Vermijd burn-out. Versterk je veerkracht. Bevrijd jezelf van perfectionisme en uitstelgedrag. Ontdek wat je gelukkig maakt. En word de beste versie van jezelf.
Ze had het druk. Maar dat was niet het echte probleem.
Het echte probleem was dat ze voor iedereen bleef doen alsof het nog lukte. Op het werk. Naar haar vriendinnen. Naar zichzelf. En die ene sporttas die al drie dagen meeging zonder ooit open te gaan? Die zei eigenlijk alles.
In dit nieuwste artikel lees je over waarom zoveel mensen niet uitgeput raken van wat ze doen, maar van wat ze blijven uitstralen terwijl de tank al leeg is. En over de ene vraag die alles omdraaide voor haar.
Lees het artikel op de blog →
En wil je dit soort verhalen voortaan niet missen? Schrijf je dan in op mijn wekelijkse mail via deze link: https://eepurl.com/cYIuQ
“Het ergste,” zegt ze, “is niet dat ik het druk heb.”
Ze pauzeert. Haar blik gaat naar haar telefoon, maar ze pakt hem niet op.
“Het ergste is dat ik voor iedereen doe alsof het nog lukt.”
Het is dinsdagavond, iets na negen.
Op de keukentafel staat haar laptop open. Naast haar stoel staat een sporttas, al drie dagen meegesleurd, nooit opengedaan. Op haar gsm wachten drie berichten van vriendinnen. Ze antwoordt met hartjes. Soms typt ze: we moeten echt iets plannen. Ze weet terwijl ze het verstuurt al dat het niet klopt.
Ze werkt in HR. Twee kinderen. Overdag snel, scherp, behulpzaam. ’s Avonds eet ze rechtstaand boven het aanrecht.
“Ik ben niet lui,” zegt ze. “Ik ben ook niet chaotisch. Dus waarom voelt het alsof ik overal achterloop?”
Waarom je agenda niet het echte probleem is
De meeste mensen denken dat ze opgebrand raken van te veel te doen.
Dat klopt maar half.
Je herkent het waarschijnlijk. Je zegt: we spreken snel af. Je bedoelt: ik wil niet dat jij voelt wat ik zelf al voel. Je legt je sportkleren klaar voor morgen. Je bedoelt: dit vuur is nog niet uit, echt niet. Je antwoordt warm op een bericht waar je eigenlijk geen ruimte meer voor hebt.
Zo blijft alles smeulen.
Maar niets brandt nog echt.
En dat smeulen, dat onderhoud van symbolen, van halve beloftes, van signalen dat je er nog bent, vreet energie op een manier die je agenda nooit registreert. Want het staat nergens ingepland. Het zit verstopt in de toon van je berichten. In de tas die je meeneemt maar nooit opent. In de glimlach die je opzet terwijl je eigenlijk leeg bent.
Sociologe Arlie Hochschild noemde dit surface acting: de emotionele arbeid van een gevoel tonen dat je niet meer voelt. Haar onderzoek toonde aan dat net die kloof, tussen wat je uitstraalt en wat je ervaart, de diepste uitputting veroorzaakt. Niet de drukte zelf. Wat mensen echt breekt, is niet de zware periode. Het is hoe lang ze zichzelf verloochenen om de buitenkant intact te houden.
Ze had dat niet geweten.
Ze had het wel gevoeld.
Welk van jouw vuren brandt nog echt?
Ik tekende vier vuren op een blad papier. Werk. Gezin. Gezondheid. Vrienden.
“Hoe staan ze nu?” vroeg ik.
Ze keek er amper twee tellen naar. “Werk hoog. Gezin ook. Gezondheid laag.”
En toen begon ze over haar vriendinnen. Dat ze die echt belangrijk vond. Dat het maar tijdelijk was. Dat het na dit project beter zou worden. Ze sprak snel, alsof ze het argument moest winnen voor ze het zelf begon te geloven.
Ik liet haar uitpraten.
“Welk vuur houd je warm met signalen?”
Ze keek naar haar telefoon. Begon te lachen. Niet vrolijk, meer het soort lach dat zegt: ja, verdorie.
“Vriendschap,” zei ze. “Dat vuur leeft eigenlijk alleen nog in mijn berichten.“
Dat was het echte gesprek. Niet over balans. Niet over een betere planner. Niet over meer discipline.
Over de schaamte die eronder zat.
Want veel verstandige, zorgzame mensen vinden kiezen niet het moeilijkst. Ze vinden het moeilijkst om hardop te zeggen dat iets wat écht belangrijk is, op dit moment minder vuur krijgt. Dus in plaats van dat te zeggen, sturen ze een hartje. Leggen ze de sporttas klaar. Beloven ze iets wat ze niet kunnen waarmaken.
Het voelt vriendelijker. Het voelt minder hard.
Maar het is duurder dan het lijkt.
De vraag die ze niet verwachtte
Ik stelde de vraag anders.
Niet: hoe krijg je alles weer in balans?
Maar: welke vuren krijgen de komende zes weken echt hout?
Ze zuchtte. Keek naar het blad. Ik zag hoe ze probeerde te rekenen, of drie misschien toch kon, of ze vriendschap ergens tussenin kon wringen. Uiteindelijk zei ze: “Werk en gezin.”
“En welk vuur ga je niet meer groter laten lijken dan het is?”
Dat bleef hangen.
Niet doven. Niet opgeven. Niet voor altijd verliezen. Alleen stoppen met doen alsof het nog hoog brandt als het in werkelijkheid nog maar smeult.
Ze keek naar haar telefoon. Naar de sporttas. Terug naar haar telefoon.
“Vriendschap,” zei ze. “En mijn gezondheid ook, als ik eerlijk ben. Die sporttas is gewoon theater.”
Wat er veranderde toen ze één eerlijk berichtje stuurde
Die avond stuurde ze twee berichten. Kort. Zonder een heel circus van uitleg en sorry.
Ik leef de komende weken smaller dan ik zou willen. Ik wil je niet op halve kracht blijven beloven dat we snel afspreken. Na 20 mei plan ik echt.
De volgende ochtend kreeg ze terug: Dank je om eerlijk te zijn. Ik dacht al dat ik lager op je lijst stond.
Dat kwam binnen.
Haar eerste reflex was dezelfde als altijd: meer uitleg geven, sneller geruststellen, het ongemak dichtpraten. Maar dat deed ze niet. Ze bleef even bij de prijs van eerlijk zijn.
En daar kantelde iets.
Niet omdat haar leven plots rustiger werd. Haar agenda was een week later nog altijd vol. Kind ziek. Slechte nacht. Overleg dat uitliep.
Alleen dit was veranderd: ze strooide minder warmte rond die nergens echt een vuur werd.
Op het werk: dat kan, maar dan schuift dit. Tegen een vriendin: ik heb nu geen ruimte voor een echte afspraak. Tegen zichzelf: tien minuten wandelen telt ook.
Niet groots. Niet heldhaftig. Wel waar.
Wat jij vandaag nog kunt doen
Neem een blad. Of de achterkant van een kassaticket. Het maakt niet uit.
Schrijf jouw vuren op. Wat voor jou telt.
En wees niet aardig voor jezelf in dit lijstje. Wees precies.
Kijk dan eerlijk: welke twee of drie krijgen de komende weken echt hout? En voor de rest, wie of wat wacht op een signaal van jou dat je eigenlijk niet meer kunt waarmaken?
Schrijf daar één zin voor. Geen roman, geen verontschuldiging.
Ik leef de komende weken smaller dan ik zou willen.
Dat volstaat vaker dan je denkt. Mensen reageren niet op perfectie. Ze reageren op eerlijkheid. En jij krijgt iets terug wat geen planner je kan geven: het gevoel dat je niet meer twee levens tegelijk probeert te zijn.
Stuur die zin vandaag nog. Naar één persoon.
Kijk wat er terugkomt.
Weken later
Ze stuurde me een bericht.
Het is nog altijd vol, schreef ze. Maar ik voel me minder vals.
Dat is misschien een betere maatstaf dan balans.
Een eerlijk klein vuur verwarmt meer dan vier mooie vlammen die alleen nog in je woorden bestaan.
Herken je dit? Het smeulen, het veinzen, de tas die meereist maar nooit opengaat? En merk je dat geen enkel systeem het echt oplost?
Dan zit het probleem waarschijnlijk niet in je agenda, maar in wat je jezelf niet durft te zeggen. Dat is precies waar ik met mensen op werk.
Stuur me een bericht. Vertel me welk vuur bij jou smeult. Ik lees alles.
Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.
Met de nieuwste mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.
Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
Joris, 39 jaar, zit in zijn auto voor het kantoorgebouw. Het is begin september en de eerste bladeren beginnen al te verkleuren. De zon schijnt zacht door de bomen, maar Joris voelt het nauwelijks.
Hij staart voor zich uit, zijn handen rusten op het stuur, terwijl collega’s één voor één naar binnen lopen. Vroeger begon hij het najaar vol energie, klaar om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Maar nu voelt elke dag als een herhaling van de vorige: vergaderingen die nergens toe lijken te leiden, eindeloze takenlijsten en steeds minder voldoening in zijn werk.
Terwijl hij daar zit, vraagt hij zich af wanneer hij voor het laatst echt plezier had in wat hij deed. Het gevoel van leegte en vermoeidheid is iets waar hij al maanden tegen vecht. Dit sluipende gevoel van vastzitten en betekenisloosheid heeft een naam: brown-out.
Brown-out: het onderschatte gevaar op de werkvloer
Brown-out, misschien heb je er nog nooit van gehoord, maar het is de stille sluipmoordenaar onder de werkgerelateerde stressstoornissen.
Waar burn-out schreeuwt met extreme vermoeidheid en bore-out klaagt over verveling, fluistert brown-out zachtjes maar destructief dat het werk geen zin meer heeft.
Het goede nieuws? Het is omkeerbaar, maar alleen als je tijdig ingrijpt.
Wat is brown-out?
Stel je voor dat je een lamp dimt; er komt nog steeds licht uit, maar het straalt niet meer. Dit is brown-out in een notendop.
Het is die subtiele staat van desinteresse en verminderde energie, waarbij je je taken uitvoert alsof je op de automatische piloot staat, zonder passie of betrokkenheid.
Als je niets doet, kan het uiteindelijk leiden tot een burn-out, maar met het juiste inzicht en de juiste acties kun je de situatie omkeren.
Hoe herken je een brown-out?
Brown-out is als een sluipend gif. De symptomen zijn subtiel en worden vaak genegeerd, maar de impact is echt.
Hier zijn 10 signalen die kunnen duiden op een brown-out:
Lang werken zonder voldoening: Je werkt lange uren, maar het lijkt alsof je alleen maar door de motions gaat, zonder enige betrokkenheid.
Constant bezig, maar zonder richting: Er is altijd iets te doen, maar je hebt geen idee waar het toe leidt.
Besluiteloosheid en gebrek aan richting: Het nemen van belangrijke beslissingen over je loopbaan voelt alsof je door stroop waadt.
Minimale bijdrage tijdens vergaderingen: Je bent fysiek aanwezig, maar mentaal afwezig; je neemt zelden het woord.
Ontwijken van werk: Je vindt elke smoes goed genoeg om niet te hoeven werken; je motivatie is volledig verdwenen.
Geen afstand kunnen nemen: Je bent versmolten met je smartphone, zelfs in het weekend en tijdens vakanties.
Slechte fysieke conditie: Junkfood, slaaptekort en een gebrek aan beweging zijn je nieuwe norm.
Verlies van humor en geduld: De grapjas in jou heeft plaatsgemaakt voor iemand met een kort lontje en weinig geduld.
Vervreemding van belangrijke relaties: Je verliest interesse in mensen die belangrijk voor je zijn.
Onvoorspelbare werkrelaties: Je baas is niet het probleem, maar de onvoorspelbaarheid en het gebrek aan constructieve feedback maken je onzeker.
De oorzaken van brown-out
Brown-out komt vaak voort uit een gebrek aan zingeving in je werk. Het is alsof je elke dag naar een bouwproject gaat, maar geen idee hebt welk gebouw je eigenlijk aan het bouwen bent.
Wanneer taken hun betekenis verliezen, verlies jij je motivatie. Dit kan veroorzaakt worden door een toxische werkcultuur, een gebrek aan erkenning, of zelfs externe factoren zoals economische onzekerheid.
De gevolgen van brown-out
De gevolgen zijn diepgaand en schadelijk, niet alleen voor de werknemer maar ook voor de organisatie. Werknemers kunnen last krijgen van gezondheidsproblemen zoals slapeloosheid, verhoogde stressniveaus en zelfs depressie. Voor werkgevers betekent het vaak een daling in productiviteit, een hoger verloop en een verslechtering van de bedrijfscultuur.
Hoe voorkom je een brown-out?
Voorkomen is beter dan genezen, en dat geldt zeker voor brown-out. Hier zijn enkele praktische stappen om brown-out te voorkomen en aan te pakken:
Blijf in gesprek: Het begint met communicatie. Wees eerlijk over hoe je je voelt en wat je nodig hebt om gemotiveerd te blijven. Managers moeten regelmatig check-ins hebben en open staan voor feedback.
Zoek naar zingeving: Identificeer wat jouw werk betekenisvol maakt. Dit kan variëren van het vinden van nieuwe projecten tot het aanpassen van je huidige taken om beter aan te sluiten bij je sterke punten en interesses.
Ontwikkel nieuwe vaardigheden: Blijven leren en groeien kan je helpen om een gevoel van vooruitgang te behouden. Dit kan variëren van formele opleidingen zoals een NLP-opleiding tot het op eigen initiatief leren van nieuwe vaardigheden die je werk interessanter maken.
Stel duidelijke grenzen: Werk is belangrijk, maar het mag niet je hele leven overnemen. Leer om los te laten buiten werktijd; leg je telefoon weg, plan rustmomenten in en zorg voor een gezonde balans tussen werk en privé.
Zoek loopbaancoaching: Overweeg loopbaancoaching wanneer je merkt dat je vastzit. Met loopbaancheques kun je in Vlaanderen bijvoorbeeld voordelig coaching krijgen die je helpt om weer richting te geven aan je loopbaan. Lees hier verder over loopbaanbegeleiding.
Wat kun je als werkgever doen?
Werkgevers hebben een sleutelrol in het voorkomen van brown-out. Managers moeten actief een werkomgeving creëren waar werknemers zich gewaardeerd en betrokken voelen. Hier zijn enkele strategieën:
Regelmatige waardering: Toon je waardering voor het werk van je team. Feedback hoeft niet alleen te gaan over wat beter kan; erken ook wat goed gaat.
Afwisseling in taken: Doorbreek de routine door taken te variëren en werknemers uit te dagen met nieuwe projecten of verantwoordelijkheden.
Ontwikkelingsmogelijkheden: Bied opleidingen en groeikansen aan, zodat werknemers zich kunnen blijven ontwikkelen en nieuwe uitdagingen kunnen aangaan.
Gezonde werkcultuur: Cultiveer een werkomgeving die gericht is op samenwerking, respect en positieve interacties.
Reflecteer en handel
Herken je jezelf in deze symptomen? Neem het heft in eigen handen. Vraag jezelf af: “Wat kan ik vandaag doen om mijn werk meer betekenis te geven?” of “Hoe kan ik mijn balans tussen werk en privé verbeteren?”. Soms is de eerste stap simpelweg erkennen dat er iets moet veranderen.
Brown-out hoeft geen eindstation te zijn.
Met de juiste stappen, zowel persoonlijk als binnen je organisatie, kun je voorkomen dat brown-out uitmondt in een burn-out.
Vind je passie terug, herstel je energie, en zorg dat je werk weer een bron van voldoening en trots wordt.
Als loopbaancoach en personal breintrainer help ik mijn cliënten om via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan. Met de nieuwste mentale technieken kunnen we de gewoontes creëren die jij wil en je leren goede beslissingen te nemen. Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
“Ik zit altijd op het randje, ik slaap slecht, ik heb vaak hoofdpijn en ik vraag me af waar ik met dit alles heen ga,” zegt Lander. “Maar toch heb ik geen burn-out, want ik doe mijn werk graag, en ik functioneer gewoon goed. Het is gewoon te veel. Veel te veel.”
Een nieuwe term beschrijft dit gevoel van (altijd) op de rand van een burn-out staan: het heet burn-on en beschrijft precies die mensen die, zoals Lander, zoveel bereiken dat ze permanent gestrest en uitgeput zijn – maar toch functioneren. Mensen die blijven branden in plaats van uit te branden.
De term werd bedacht door Timo Schiele en Berndt te Wildt in hun boek “Burn-on: Immer kurz vorm Burn Out”. Schiele is hoofdpsycholoog in een kliniek voor psychosomatiek. Te Wildt is hoofdarts aan het universiteitsziekenhuis voor psychosomatische geneeskunde en psychotherapie aan de Ruhr-universiteit.
‘Burn-on’ kenmerkt zich volgens hen door “niet kunnen uitschakelen en dwangmatig gericht zijn op werkprestaties en zelfverbetering terwijl je je eigenlijk permanent ontoereikend voelt”. En Mieke Lannoey, ervaringsexperte in burn-out, auteur en psychiatrisch verpleegkundige treedt hen bij.
In tegenstelling tot een burn-out, waarbij je op een gegeven moment totaal niet meer verder kunt, zou een burn-on doorgaans niet tot uitvallen leiden.
Je blijft wel functioneren, maar van levenskwaliteit is nog weinig sprake.
Want alles wat functioneel is krijgt voorrang op wat vreugde brengt, waardoor je vervreemdt van jezelf. Je kan niet meer genieten en écht voor jezelf zorgen.
Wat is het verschil tussen burn-out en burn-on?
Gebrek aan energie, gebrek aan gedrevenheid, een grote innerlijke afkeer van werk – dit zijn typische tekenen van een burn-out. “Met het burn-on syndroom ziet het er iets anders uit,” zegt Timo Schiele. “De mensen die erdoor worden getroffen identificeren zich nog steeds sterk met hun werk en blijven functioneren in hun dagelijks leven. In werkelijkheid staan ze echter in het rood. Maandenlang, soms jarenlang.”
Terwijl burn-out patiënten allang uit het dagelijks leven zijn gevallen, simpelweg omdat niets meer werkt, hebben mensen met het burn-on syndroom grote moeite om uit hun hamsterwiel te stappen, weet Schiele: “Ze horen niet graag dat ze iets moeten veranderen.”
Burn-on is nog zo nieuw dat er geen studies of zelfs maar cijfers bestaan. “Maar het betekent veel voor de getroffenen dat er een term is voor wat zij innerlijk ervaren,” zegt Schiele. “Zo kunnen ze erover praten omdat ze zichzelf herkennen en in het beste geval de moed opbrengen om met hun welzijn om te gaan.”
Dus wie zich uitgeput voelt en gericht is op verplichtingen maar toch niet crasht, heeft misschien een ‘burn-on’. Dan ben je chronisch net niet aan het instorten omdat presteren zo belangrijk voor je is. Je functioneert wel, maar je ziet af.
Wat zijn de knipperlichten voor een burn-on?
Typische waarschuwingssignalen van de zogeheten burn-on zijn slecht slapen, voortdurend bezig zijn met werk of to do’s, twijfelen aan jezelf waardoor je nog meer perfectionisme aan de dag legt, je naar binnen keren, alle fijne dingen in je leven verwaarlozen en confrontaties vermijden.
Het belangrijkste onderliggende patroon voor een burn-on is perfectionisme. Meteen ook de voornaamste voedingsbodem voor een burn-out.
Een knipperlicht is ook dat gevoel dat je hoopt op de een of andere manier de week door te komen en op adem te komen in het weekend. Het leven van weekend tot weekend of van vakantie tot vakantie kan een teken zijn van burn-on.
Als het gaat over de oorzaken en de aanpak zijn er geen grote verschillen met burn-out. Werk aan het bevrijden van je overmatig perfectionisme, leer te ‘ontprikkelen’ en vraag je af of je alleen maar als ‘een presteerder’ door het leven wil gaan.
Perfectionisme maakt je leven ingewikkeld, vol van moetens en stress. Een burn-on ligt dan voor de hand. En een burn-out ligt op de loer.
Schiele en te Wildt schreven hun boek omdat ze in hun kliniek steeds vaker patiënten met uitputtingsdepressie zien die niet passen in de categorie burn-out. “Het meest opvallende is dat zij niet instorten”, zegt te Wildt. “Ze zijn diep uitgeput, maar gaan desondanks elke dag naar hun werk.”
Ze zorgen ervoor dat het werk loopt, organiseren hun gezin perfect en proppen ook hun privéleven in een strak schema en ritme. En ze zijn ervan overtuigd dat dit is wat een goed leven maakt.
“Maar zelfs het beste werk maakt je ziek als je het niet matig houdt. En een perfect leven zonder vitaliteit en vrije tijd voelt op den duur niet meer goed.”
En Marcel Hendrickx, de wereldexpert wanneer het gaat over perfectionisme, vult aan: “Mensen die aan overdreven perfectionisme lijden, gaan daar uiteindelijk aan ten onder. Een groot verantwoordelijkheidsgevoel en de drang om door te gaan en nooit op te geven vormen de rode loper richting een burn-out.”
Welke symptomen van perfectionisme herken je?
Niet dat je ze allemaal hoeft te herkennen, want van zodra je echt last hebt en stress krijgt door een of meer van deze elementen, loont het de moeite om eraan te werken.
1. Bevestigingsdrang: je doet er alles aan om anderen gelukkig te maken, je kunt geen nee zeggen, je cijfert jezelf weg en vermijdt conflicten … 2. De lat (te) hoog leggenvoor jezelf en anderen: je wil de beste medewerker en beste ouder zijn, alles moet perfect zijn … 3. Faalangst en andere angsten: je laat kansen liggen op het werk, voelt je verkrampt, hebt angst om verlaten te worden, angst om in groep te spreken … 4. Sterke controledrang: je hebt graag dat de dingen lopen zoals jij wil, je plant en structureert veel, organiseert, maakt to-dolijstjes … 5. Heel veel denken, vaak piekeren: je negatieve gedachten draaien rondjes, je gaat niet over tot actie, je innerlijke criticus stata op de voorgrond, je analyseert veel, … 6. Niet snel tevreden over jezelf: je voelt je klein en onbelangrijk, je bent altijd onzeker over je eigen kunnen, je vergelijkt jezelf met anderen en voelt jezelf dan de mindere, je hebt een laag zelfbeeld … 7. Uitstelgedrag of net niets kunnen uitstellen waarbij alles direct moet: je bent met onbenulligheden bezig en ervaart dan stress om de deadline te halen, je kan jezelf niet motiveren, je stelt alsmaar uit (procrastinatie) of alles moet direct gedaan worden (precrastinatie)… 8. Moeilijk kunnen kiezen of beslissen: kiezen is verliezen, je blijft wikken en wegen, je doet lang over een nieuwe aankoop of je kan moeilijk van de menukaart kiezen… 9. Doorgaan, niet opgeven: je gaat over je eigen grenzen, je bent ziek en toch ga je werken, je bent allergisch aan flauwe mensen, je blijft in een relatie die niet goed loopt… 10. Te groot verantwoordelijkheidsgevoel: voor je werk, voor je kinderen…, je kan niet delegeren en neemt taken van anderen over …
Kan ik mezelf bevrijden van perfectionisme en uit een burn-on geraken?
Ben jij moe van al dat moeten? Beperkt perfectionisme jouw groei? Wil je met meer vertrouwen in het leven staan, je vrijer voelen om op te komen voor wat jij wil? Wil je echt genieten van alle mooie dingen die je doet, meer innerlijke rust vinden en een burn-on achter je laten?
Dan kan Ontwikkelingsgericht Coachen van Perfectionisme (of OCP®) jou helpen. Het is een krachtige methodiek ontwikkeld door Marcel Hendrickx die je bevrijdt uit de valkuilen van perfectionisme. Dankzij deze methodiek verandert jouw dwangmatig ‘moeten’ in een prettig ‘willen’ en ‘kunnen’. De aan de KU Leuven onderzochte methodiek is gebaseerd op de principes rond interne delen die sterk ons denken, doen en voelen aansturen.
Hoe werkt deze coachingsmethode?
In de coaching werken we met het deel dat het perfectionismepatroon aanstuurt. Dat deel werkt vanuit de linkerhelft (de denkhelft) van onze hersenen. We laten dit deel samenwerken met het deel (in de rechterhersenhelft) dat het vrije kind in ons aanstuurt. Als vrij kind staan we open en ongedwongen in het leven. Het vrije kind voelt zich echt vrij, is enthousiast, blij, helemaal in het moment.
Binnen de OCP-coaching maken we contact met beide delen. We leren ze waarderen en komen tot een samenwerking tussen beide delen. Als beide delen in een echte synergie samenwerken, voelen we harmonie en rust. Er ontstaat een nieuwe kern: ‘Ik ben oké zoals ik ben, zowel mijn innerlijk als mijn uiterlijk – ik zie mezelf graag en zorg goed voor mezelf. Vanuit die overtuiging sta ik in de wereld en ga ik mijn relaties aan.’
Het resultaat? De samenwerking van de interne delen leidt tot de ‘vrije volwassene’, die authentiek en spontaan in de wereld staat. Relaties verbeteren, je ervaart een groter geluksgevoel, je durft jezelf te zijn, je leeft met focus, doorbreekt verslavingen …
Enkele voorbeelden van wat het resultaat kan zijn van een OCP-coachingtraject:
Voor aanvang van het coachingtraject
Na het afronden van het coachingtraject
Nood aan bevestiging en waardering van anderen
Jezelf kunnen bevestigen en jezelf en wat je doet echt kunnen appreciëren
Verwachtingen hebben en ze niet kunnen uitspreken
Met gemak duidelijk kunnen maken wat je van anderen verwacht
Laag zelfbeeld – jezelf en wat je doet niet oké vinden
Blij zijn met wie je bent – jezelf aanvaarden zoals je bent, met je grote en kleine kanten
Niet van jezelf kunnen houden
Echt van jezelf houden en jezelf waarderen
Faalangst en andere angsten
Je laten leiden door zelfvertrouwen
Controledwang
In staat zijn los te laten
Moeite met kiezen of beslissen
Keuzes kunnen maken gebaseerd op denken en voelen
Te groot verantwoordelijkheidsgevoel
Gezonde verantwoordelijkheidszin
Doorgaan zonder je grenzen te respecteren
Gezond evenwichtig engagement
Over je grenzen laten gaan door anderen
Eigen grenzen respecteren en doen respecteren
Piekeren
Mentale rust ervaren
Uitstelgedrag
Zelf vrij kiezen wanneer je een taak uitvoert
Niet voor jezelf mogen en kunnen zorgen
Met plezier zelfzorg opnemen, wetend dat dit alles in je leven ten goede komt
Kans op burn-on en burn-out
Balans in je leven
Hoe verloopt een coachingstraject?
Het coachingstraject om je te bevrijden van perfectionisme bestaat meestal uit vijf à zeven sessies, soms iets meer, soms iets minder. We spreiden de sessies over een periode van 3 maanden.
Bij de start van het traject brengen we jouw perfectionisme concreet in kaart. Jij denkt na hoe het komt dat je dit perfectionisme hebt ontwikkeld. We bespreken ook voorbeelden uit je leven nu. Vervolgens leid ik je als gecertificeerde OCP-coach door een proces dat het vrije kind en de andere delen in verbinding brengt.
Ook in mijn bedrijf?
Organisaties hebben doorgaans graag ‘perfecte’ medewerkers. Want die geven nooit op en gaan pas naar huis als het werk gedaan is. Het zijn makkelijke medewerkers, want ze zeggen nooit neen en doen niet lastig. En hun werk is altijd in orde.
En toch is perfectionisme schadelijk. Want het leidt tot burn-on, burn-out en andere ziektes. En dat wensen bedrijven hun medewerkers natuurlijk niet toe. Perfectionisme beperkt hun groei en maakt hen ziek. Steeds meer organisaties zien dit in en willen hun medewerkers helpen om met meer vertrouwen in het leven te staan, op te komen voor wat zij willen, te genieten van alle mooie dingen die ze doen en meer innerlijke rust te vinden. Om hen van hun perfectionisme te bevrijden, doen ook zij een beroep op een gecertificeerde perfectionismecoach.
Ik herken het perfectionismepatroon en wil mezelf ervan bevrijden, wat doe ik best?
– Wil je er eerst meer over lezen, lees dan het boek Zeg me dat ik oké ben – Wil je graag meer praktische info over een coachingtraject om jezelf te bevrijden van het perfectionismepatroon, neem dan contact op met mij. – Wil je voor jouw organisatie een gesprek, een workshop of lezing over perfectionisme, neem dan contact op.
Als gecertificeerd perfectionismecoach (gecertificeerd door Marcel Hendrickx zelf in de OCP-methodiek) help ik jou om jezelf te bevrijden van perfectionisme, om met meer vertrouwen in het leven te staan, op te komen voor wat jij zelf wil, te genieten van alle mooie dingen die je doet en meer innerlijke rust te vinden. Want het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient! Neem gerust eens contact op voor meer info over coaching.
