naar huis. Het werk stopt, maar jij blijft het beoordelen.

Onderzoek vond vooral een verband tussen burn-out en angst voor fouten, harde zelfkritiek en twijfel. Hoge kwaliteit nastreven hing veel minder duidelijk samen met burn-out.

Stel jezelf daarom twee vragen:

Wat wordt hier werkelijk van mij verwacht?

Welke prijs betaal ik voor nog beter?

Die prijs kan extra tijd, spanning, uitstel of slechter slapen zijn. Een extra controle kan je werk verbeteren, maar ook alleen dienen om je gerust te stellen.

Vooraf bepalen wanneer iets goed genoeg is, helpt om dat verschil te zien. Kies bijvoorbeeld drie eisen waaraan je werk moet voldoen. Zijn die bereikt, dan rond je af.

Vier stappen om je aandacht terug te halen

Merk je dat je naar je telefoon, mailbox of een andere taak wilt grijpen? Gebruik dan dit korte script:

  1. Stop even. Wat was ik aan het doen?
  2. Benoem wat mijn aandacht trekt. Een gedachte, taak, melding of vervelend gevoel?
  3. Leg het vast. Schrijf zo nodig de volgende handeling en het tijdstip op.
  4. Keer tien minuten terug. Kijk daarna bewust of je doorgaat, stopt of een vervolg plant.

Je kunt ook vooraf een als-dan-zin maken:

Als ik tijdens het schrijven mijn mail wil openen, dan werk ik eerst deze alinea af.

Onderzoek naar zulke plannen laat zien dat ze de kans vergroten dat mensen ook echt doen wat ze van plan waren. Je hoeft op het moeilijke moment geen nieuwe beslissing te nemen.

Zo gebruik je dit op een gewone dag

Na kritiek op je werk. Noteer wat er feitelijk gezegd is, welke handeling nodig is en wanneer je die uitvoert. Herhaal je steeds dezelfde zinnen zonder nieuwe informatie? Dan ben je waarschijnlijk aan het piekeren.

Bij een grote taak. Vervang “presentatie maken” door een eerste stap van tien minuten. Schrijf bijvoorbeeld de drie vragen op waarop de presentatie antwoord moet geven.

Voor je werkdag eindigt. Noteer wat klaar is, wat nog openstaat en wat morgen de eerste stap wordt. Sluit daarna je documenten. Zo hoef je die informatie ’s avonds niet te blijven herhalen.

Veelgestelde vragen over een druk hoofd

Hoe krijg ik snel meer rust in mijn hoofd?

Schrijf op wat je aandacht blijft vragen. Kies voor elk belangrijk punt een volgende handeling en een tijdstip. Doe daarna tien minuten één ding. Dit lost niet elke zorg op, maar vermindert het aantal open taken waarover je telkens opnieuw moet nadenken.

Waarom blijft mijn hoofd na het werk aanstaan?

Stress, weinig herstel en onafgewerkte taken kunnen meespelen. Je aandacht kan ook blijven hangen bij gesprekken, fouten of beslissingen. Kijk daarom zowel naar wat je nog moet doen als naar de situaties die je in gedachten blijft herhalen.

Hoe stop ik met piekeren over onafgewerkte taken?

Vraag eerst of je nieuwe informatie vindt of dezelfde gedachten herhaalt. Kun je iets doen? Noteer de volgende handeling en plan die. Kun je nu niets doen, erken dan dat er nog onzekerheid is en breng je aandacht terug naar je huidige bezigheid.

Kan perfectionisme burn-out veroorzaken?

Perfectionisme veroorzaakt niet vanzelf een burn-out. Vooral angst voor fouten, harde zelfkritiek en twijfel hangen samen met meer burn-outklachten. Het risico kan toenemen wanneer werk nooit klaar voelt, rust schuld oproept en je eigenwaarde sterk afhangt van je prestaties.

Rust begint vaak met een heldere grens: dit krijgt nu mijn aandacht, de rest heeft een later moment.

Blijft je hoofd ook doorgaan wanneer alles genoteerd en gepland is? Dan speelt er waarschijnlijk meer mee dan een volle takenlijst. In coaching kunnen we onderzoeken wat jouw aandacht telkens opnieuw terugtrekt.

Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen om mentale patronen sneller te herkennen. Niet om er nog harder tegen te vechten, wel om er concreet beweging in te krijgen.

Wil je onderzoeken hoe dat er voor jou kan uitzien? Neem gerust contact met me op.

Meer rust in je hoofd?

Wil je vaker een praktisch inzicht over piekeren, perfectionisme en mentale rust? Schrijf je gratis in voor mijn wekelijkse tip. Je ontvangt meteen ook mijn gratis e-book.

Ontvang het gratis e-book

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees ook:

Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Vond je dit waardevol? Deel het gerust.

Je bent niet verstrooider geworden. Je wordt bestookt.

Wat als het probleem niet is dat je te weinig discipline hebt – maar dat je omgeving te veel vraagt?

Eén kleine aanpassing veranderde voor haar de hele werkdag. Geen nieuw systeem. Geen extra wilskracht. Eén beslissing, vijf minuten werk.

In dit artikel lees je wat ze deed. En waarom het werkte.

Ze opent haar laptop om kwart voor negen.

Zevenentwintig tabbladen.

Laptoptoetsenbord in close-up met control-toets, passend bij coaching rond focus en planning

Een notificatiebanner die verdwijnt voordat ze hem kan lezen.

Ergens onder de stapel papieren rechts van haar toetsenbord ligt de taak die ze al drie weken voor zich uitschuift.

Ze weet precies wat ze moet doen.

Ze doet het gewoon niet.

Niet omdat ze lui is.

Niet omdat ze het niet wil.

Maar omdat haar hoofd – nog voordat de dag echt begonnen is – al vol zit met iets wat ze niet kan benoemen.

Een soort achtergrondgeruis.

Permanent.

Uitputtend.

Onzichtbaar.

34 berichten. Eén taak die wacht.

Rond half twaalf heeft ze 34 berichten beantwoord, twee vergaderingen aanvaard die ze eigenlijk niet nodig had, en drie artikels half gelezen.

Die ene taak – die met de deadline van vrijdag – ligt nog exact zoals ze hem heeft achtergelaten.

Ze is de hele ochtend bezig geweest.

Dat weet ze.

Ze heeft het gevoel ook. Die vage vermoeidheid achter haar ogen, de lichte druk op haar borst die ze ’s avonds nooit goed kan uitleggen aan haar partner. Ik was druk. De hele dag. Maar ik weet niet goed waaraan.

Herken je dit? Dat gevoel aan het einde van de dag dat je van alles hebt gedaan, maar niet datgene wat telde?

Dat is geen concentratieprobleem.

Dat is wat er gebeurt als je brein de hele dag door kleine beslissinkjes moet nemen die er eigenlijk niet toe doen.

Moet ik dit nu beantwoorden…
Wat staat er in die melding…
Ik kijk even snel… nee, laat maar… maar toch…

Tientallen keren per uur.

Vaak zonder dat je het doorhebt.

Elk moment zo klein dat je het niet meetelt.

Maar samen vreten ze iets weg.

Minimalistische en opgeruimde werkplek met een gesloten laptop op een ronde witte tafel naast een plant, ideaal voor gefocust werken

Je negeert de melding. Je brein doet dat niet.

Die namiddag telde ze het achteraf.

41 meldingen. Op één werkdag.

Ze staarde even naar dat getal. Niet ontzet – meer verbaasd. Want ze had het gevoel dat ze haar telefoon nauwelijks had aangeraakt. Ze had de meeste meldingen genegeerd. Weggeveegd. Niet op gereageerd.

En toch.

41 keer had haar brein even moeten stoppen. Even moeten evalueren. Is dit belangrijk? Moet ik hier iets mee? Nu? Later?

41 keer een kleine onderbreking, ook als ze niet reageerde.

41 kleine beginnetjes van iets nieuws, midden in wat ze aan het doen was.

Je kent dat gevoel wel. Je bent alweer vijf minuten verder, maar je hoofd is er nog niet helemaal bij. Alsof je een bladzijde hebt omgeslagen maar de vorige nog niet helemaal los hebt gelaten. Dat is geen verbeelding. Dat is wat er gebeurt. Een deel van je aandacht blijft hangen bij wat je net hebt onderbroken – ook al denk je dat je al verder bent gegaan.

Hoe vaker dat gebeurt, hoe dunner de laag wordt waarop je echt kunt werken.

41 keer dunner, die dag.

Je brein werkt perfect. De omgeving niet.

Hier vergissen de meeste mensen zich.

Ze denken dat de oplossing meer discipline is. Harder focussen. Zichzelf beter in de hand hebben. Minder snel afgeleid zijn.

Maar haar brein was niet kapot. Het deed precies wat het moest doen – in een omgeving die te veel vroeg.

Dat is een ander probleem. Met een andere oplossing.

Ze zette die namiddag alle meldingen af op haar telefoon. Niet de helft. Alle. Alleen voor bellen bleef het aan.

Ze haalde haar nieuwsapps van haar beginscherm – niet verwijderd, gewoon niet meer op de eerste pagina.

Ze stelde haar mailbox in op twee vaste momenten: half twaalf en half vijf.

Dat was het. Niets groots. Niets heroïsch.

De volgende ochtend opende ze haar laptop. De zevenentwintig tabbladen waren er nog. Maar het was anders. Stiller, ergens.

Ze begon aan die ene taak – niet omdat ze opeens meer wilskracht had, maar omdat er minder dingen waren die om haar aandacht vroegen. Minder kleine stemmetjes op de achtergrond. Minder even kijken of.

Ze werkte 40 minuten aan één stuk door.

Voor haar was dat lang geleden.

Handgetekende whiteboard-infographic ‘Drukke dag’ versus ‘Gefocuste dag’ met meldingenchaos, batterij 10% en rechts 40 minuten focus, batterij 80%, met de vraag ‘Wil je dat dit erin mag?

Wil je dat dit erin mag?

Dat is het inzicht waar het eigenlijk om draait.

Niet: kan ik dit aan? Want dat kan je meestal wel.

Maar: wil ik dat dit voortaan ruimte inneemt in mijn hoofd?

Het is een kleine vraag. Maar ze verandert hoe je beslist. Over apps en meldingen, ja – maar ook over alles wat daarna nog vraagt om binnen te komen.

Wat je niet binnenlaat, beheert zichzelf.

Twee dingen. Niet vijf.

Houd morgen (of maandag) één dag bij waar je aandacht naartoe gaat.

Niet om jezelf te veroordelen – gewoon om te zien.

Hoeveel keer check je je gsm zonder concrete reden?

Hoeveel meldingen komen er binnen die je eigenlijk niets vertellen?

Maak een kruis op een blad papier elke keer. Aan het einde van de dag zal het getal voor zich spreken.

Kies daarna één ding dat je wegneemt.

Eén.

De meldingen van één app.

Je mailbox die niet meer constant ververst maar op twee vaste momenten.

Eén tabblad dat je sluit in plaats van laat staan.

Niet meer. Nog niet.

Klein. Concreet. Morgen.

Weken later stuurde ze een berichtje.

Ik heb vrijdag die taak eindelijk afgewerkt. Niet omdat ik veranderd ben. Maar omdat er minder dingen waren die vroegen om mijn aandacht.

Geen grote woorden. Geen doorbraak.

Maar ze had het zelf gedaan. En ze wist nu hoe.

Als je dit herkent – dat gevoel dat je hoofd voller is dan je agenda – dan is er niets mis met jou. Je brein werkt precies zoals het moet. De omgeving vraagt te veel.

Ik werk met professionals die vastlopen in dat patroon. Kleine aanpassingen, geen grote systemen. Als dat resoneert, neem contact op.

Elke week een kort inzicht in je mailbox?

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Waarom slimme mensen vastlopen op simpele taken (en wat een boom daarmee te maken heeft)

Lotte herschreef haar email 17 keer. Verstuurde niet. Totdat ze iets deed dat raar klinkt: 2 minuten naar een boom kijken. Het werkte. Hier is de wetenschap erachter.

Lotte staart naar haar inbox.

Twaalf nieuwe mails. Ze opent er één. Leest. Haar schouders gaan omhoog. Ze typt een antwoord. Wist het. Begint opnieuw.

Final_concept_v8.pdf staat klaar op haar bureaublad. Drie dagen geleden al. Klaar om te versturen.

Ze verstuurt het niet.

“Het is gewoon een update,” zegt ze wanneer we online zitten. “Drie slides. Waarom kan ik dit niet gewoon sturen?”

Dit gesprek voer ik geregeld. Telkens andere mensen, hetzelfde patroon: slimme professionals die vastlopen op taken die objectief simpel zijn.

Wat Lotte hielp: Twee minuten naar een boom kijken. Eén zin opschrijven. Dan pas verzenden.

Klinkt ridicuul. Werkt wel.

Hier is waarom.

Foto boom. Gebruik de natuur als noodknop om stress te verlagen en minder perfectionisme te ervaren

Het echte probleem: Je brein scant op gevaar in plaats van op fouten

Wanneer je bang bent om iets te versturen, gebeurt er iets voorspelbaars in je hoofd.

Je brein activeert zijn gevaarsysteem. Hetzelfde systeem dat ooit bedoeld was om roofdieren te spotten, gebruikt het nu voor emails.

Wat er gebeurt:

Je aandacht vernauwt. Je gaat scannen. Elke zin wordt een potentieel risico. Elke formulering kan verkeerd vallen. Je checkt opnieuw. En nog een keer. Want stilte voelt niet als klaar; het voelt als gemiste fouten.

Dit vreet energie. Veel energie.

Onderzoekers noemen dit mentale uitputting. Niet omdat je zwak bent. Omdat je brein al uren in alarmmodus draait.

Het resultaat:

  • Je stelt uit (te moe om te beslissen)
  • Je blijft polijsten (op zoek naar zekerheid die niet komt)
  • Je raakt gefrustreerd (waarom lukt dit niet?)
  • Je voelt schaamte (anderen sturen gewoon)

Egan en collega’s toonden in 2011 aan dat perfectionisme sterk samenhangt met chronische bezorgdheid. Niet omdat mensen met perfectionisme overdrijven. Omdat hun aandacht vastgeklemd zit op één vraag: Wat als dit niet goed genoeg is?

De oplossing:

Je hebt geen motivatie nodig. Geen discipline. Geen betere planning.

Je hebt een manier nodig om je aandacht los te maken.

Waarom natuur helpt: Het geeft je brein rust zonder inspanning

In 1995 ontdekte onderzoeker Rachel Kaplan iets opmerkelijks.

Je brein gebruikt twee soorten aandacht:

Gerichte aandacht: Gefocust, doelgericht, kost energie. Wat je gebruikt bij werk, moeilijke gesprekken, emails schrijven.

Onwillekeurige aandacht: Moeiteloos, herstellend, geeft energie. Wat gebeurt wanneer je naar wolken kijkt, regen hoort, bladeren ziet bewegen.

Kaplan noemde het “zachte fascinatie”: dingen die interessant zijn maar geen denkkracht vragen.

Wat er in je brein gebeurt:

Natuurlijke beelden geven je gevaarsysteem pauze. Je aandacht verbreedt. Je denken wordt flexibeler.

Dit is geen ontspanningsoefening. Dit is herstel van je concentratievermogen.

Het bewijs:

Berman liet mensen 50 minuten wandelen: de helft door natuur, andere helft door de stad. Daarna testten ze hun concentratie.

Resultaat: De natuurgroep scoorde 20% beter. De stadsgroep: geen verschil.

Bratman en zijn team vonden dat 90 minuten in de natuur het piekeren significant verminderde. Ze gebruikten hersenscans en zagen minder activiteit in het gebied dat gekoppeld is aan negatief denken.

“Maar ik heb geen 90 minuten. Ik zit achter mijn laptop met werk dat af moet.“

Precies. Daarom testten Passmore en Holder iets praktischer.

De studie die alles veranderde: 2 minuten per dag

Ze rekruteerden 395 mensen. Drie groepen:

Groep 1: Maak elke dag een foto van iets natuurlijks (boom, plant, wolk). Schrijf kort op wat je opvalt.

Groep 2: Maak elke dag een foto van iets kunstmatigs (gebouw, auto). Schrijf kort op wat je opvalt.

Groep 3: Doe niets extra’s.

Tijd per dag: 2 tot 5 minuten.
Duur: twee weken.

Ze maten welbevinden en verbondenheid met natuur én met andere mensen.

Resultaten:

Groep 1 voelde zich duidelijk beter en meer verbonden. Niet alleen met natuur. Ook met mensen om hen heen.

Groep 2 en 3: geen verandering.

Waarom werkte dit?

Drie mechanismen:

  1. Je doorbreekt het piekeren. Je aandacht verschuift van bedreiging naar nieuwsgierigheid.
  2. Positieve emotie verbreedt je denken. Fredrickson toonde aan dat zelfs kleine positieve gevoelens je creatiever en flexibeler maken.
  3. Je stresssysteem kalmeert. Ulrich ontdekte dat natuurlijke beelden je hartslag verlagen en spanning verminderen.

Praktisch vertaald:

Twee minuten naar een boom kijken voor je verzendt = je geeft je gevaarsysteem pauze. Plotseling voelt die email iets minder als levensgevaar.

Wat ik met Lotte deed

Online gesprek. Haar scherm toont de email, klaar om te gaan. Haar gezicht: gespannen.

“Hoeveel spanning voel je?” vraag ik.

“Een acht,” zegt ze. “Misschien negen.”

“Draai je hoofd naar het raam. Zoek iets levends.”

Ze zucht. “Wim, dit helpt echt niet.”

“Doe het toch. Twee minuten.”

Ze draait haar laptop. Buiten: een stadstuin, een kale boom.

“Kijk echt,” zeg ik. “Niet snel scannen. Gewoon kijken.”

Stilte. Dertig seconden. Dan: “Er zit groen mos op de stam.”

“Maak een foto.”

Ze pakt haar telefoon. Klik.

“Schrijf één zin. Wat doet dit?”

Ze denkt. “Het maakt me zachter. Alsof ik even mag pauzeren.”

“Spanning nu?”

“Een zes.”

“Genoeg. Stuur die email.”

Ze aarzelt. Haar hand gaat naar de muis. Ik zie de oude angst terugkomen…wat als er een fout in zit…

“Stuur,” herhaal ik.

Ze klikt.

Ze ademt uit. Lang.

“Hoe voel je je?”

“Mijn hart bonkt. Maar… het is verstuurd.”

Geen opluchting. Wel beweging.

Drie dagen later belt ze.

Paniek in haar stem. “Iemand heeft een kritische vraag. Zie je? Er was iets mis.”

“Waar ben je?”

“In mijn auto.”

“Kijk naar buiten.”

Ze zucht. “Een struik. Met rode bessen.”

“Foto. Één zin.”

Ik hoor haar ademhaling vertragen.

“Lees die reactie opnieuw,” zeg ik. “Hardop.”

Ze leest. Langzamer. De woorden zijn hetzelfde. Haar interpretatie verandert.

“Het is geen kritiek,” zegt ze verbaasd. “Het is een vraag.”

“Antwoord. Drie zinnen. Geen verdediging.”

Ze schrijft. Kort. Helder. Verzendt.

“Dit voelt volwassen,” zegt ze.

Dat is het.

Niet dat spanning verdwijnt. Maar dat je leert handelen ondanks de spanning.

Infographic door perfectionismecoach Wim Annerel: In 5 stappen een perfectionistische blokkade doorbreken met de kracht van de natuur. Leer hoe je uitstelgedrag bij e-mails en taken stopt door je gevaarsysteem te kalmeren en je focus te herstellen. Stappenplan van perfectionismecoach Wim Annerel om perfectionisme te overwinnen. De infographic toont 5 stappen: kies een triggermoment, zoek een natuurlijk element, kijk 2 minuten bewust, maak een foto en schrijf één zin om weer in beweging te komen." 5 stappen tegen perfectionisme en uitstelgedrag – Methode van Wim Annerel, coach voor perfectionisme. Gebruik de natuur als noodknop om stress te verlagen en sneller e-mails te verzenden.

Hoe jij dit toepast: De vijf stappen

Dit werkt als noodknop op het moment dat je vastloopt. Niet als dagelijkse routine.

Stap 1: Kies wanneer je dit doet

Wees specifiek:

  • Direct voordat je op ‘verzenden’ klikt bij een email waar je lang aan werkte
  • Voordat je iemand belt waar je tegenop ziet
  • Direct na feedback die je triggert
  • Wanneer je merkt dat je al 30 minuten aan het herschrijven bent

Stap 2: Zoek één natuurlijk element

Binnen of buiten. Levend of ooit levend:

  • Plant op je bureau
  • Boom buiten je raam
  • Wolk
  • Houten tafel
  • Regen op glas

Niet: gebouwen, auto’s, kunst, schermen.

Stap 3: Kijk twee minuten

Echt kijken. Niet snel scannen.

Vraag jezelf:

  • Welke kleur zie ik precies?
  • Hoe beweegt het?
  • Wat valt me op dat ik eerst niet zag?

Dwalen je gedachten af naar die email? Prima. Merk het op. Kijk opnieuw.

Stap 4: Maak één foto

Met je telefoon. Hoeft niet mooi.

Dit is geen Instagram. Dit is een anker voor je brein: ik deed dit, nu.

Stap 5: Schrijf één zin

Formaat: “Dit doet [X] met mij.”

Voorbeelden:

  • “Ik word zachter”
  • “Ik adem dieper”
  • “Mijn schouders zakken”
  • “Ik voel weinig, maar ik keek wel”

Die laatste is ook goed. Het gaat om het patroon doorbreken, niet om intense emoties.

Daarna: ga terug. Doe die ene actie die je vermeed.

Niet opnieuw checken. Gewoon verzenden, bellen, reageren.

Veelgestelde vragen

“Ik voel helemaal niks.”

Prima. Je brein kreeg toch twee minuten pauze van ‘gevaar scannen’. Dat is al herstel.

“Ik vergeet het steeds.”

Koppel het aan een vaste trigger:

  • Plak een Post-it op je laptop: “Kijk voor je klikt”
  • Zet een plantje op je bureau als reminder
  • Programmeer een melding: “Email klaar? Eerst kijken”

“Dit voelt kinderachtig.”

Je bent geen machine. Je hebt een brein dat biologisch rust vindt in natuurlijke omgevingen. Dat is evolutie, geen zwakheid.

“Er is geen natuur. Ik zit in een kantoortuin zonder raam.”

Alternatieven:

  • Foto van natuur op je scherm (beter dan niets)
  • Loop 30 seconden naar een raam
  • Voel de textuur van hout of een plant
  • Kijk naar de lucht via Google Maps

Onderzoek toont dat zelfs herinnering aan natuur licht helpt, maar direct contact werkt beter.

“Het werkt even, dan komt de spanning terug.”

Correct. Dit lost perfectionisme niet permanent op. Dit doorbreekt acute blokkade.

Voor structurele verandering heb je meer nodig: perfectionismecoaching, NLP coaching,…

Maar soms is doorbreken van de blokkade genoeg om momentum te krijgen.

Voor wie werkt dit?

Dit werkt goed bij:

  • Mild tot matig perfectionisme (je checkt te veel, stelt uit, maar je functioneert)
  • Mentaal vastlopen zonder klinische angst
  • Situaties waar de taak klaar is, maar emotioneel niet voelt alsof hij klaar is

Dit is te weinig bij:

  • Ernstig perfectionisme met dwangmatige rituelen
  • Angststoornis waarbij angst voor oordeel je blokkeert
  • Depressie
  • Trauma waarbij versturen gekoppeld is aan eerdere afwijzing

Dan: gebruik dit naast therapie, niet in plaats van.

Alternatieven als natuur niet werkt

Niet iedereen houdt van natuur. Andere manieren om je aandacht te resetten:

Lichaam voelen (30 seconden): Voel je voeten, je rug, je handen. Geen oordeel, gewoon waarnemen.

Muziek zonder tekst (2 minuten): Klassiek, ambient, lo-fi. Geen teksten (die activeren denken).

Textuur voelen: Voel bewust een object. Hout, zachte trui, glad glas.

Adem tellen (1 minuut): Tel tot vier bij inademen, zes bij uitademen. Tien keer herhalen.

Kies wat bij je past. Het gaat om: aandacht verschuiven van interne dreiging naar neutrale stimulus.

Vier weken later

WhatsApp van Lotte. Een foto: madeliefje door een scheur in het asfalt. Haar werkschoen ernaast.

Tekst:

“Vandaag weer bijna niet verstuurd. Gekeken. Nog spannend. Wel gedaan. Antwoord binnen 20 minuten: ze vonden het goed.”

Geen transformatie. Geen “mijn perfectionisme is weg.”

Wel: actie ondanks spanning. Sneller herstel.

Haar cijfers:

  • Week 1: 3 van 5 emails op tijd
  • Week 4: 5 van 5 emails op tijd
  • Tijd tussen “klaar” en “verzonden”: van 2,5 dag naar 4 uur
  • Spanning: van 8/10 naar 5/10

Geen wonderen. Wel meetbare verandering.

Jouw opdracht deze week

Dag 1-3: Observeer

Noteer wanneer je vastloopt:

  • Welke taak?
  • Hoe lang wacht je al?
  • Spanning 1-10?

Dag 4-7: Pas het toe

Kies één moment per dag. Doe de vijf stappen.

Noteer: lukte het? Wat veranderde?

Einde week: Evalueer

Ging verzenden/bellen/reageren sneller? Veranderde de spanning?

Zo nee: waarom? Vergeten? Spanning te hoog?

Twee dingen om te onthouden

Ten eerste: Dit is geen wondermiddel.

Perfectionisme bouwde zich jaren op. Twee minuten naar een boom kijken lost dat niet structureel op.

Maar het geeft handelingsruimte. En dat is de eerste stap.

Ten tweede: Zorg is geen zwakheid.

Dat je zorgvuldig bent, impact wilt maken, mensen niet wil teleurstellen: dat zijn sterke eigenschappen.

Het wordt pas een probleem als die zorg je blokkeert.

Deze oefening helpt je zorgvuldig én in beweging te blijven.

Wanneer je meer hulp nodig hebt

Dit artikel beschrijft één techniek. Als je een diepgaande coaching wil voor perfectionisme, uitstel en zelftwijfel – werk ik in trajecten van 8-10 sessies (online of fysiek, 1-op-1).

Wat we doen:

  • Je specifieke blokkades in kaart brengen
  • Werken met jouw onbewuste patronen
  • Observeerbare voortgang per sessie
  • Geen eindeloos praten, wel gerichte aanpak

Contact: wim@wimannerel.be

Wekelijkse tips: Schrijf je in via de site. Eén toepasbare techniek per week. Geen inspiratiequotes. Gewoon: wat werkt.

Bronnen

Berman, M. G., Jonides, J., & Kaplan, S. (2008). The cognitive benefits of interacting with nature. Psychological Science, 19(12), 1207–1212.
Bratman, G. N., Hamilton, J. P., Hahn, K. S., Daily, G. C., & Gross, J. J. (2015). Nature experience reduces rumination and subgenual prefrontal cortex activation. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America, 112(28), 8567–8572.
Egan, S. J., Wade, T. D., & Shafran, R. (2011). Perfectionism as a transdiagnostic process: A clinical review. Clinical Psychology Review, 31(2), 203–212.
Fredrickson, B. L. (2001). The role of positive emotions in positive psychology: The broaden-and-build theory of positive emotions. American Psychologist, 56(3), 218–226.
Kaplan, S. (1995). The restorative benefits of nature: Toward an integrative framework. Journal of Environmental Psychology, 15(3), 169–182.
McMahan, E. A., & Estes, D. (2015). The effect of contact with natural environments on positive and negative affect: A meta-analysis. The Journal of Positive Psychology, 10(6), 507–519. https://doi.org/10.1080/17439760.2014.994224
Passmore, H. A., & Holder, M. D. (2017). Noticing nature: Individual and social benefits of a two-week intervention. The Journal of Positive Psychology, 12(6), 537–546. https://doi.org/10.1080/17439760.2016.1221126
Ulrich, R. S., Simons, R. F., Losito, B. D., Fiorito, E., Miles, M. A., & Zelson, M. (1991). Stress recovery during exposure to natural and urban environments. Journal of Environmental Psychology, 11(3), 201–230.

Je hoeft niet van job te veranderen om weer adem te halen

Tijdens de kerstvakantie komt er vaak ruimte om eerlijk te voelen hoe je job écht binnenkomt. Veel mensen denken dan aan “veranderen van werk”, terwijl er soms iets anders nodig is: je job hertekenen vanbinnenuit. In dit artikel ontdek je jobcrafting: een eenvoudige manier om je taken, de betekenis van je werk en je samenwerkingen zo bij te sturen dat je weer ademruimte ervaart. Met herkenbare voorbeelden en micro-acties die je meteen kan toepassen, ga je 2026 in met meer stuur en minder uitgeput “volhouden”.

Een eenvoudige techniek die je vandaag al kan toepassen

Het is kerstvakantie.

Buiten hangt er zo’n stille kou die alles zachter maakt. Binnen staat de boom er nog. Er liggen restjes in de frigo waar je “nog iets mee moet doen”. En ergens tussen twee familiebezoeken door voel je ruimte in je hoofd.

Niet omdat alles opgelost is.
Wel omdat het even stiller is.

Noor zit thuis aan de keukentafel.

Niet omdat ze vandaag moet werken.
Ze “kijkt gewoon even”.

Laptop open. Telefoon binnen handbereik.
En je ziet het aan haar lijf: schouders hoog, adem kort, kaak gespannen.

“Het is maar tien minuutjes,” zegt ze tegen zichzelf.
Dat is de grootste leugen van moderne tijden, vlak na “ik ga straks vroeg slapen”.

Op haar scherm: mails die op zich niet erg zijn, maar samen een druppelmachine worden.
Op haar gezicht: een glimlach die ze zelfs aan zichzelf probeert te verkopen.

Ze zucht en fluistert: “Ik kan dit in 2026 toch niet opnieuw zo doen?”

Vrouw aan keukentafel tijdens kerstvakantie met laptop en smartphone, gespannen houding en geforceerde glimlach, subtiele kerstboom op de achtergrond, thuiswerkstress en mentale onrust.

En dan komt het zinnetje dat ik in coaching vaak hoor, zeker in deze periode:
“Ik wil niet weg. Ik wil dat dit wél werkt.”

Dat is een volwassen dilemma.

Want je voelt dat je job je leegtrekt, maar je wil geen aardbeving in je leven.
Je wil niet alles omgooien. Je wil terug adem.

Veel mensen denken dat er maar twee opties zijn: blijven en afzien, of vertrekken en opnieuw beginnen.
Alsof je alleen kan winnen door een deur dicht te slaan.

Soms is vertrekken de juiste keuze.
Alleen is dat vaak niet het eerste wat nodig is.

Soms moet je niet weg.
Soms moet je je job hertekenen.

Waarom dit je zo moe maakt

We zijn werk gaan zien als een pakket. Functietitel, takenlijst, succes ermee.
En als het wringt, dan ga je zoeken naar een nieuw pakket.

Maar vaak ligt het probleem niet in “waar je werkt”, wel in “hoe je werk is opgebouwd”.

Hoe meer je denkt dat je een nieuwe job nodig hebt, hoe groter de kans dat je vooral een nieuwe versie van je huidige job nodig hebt.

Niet omdat je jezelf moet wijsmaken dat iets dat wringt “toch oké” is.
Wel omdat je soms vastzit in een rol, niet in een bedrijf.

Ik gebruik graag dit beeld: je job is een muur van bakstenen.
Je kan die muur afbreken en ergens anders opnieuw beginnen.

Of je verlegt drie stenen.
En plots zit er een deur waar eerst alleen muur was.

En dat gevoel, die deur, dat is al zuurstof.
Je lijf ontspant vaak pas als het weer opties ziet.

Het woord dat je beweging geeft

Misschien herken je dit, zeker nu je even afstand hebt van de routine:

Je hebt een “goeie job”, maar je lijf protesteert.
Je bent sneller kortaf thuis.
Je stelt uit, scrolt, prutst, of je werkt net té lang door omdat stoppen ongemakkelijk voelt.

Wat als je probleem niet “de job” is, maar de manier waarop je dag is samengesteld?
Wat als je energie niet weglekt door werk op zich, maar door werk dat jou niet meer past?
Wat als je in 2026 hetzelfde blijft herhalen en jezelf dan verwijt dat je “niet dankbaar genoeg” bent?

Er is één woord dat dit beantwoordt. En dat woord is: jobcrafting.

Jobcrafting betekent dat je je job bewust bijstuurt zodat ze beter past bij wie jij bent én bij wat je organisatie nodig heeft (Wrzesniewski & Dutton, 2001).

Je kan aan drie dingen sleutelen:

Aan je taken: wat je doet en in welke mix.
Aan betekenis: waarom dit werk voor jou ertoe doet.
Aan relaties: met wie je samenwerkt en hoe.

Wat er dan gebeurt, is verrassend simpel.
Als je anders naar je werk kijkt, ga je het anders doen. En als je het anders doet, voelt je dag anders.

In onderzoek zie je dat ook terug: jobcrafting hangt samen met meer werkplezier en betrokkenheid, en met minder burn-outklachten over tijd (Silapurem et al., 2024).

En hier zit een stille winst: je wacht niet langer tot je job “verandert”.
Je maakt zelf een verschuiving.

Betekenis verschuift

In studies over jobcrafting duikt een bekend voorbeeld op: mensen met exact dezelfde job die een totaal andere werkdag beleven. Denk aan hospital cleaners. Sommigen ervaren hun werk als “ik maak schoon”. Anderen zien zichzelf als deel van het herstel: even de weg wijzen, een patiënt geruststellen, kleine dingen doen die menselijkheid brengen. De functietitel verandert niet, maar de ervaring wel, omdat betekenis en contact subtiel verschuiven (Berg et al., 2020).

Wat Noor anders doet

Terug naar Noor, aan die keukentafel.

Haar patroon was strak en intens. Zoals veel mensen die “hun best doen”.
Ze deed wat op haar bord lag, slikte wat ze voelde, en hoopte dat het thuis wel zou zakken.

Maar zelfs in kerstvakantie bleef haar hoofd aan.
Dat is vaak het moment waarop je beseft: dit is geen drukke periode meer. Dit is een manier van werken geworden.

Ze begon klein. Niet met grote beslissingen, wel met één vraag op papier:
“Welke bijdrage wil ik eigenlijk leveren, los van wat er nu allemaal binnenkomt?”

Ze maakte twee korte lijsten.

Eén: dit geeft energie.
Twee: dit zuigt energie.

Ze krijgt energie van uitleg geven, dingen structureren, collega’s op weg zetten.
Ze verloor energie aan repetitief controlewerk dat niemand ziet, behalve als het fout loopt.

Vrouw aan keukentafel in kerstvakantie schrijft in notitieboek naast gesloten laptop, rustige focus en reflectie over werkdruk en energiegevers, subtiele kerstboom op de achtergrond

En dan deed ze iets wat veel mensen maanden uitstellen: ze vroeg een gesprek aan.
Niet met een klaagverhaal.

Met een voorstel dat “goed genoeg” was.

Ze zei: “Ik wil blijven bijdragen, maar ik wil mijn bijdrage scherper maken. Ik heb een idee dat ook het team kan helpen.”

Dat ene zinnetje doet iets belangrijks.
Het haalt je uit het vakje “degene die het gewoon opvangt” en zet je in het vakje “degene die meedenkt”.

Als jij niets zegt, vult de context je rol voor je in.
En dan word je al snel “degene die dat altijd doet”.

Als jij een voorstel maakt, geef je je leidinggevende houvast.
Je haalt het uit de sfeer van klagen en zet het in de sfeer van meebouwen. Dat helpt ook om engagement en verbondenheid te versterken (Noesgaard, 2024).

Zo maak je jobcrafting in 2026 concreet (zonder drama’s)

Wil je meer ademruimte? Doe dan één week lang een energie-logboek van drie minuten per dag. Noteer één taak die je oplaadde en één die je leegzoog.

Wil je minder frustratie? Doe dan elke ochtend eerst één taak die jou momentum geeft, niet de taak die het luidst roept.

Wil je je werk betekenisvoller voelen? Stel dan één keer per dag deze vraag: “Wie wordt hier beter van als ik dit goed doe?” Schrijf het antwoord in één zin.

Wil je minder het gevoel dat alles op jou hangt? Doe dan één relatie-shift: plan deze week 15 minuten samen met één collega die je energie geeft. Niet om te ventileren, wel om samen iets vooruit te duwen.

Wil je sneller verschil voelen? Kies dan één terugkerende taak en verander één ding: de volgorde, de aanpak of de verdeling. Eén. Niet vijf.

Wil je vermijden dat je jezelf gewoon beter leert verdragen? Doe dan deze check: na een kleine aanpassing voel je meer ruimte en meer initiatief, niet alleen “minder last”. Als het enkel verdoving wordt, is dat informatie. Dan wijst je systeem je richting een andere keuze.

Wil je dit bespreekbaar maken met je leidinggevende? Maak dan een mini-voorstel van één pagina: drie taken die je wil houden, twee die je wil afbouwen, één die je wil toevoegen, en waarom dat de doelen van het team helpt.

Mini-script (2 zinnen)
“Mag ik van jou 20 minuten om mijn rol scherper te krijgen? Ik heb een voorstel dat mijn werk beter laat aansluiten bij wat het team nodig heeft.”
“Ik wil dit zo aanpakken dat jij er ook beter van wordt: minder brandjes, meer vooruitgang.”

Kleine stappen, echte verandering

Niemand heeft ineens helderheid over zijn ideale job.

Het zijn de kleine verschuivingen die je werk opnieuw van jou maken.

En soms ontdek je daardoor ook iets anders:
dat je niet alleen je job aan het bijsturen bent, maar je grenzen aan het leren kennen.

Tot slot

Jobcrafting is geen truc om iets dat slecht zit “tolerabel” te maken.
Het is een manier om terug eigenaarschap te voelen en sneller te zien wat klopt.

Kerstvakantie is daar een rare, goede spiegel voor.
Niet omdat je plots alles moet beslissen, maar omdat je even hoort hoe je jezelf toespreekt wanneer het stil wordt.

Wat is voor jou het grootste energielek in je week?
En welke ene steen zou jij durven verleggen, nog voor je aan “opnieuw beginnen” denkt?

De volgende keer dat je achter je scherm zucht: adem één minuut laag en schrijf één zin over wat je vandaag wél wil bijdragen.

De volgende keer dat je denkt “ik kan dit niet meer”: kies één taak en verander de volgorde, de aanpak of de betekenis.

De volgende keer dat je wacht op toestemming: maak één voorstel dat ook voor je organisatie logisch is.

De volgende keer dat je voelt dat je in een rol vastzit: plan één gesprek waarin je je bijdrage hertekent.

De volgende keer dat je het woord “2026” denkt: maak het klein genoeg om maandag te starten.

Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.

Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.

Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Referenties

  • Berg, J. M., Dutton, J. E., & Wrzesniewski, A. (2020, 12 maart). What job crafting looks like. Harvard Business Review. (ouder dan 5 jaar)
  • Morstatt, A. I., Bauer, G. F., de Bloom, J., Roman, Z. J., Tušl, M., & Kerksieck, P. (2025). Crafting for health: A longitudinal study of job and off-job crafting changes during the COVID-19 pandemic. Occupational Health Science, 9(3), 675–710.
  • Noesgaard, M. S. (2024). Building organizational commitment through cognitive and relational job crafting. European Management Journal, 42(3), 348–357.
  • Silapurem, L., Slemp, G. R., & Jarden, A. (2024). Longitudinal job crafting research: A meta-analysis. International Journal of Applied Positive Psychology, 9(2), 899–933.
  • Wrzesniewski, A., & Dutton, J. E. (2001). Crafting a job: Revisioning employees as active crafters of their work. Academy of Management Review, 26(2), 179–201. (ouder dan 5 jaar)

Minder werkdruk in januari: het 15-seconden script

Januari-werkdruk begint zelden in januari. Ze start met die ene zin in december: “Dat nemen we mee.”
In dit artikel krijg je een simpel 15-seconden script dat je kan gebruiken wanneer taken vaag blijven, last-minute worden doorgeschoven of “vanzelf” op jouw bord belanden. Je hoeft niet harder te worden. Eén ademhaling, één zin die klopt en één vraag die keuzes afdwingt. Benieuwd welke vraag het verschil maakt?

O, en ben je niet geabonneerd op mijn wekelijkse tip via e-mail? Dan mis je alweer iets deze week: een gratis ebook om van 2026 je beste jaar ooit te maken. Toch krijgen? Copy-paste deze link en geef je mailadres in: https://eepurl.com/cYIuQ

De laatste online meeting voor de kerstvakantie.

Camera’s uit. Micro’s op mute.

In de chat verschijnen al “fijne feestdagen!” terwijl het agendapunt “open punten” nog knippert.

“Dat nemen we mee naar januari,” zegt iemand.

Sofie knikt automatisch. En tegelijk voelt ze het: als ik nu niets zeg, wordt dit later mijn probleem.

Vaagheid landt altijd ergens. En als jij bekendstaat als “degelijk en snel”, dan landt het vaak bij jou.

Ze zet zichzelf op mute, ademt één keer uit en fluistert:
“Oké… Sofie 2.0.”

Dan gaat ze van mute af:
“Als we dit doorschuiven, komt het in januari terug als last-minute stress. Willen we nu twee minuten beslissen wat we schrappen of verschuiven, of prikken we meteen een moment om het concreet te maken?”

Stilte. Eerst stroef.

Dan opluchting.

warm thuiskantoor tijdens laatste online meeting voor kerstvakantie, rustig en vastberaden achter laptop met notitieboek, koffiemok en subtiele kerstlichtjes op de achtergrond. mental coach

Werkdruk in januari ontstaat vaak door kleine “later”-momenten in december.

En door dat ene patroon: jij vangt het wel.

Mensen praten ook vaker tegen zichzelf in lastige of voorbereidingsmomenten dan ze denken.
Daar kan je iets mee, zonder jezelf te forceren: één mini-script dat je helpt kiezen.

1) Het 15-seconden script

Gebruik dit zodra je voelt: dit glijdt weer richting mij.

Pauze (1 ademhaling)
Zin die klopt (1 korte zin)
Keuzevraag (nu beslissen of moment prikken)

Kies één ankerzin:

  • “Als we dit laten hangen, wordt januari last-minute stress.”
  • “Ik wil dit nu even scherp zetten.”

Kies één keuzevraag:

  • “Beslissen we dit nu in twee minuten, of prikken we een moment?”
  • “Wie neemt dit op, en tegen wanneer?”

Meer afstand in je zelfspraak (alsof je jezelf even coacht) kan helpen om minder emotioneel te reageren.

Twee concrete stappen

  1. Zet jouw ankerzin + keuzevraag als notitie op je gsm.
  2. Oefen ze één keer hardop. Klaar.

2) Drie situaties die je werkdruk “per ongeluk” verhogen

Situatie 1: “Kan jij dat nog snel doen?”

Het is 16:42. Je krijgt een chat: “Heb je 5 minuten?” (Dat zijn zelden 5 minuten.)

  • Pauze.
  • Zin: “Ik wil helpen, maar mijn bord ligt vol.”
  • Vraag: “Wat wil je dat ik laat vallen zodat dit kan?”

Stap
Kies je korte versie: “Wat schuift er dan?”

Situatie 2: “We zien wel in januari”

Dit klinkt vriendelijk. Het werkt vaak als uitstel in een net pak.

  • Pauze.
  • Zin: “Als we dit open laten, komt het terug als brandje.”
  • Vraag: “Prikken we een eigenaar en datum, of beslissen we dat het niet meer hoeft?”

Stap
Denk: “eigenaar + datum”, of het blijft zweven.

Situatie 3: “Voor we afsluiten: nog vijf acties”

Die meeting waar iedereen weg wil, en net dan worden er nog taken “even” verdeeld.

  • Pauze.
  • Zin: “Ik wil helderheid over acties.”
  • Vraag: “Wat is de top 3, en wat schuift bewust naar later?”

Stap
Vraag altijd naar “top 3”. Dat maakt keuzes expliciet.

3) De 3-dagen test (zonder wilskracht)

Doelen alleen veranderen weinig; herhaalde kleine acties doen dat wel.

Dag 1 (2 minuten): schrijf je ankerzin + keuzevraag op één plek.
Dag 2 (15 seconden): gebruik het één keer in een laag-risico moment (chat/mail volstaat).
Dag 3 (15 seconden): gebruik het één keer in je echte drukmoment.

Twee concrete stappen

  1. Kies nu al je Dag 3-moment (welke meeting/gesprek, met wie).
  2. Zet erboven: “Ik doe dit 10% duidelijker.”

Minder werkdruk in januari begint met één klein verschil: taken landen niet meer automatisch op jouw bord.

Eén ademhaling. Eén zin die klopt. Eén vraag die keuzes afdwingt.


Kopieer één zin uit dit artikel in je notities en gebruik hem één keer vóór je vakantie eindigt. Welke zin kies je?

Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.

Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.

Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!

Dit is het kantelpunt dat de meesten pas herkennen als het bijna te laat is

Veel mensen zoals Leen hebben op papier alles: carrière, comfort, volle agenda. Toch voelen ze vanbinnen dat er iets niet meer klopt. In deze blog ontdek je hoe subtiele signalen – een paniekaanval in de parking, een kind dat je blik niet vindt – laten zien dat je leven om een andere koers vraagt. Aan de hand van scherpe vragen (waarden, talenten, relaties en je ideale dag) krijg je concrete handvatten om je leven weer meer in lijn te brengen met wie jij echt bent, inclusief een schrijfopdracht die je meteen in beweging zet.

Leen zit op een plastic stoel in een overvolle turnzaal.

De geur van sportschoenen, flikkerende TL-lampen, ouders die fluisteren. Vooraan een rij kinderen in zelfgemaakte glitter-T-shirts.

De juf pakt de micro:
“En dan nu… de ouders die van ver gekomen zijn: bedankt dat jullie er zijn. En wie het vandaag niet gehaald heeft… misschien volgende keer.”

Leen voelt haar maag samentrekken.

Haar dochter staat op het podium, zoekt met haar blik door de zaal, gaat op haar tippen staan.

Ze zwaait. Eerst enthousiast. Dan aarzelend.

Leen steekt haar hand op. Een fractie te laat.

Ze was te laat vertrokken uit die meeting. Nog snel “even” een mail afgewerkt in de parking. Nog gauw gebeld met een collega over een “urgent dossier”.

De voorstelling is halverwege wanneer haar hart plots begint te bonken.
De zaal zoemt, haar zicht vernauwt, zweet in haar handen.

Foto kinderen Mental coaching rond werkstress, prestatiedruk en het terugvinden van een authentiek, betekenisvol leven voor ambitieuze professional

“Als je zo blijft doorgaan, geeft je lijf je op een dag gewoon zelf de rekening.”
De woorden van haar dokter van vorige maand knallen door haar hoofd.

Op haar LinkedIn-profiel ziet alles er indrukwekkend uit.
In deze zaal voelt ze zich vooral iemand die aan het verliezen is.

En ze kent de vraag die onder haar ribben steekt:
“Voor wie leef ik eigenlijk nog… en voor wat?”

Jij kent dit gevoel

Misschien zit je niet in een turnzaal.
Misschien zit je in een Teams-call, in bed terwijl je partner slaapt, in de auto na een werkdag.

Je agenda staat vol.
Je CV ook. Projecten, verantwoordelijkheden, verwachtingen.

En toch duikt er nu en dan zo’n stille vraag op:

“Waarom voelt dit allemaal zo vlak?”
“Wanneer ben ik mezelf ergens onderweg kwijtgeraakt?”
“Hoelang ga ik zo blijven doordoen?”

Je brein is niet kapot.
Het is gewoon eerlijk.

Onderzoek bevestigt wat jij al voelt: een leven zonder richting maakt je ziek. Mensen die geen betekenis ervaren, hebben meer stress, meer angst, meer fysieke klachten. Het is geen luxeprobleem. Het is overlevingsinstinct.

Deze tekst gaat niet over een perfecte visie-oefening.
Het gaat over twee vragen die je niet meer kan ontlopen.

De deal die je sloot (zonder het te merken)

Leen had een heel duidelijk script.

Goed studeren.
Hard werken.
Altijd “nog een tandje bijsteken”.

Elke stap leverde iets op: promoties, mails met “knap werk!”, trotse ouders, een mooi loon.

De onzichtbare deal in haar hoofd klonk ongeveer zo:
“Zolang ik blijf presteren, kan er niets echt misgaan.”

Herkenbaar?

Je bouwt een leven dat beschermt tegen schaamte en mislukking.
Tot je op een dag merkt dat het ook beschermt tegen levend voelen.

Na de voorstelling stapt Leen naar buiten. Het is fris. Haar dochter huppelt naast haar.

“Mama, heb je het begin gezien?”
Leen glimlacht. “Ja hoor schat.”
Ze weet dat het niet waar is.

Dat is de échte prijs van niets doen.
Het is niet alleen je eigen lichaam dat begint te protesteren.
Het sluipt binnen in kleine leugentjes, halve waarheden, dingen die je jezelf wijsgemaakt hebt.

Eerste vraag die je niet meer kan ontlopen:

Welke succesverhalen vertel je anderen, terwijl je vanbinnen weet dat ze niet meer kloppen?

Schrijf ze op.
Alle verhalen die je vertelt op verjaardagen, op LinkedIn, aan je ouders.
De verhalen waarin jij zelf niet meer gelooft.

Zet er een streep door waar je misselijk van wordt.

Dit is geen oefening.
Dit is de grens tussen blijven doen alsof en eerlijk worden.

De vraag die je al maanden ontwijkt

Leen zat die avond aan de keukentafel. Ze nam een notieboek, meer uit wanhoop dan uit motivatie.

Vrouw met volle agenda die steun zoekt bij een mental coach om haar leven te herschrijven en opnieuw keuzes te maken die kloppen

Bovenaan schreef ze:
“Waarvoor wil ik later herinnerd worden?”

Er kwamen geen functietitels.
Er kwam: “Erbij zijn.”, “Iemand die echt luistert.”, “Iemand die durft kiezen voor wat telt.”

Dat zijn waarden.

En toen kwam de pijnlijke vraag:
“Waar verraad ik deze waarden elke dag?”

Die meeting waar ze te laat uit vertrok.
Die mail in de parking.
Die avond dat ze “ja” zei tegen nóg een project, terwijl haar lijf “nee” schreeuwde.

Onderzoek toont dat mensen die leven volgens hun eigen waarden minder stress ervaren en veerkrachtiger zijn. Maar de meeste mensen weten niet eens meer wat hun waarden zijn. Ze kennen alleen nog hun taken.

Tweede vraag die je niet meer kan ontlopen:

Als alles wegvalt – functie, inkomen, verwachtingen van anderen – wat vind je dan nog belangrijk?

Stop nu met lezen.
Pak je telefoon.
Stel een timer van 5 minuten.
Schrijf zonder te stoppen, zonder te schrappen, zonder mooi te willen zijn.

Laat tien dingen komen.
Kies er drie.
En stel jezelf dan de vraag:

Welke gewoonte in je week voelt al lang als verraad aan deze drie dingen?

Schrijf dat ook op.
Eén gewoonte.
Eén situatie.
Eén relatie.
Eén “ja” dat eigenlijk een “nee” had moeten zijn.

Dit gaat pijn doen.
Goed.
Dat betekent dat je eindelijk eerlijk bent.

Het leven dat al die tijd op jou zat te wachten

Een paar maanden na die avond in de turnzaal zit Leen opnieuw in het publiek.

Zelfde zaal.
Zelfde juf.
Zelfde glitter-T-shirts.

Alleen is zij vroeger vertrokken uit haar meeting. De “urgente” mail is voor morgen.

Haar dochter zoekt haar blik.
Dit keer vindt ze die meteen.

Leen heeft haar baan nog. Haar verantwoordelijkheden ook.
Er is niet ineens een radicaal nieuw leven verschenen.

Toch voelt ze iets fundamenteel anders: ze staat terug in het midden van haar eigen verhaal, in plaats van aan de rand van een verhaal van verwachtingen.

Betekenis is geen groot inzicht dat één keer in je hoofd valt.
Het is een houding. Een reeks kleine, soms pijnlijke, keuzes.
Dag na dag.

Jouw beurt

Over een jaar zit je weer in dezelfde stoel.
Dezelfde agenda.
Dezelfde leugens.
Dezelfde misselijkheid in je maag wanneer je dochter vraagt: “Was je er?”

Tenzij je nu die timer zet.

Leg deze tekst niet weg voor je geschreven hebt over:
“Een leven dat klopt voor mij…”

Vijf minuten.
Pen en papier.
Geen mooie zinnen.
Geen Instagram-quote.
Gewoon de waarheid.

Misschien staat er na die vijf minuten nog geen kant-en-klaar plan.
Misschien staat er wel de eerste zin die je al jaren probeert weg te duwen.

Die zin is je startpunt.

Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.

Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.

Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.

Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:

Stuur me tips

Ja, stuur me wekelijks tips

Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach

P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!