Vermijd burn-out. Versterk je veerkracht. Bevrijd jezelf van perfectionisme en uitstelgedrag. Ontdek wat je gelukkig maakt. En word de beste versie van jezelf.
Ze had het druk. Maar dat was niet het echte probleem.
Het echte probleem was dat ze voor iedereen bleef doen alsof het nog lukte. Op het werk. Naar haar vriendinnen. Naar zichzelf. En die ene sporttas die al drie dagen meeging zonder ooit open te gaan? Die zei eigenlijk alles.
In dit nieuwste artikel lees je over waarom zoveel mensen niet uitgeput raken van wat ze doen, maar van wat ze blijven uitstralen terwijl de tank al leeg is. En over de ene vraag die alles omdraaide voor haar.
Lees het artikel op de blog →
En wil je dit soort verhalen voortaan niet missen? Schrijf je dan in op mijn wekelijkse mail via deze link: https://eepurl.com/cYIuQ
“Het ergste,” zegt ze, “is niet dat ik het druk heb.”
Ze pauzeert. Haar blik gaat naar haar telefoon, maar ze pakt hem niet op.
“Het ergste is dat ik voor iedereen doe alsof het nog lukt.”
Het is dinsdagavond, iets na negen.
Op de keukentafel staat haar laptop open. Naast haar stoel staat een sporttas, al drie dagen meegesleurd, nooit opengedaan. Op haar gsm wachten drie berichten van vriendinnen. Ze antwoordt met hartjes. Soms typt ze: we moeten echt iets plannen. Ze weet terwijl ze het verstuurt al dat het niet klopt.
Ze werkt in HR. Twee kinderen. Overdag snel, scherp, behulpzaam. ’s Avonds eet ze rechtstaand boven het aanrecht.
“Ik ben niet lui,” zegt ze. “Ik ben ook niet chaotisch. Dus waarom voelt het alsof ik overal achterloop?”
Waarom je agenda niet het echte probleem is
De meeste mensen denken dat ze opgebrand raken van te veel te doen.
Dat klopt maar half.
Je herkent het waarschijnlijk. Je zegt: we spreken snel af. Je bedoelt: ik wil niet dat jij voelt wat ik zelf al voel. Je legt je sportkleren klaar voor morgen. Je bedoelt: dit vuur is nog niet uit, echt niet. Je antwoordt warm op een bericht waar je eigenlijk geen ruimte meer voor hebt.
Zo blijft alles smeulen.
Maar niets brandt nog echt.
En dat smeulen, dat onderhoud van symbolen, van halve beloftes, van signalen dat je er nog bent, vreet energie op een manier die je agenda nooit registreert. Want het staat nergens ingepland. Het zit verstopt in de toon van je berichten. In de tas die je meeneemt maar nooit opent. In de glimlach die je opzet terwijl je eigenlijk leeg bent.
Sociologe Arlie Hochschild noemde dit surface acting: de emotionele arbeid van een gevoel tonen dat je niet meer voelt. Haar onderzoek toonde aan dat net die kloof, tussen wat je uitstraalt en wat je ervaart, de diepste uitputting veroorzaakt. Niet de drukte zelf. Wat mensen echt breekt, is niet de zware periode. Het is hoe lang ze zichzelf verloochenen om de buitenkant intact te houden.
Ze had dat niet geweten.
Ze had het wel gevoeld.
Welk van jouw vuren brandt nog echt?
Ik tekende vier vuren op een blad papier. Werk. Gezin. Gezondheid. Vrienden.
“Hoe staan ze nu?” vroeg ik.
Ze keek er amper twee tellen naar. “Werk hoog. Gezin ook. Gezondheid laag.”
En toen begon ze over haar vriendinnen. Dat ze die echt belangrijk vond. Dat het maar tijdelijk was. Dat het na dit project beter zou worden. Ze sprak snel, alsof ze het argument moest winnen voor ze het zelf begon te geloven.
Ik liet haar uitpraten.
“Welk vuur houd je warm met signalen?”
Ze keek naar haar telefoon. Begon te lachen. Niet vrolijk, meer het soort lach dat zegt: ja, verdorie.
“Vriendschap,” zei ze. “Dat vuur leeft eigenlijk alleen nog in mijn berichten.“
Dat was het echte gesprek. Niet over balans. Niet over een betere planner. Niet over meer discipline.
Over de schaamte die eronder zat.
Want veel verstandige, zorgzame mensen vinden kiezen niet het moeilijkst. Ze vinden het moeilijkst om hardop te zeggen dat iets wat écht belangrijk is, op dit moment minder vuur krijgt. Dus in plaats van dat te zeggen, sturen ze een hartje. Leggen ze de sporttas klaar. Beloven ze iets wat ze niet kunnen waarmaken.
Het voelt vriendelijker. Het voelt minder hard.
Maar het is duurder dan het lijkt.
De vraag die ze niet verwachtte
Ik stelde de vraag anders.
Niet: hoe krijg je alles weer in balans?
Maar: welke vuren krijgen de komende zes weken echt hout?
Ze zuchtte. Keek naar het blad. Ik zag hoe ze probeerde te rekenen, of drie misschien toch kon, of ze vriendschap ergens tussenin kon wringen. Uiteindelijk zei ze: “Werk en gezin.”
“En welk vuur ga je niet meer groter laten lijken dan het is?”
Dat bleef hangen.
Niet doven. Niet opgeven. Niet voor altijd verliezen. Alleen stoppen met doen alsof het nog hoog brandt als het in werkelijkheid nog maar smeult.
Ze keek naar haar telefoon. Naar de sporttas. Terug naar haar telefoon.
“Vriendschap,” zei ze. “En mijn gezondheid ook, als ik eerlijk ben. Die sporttas is gewoon theater.”
Wat er veranderde toen ze één eerlijk berichtje stuurde
Die avond stuurde ze twee berichten. Kort. Zonder een heel circus van uitleg en sorry.
Ik leef de komende weken smaller dan ik zou willen. Ik wil je niet op halve kracht blijven beloven dat we snel afspreken. Na 20 mei plan ik echt.
De volgende ochtend kreeg ze terug: Dank je om eerlijk te zijn. Ik dacht al dat ik lager op je lijst stond.
Dat kwam binnen.
Haar eerste reflex was dezelfde als altijd: meer uitleg geven, sneller geruststellen, het ongemak dichtpraten. Maar dat deed ze niet. Ze bleef even bij de prijs van eerlijk zijn.
En daar kantelde iets.
Niet omdat haar leven plots rustiger werd. Haar agenda was een week later nog altijd vol. Kind ziek. Slechte nacht. Overleg dat uitliep.
Alleen dit was veranderd: ze strooide minder warmte rond die nergens echt een vuur werd.
Op het werk: dat kan, maar dan schuift dit. Tegen een vriendin: ik heb nu geen ruimte voor een echte afspraak. Tegen zichzelf: tien minuten wandelen telt ook.
Niet groots. Niet heldhaftig. Wel waar.
Wat jij vandaag nog kunt doen
Neem een blad. Of de achterkant van een kassaticket. Het maakt niet uit.
Schrijf jouw vuren op. Wat voor jou telt.
En wees niet aardig voor jezelf in dit lijstje. Wees precies.
Kijk dan eerlijk: welke twee of drie krijgen de komende weken echt hout? En voor de rest, wie of wat wacht op een signaal van jou dat je eigenlijk niet meer kunt waarmaken?
Schrijf daar één zin voor. Geen roman, geen verontschuldiging.
Ik leef de komende weken smaller dan ik zou willen.
Dat volstaat vaker dan je denkt. Mensen reageren niet op perfectie. Ze reageren op eerlijkheid. En jij krijgt iets terug wat geen planner je kan geven: het gevoel dat je niet meer twee levens tegelijk probeert te zijn.
Stuur die zin vandaag nog. Naar één persoon.
Kijk wat er terugkomt.
Weken later
Ze stuurde me een bericht.
Het is nog altijd vol, schreef ze. Maar ik voel me minder vals.
Dat is misschien een betere maatstaf dan balans.
Een eerlijk klein vuur verwarmt meer dan vier mooie vlammen die alleen nog in je woorden bestaan.
Herken je dit? Het smeulen, het veinzen, de tas die meereist maar nooit opengaat? En merk je dat geen enkel systeem het echt oplost?
Dan zit het probleem waarschijnlijk niet in je agenda, maar in wat je jezelf niet durft te zeggen. Dat is precies waar ik met mensen op werk.
Stuur me een bericht. Vertel me welk vuur bij jou smeult. Ik lees alles.
Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.
Met de nieuwste mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.
Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
Ellen Langer deed een belangrijke studie. Ze gaf kamerplanten aan twee groepen bewoners van een verzorgingstehuis. De ene groep kreeg te horen dat zij verantwoordelijk waren voor het in leven houden van de plant en dat zij autonoom waren in hun dagindeling. De andere groep kreeg te horen dat het personeel voor de plant zou zorgen en dat ze geen keuzes kregen in hun dagindeling.
Na 18 maanden waren in de groep die verantwoordelijkheid kreeg voor hun plant en hun dagschema, twee keer zoveel mensen in leven dan in de andere groep.
Daarna, in 1981, ontwierp Langer met een groep afgestudeerde studenten het interieur van een gebouw dat 1959 weerspiegelde. Er was een zwart-wit TV, oud meubilair en overal lagen tijdschriften en boeken uit de jaren 1950.
Dit zou de thuis worden voor een groep van acht mannen, ouder dan 70 jaar, voor de komende vijf dagen. In het gebouw werd hun verteld dat ze niet alleen over dit verleden moesten praten, maar dat ze moesten doen alsof ze ook echt hun vroegere zelf waren.
Vanaf dat moment werden de proefpersonen behandeld alsof ze in de 50 waren in plaats van in de 70. Ondanks het feit dat een aantal van hen gebukt liep en met een stok moest lopen, werden ze niet geholpen om hun spullen de trap op te krijgen.
Hun dagen werden doorgebracht met het luisteren naar radioprogramma’s, het kijken naar films en het bespreken van “actuele gebeurtenissen” uit die tijd. Ze konden geen gebeurtenissen van na 1959 ter sprake brengen en verwezen naar zichzelf, hun gezinnen en hun loopbanen zoals ze waren in 1959.
Het doel van dit onderzoek was niet om deze mannen in het verleden te laten leven. Maar eerder om hun lichaam mentaal te triggeren om de energie en biologische reacties van een veel jonger persoon te vertonen.
Aan het eind van de vijf dagen toonden deze mannen een merkbare verbetering in hun gehoor, gezichtsvermogen, geheugen, beweeglijkheid en eetlust. De mannen die met wandelstokken waren aangekomen en afhankelijk waren van de hulp van hun kinderen, verlieten het gebouw op eigen kracht en droegen hun eigen koffers.
Door van deze mannen te verwachten dat ze zelfstandig konden functioneren en door met hen om te gaan als individuen in plaats van als “oude mensen”, gaven Langer en haar studenten deze mannen “een kans om zichzelf anders te zien,” wat een biologisch effect op hen had.
Dit is wat jouw identiteit bepaalt
Jouw persoonlijkheid is geen vaste entiteit. Integendeel, jouw persoonlijkheid en karakter zijn flexibel en veranderen op basis van de rollen die je speelt.
Want we spelen allemaal rollen op verschillende podia. In de ene situatie speel je bijvoorbeeld de rol van klantenadviseur, terwijl je in andere rollen een ouder, een vriend, een echtgenoot, een student of een leraar kunt zijn.
De meeste mensen beseffen niet dat ze hun toneel mogen kiezen, wie ze zullen zijn, en hoe ze zullen handelen. Zij hebben niet besloten om het verhaal van hun eigen leven te schrijven. Ze hebben het vertellen van het verhaal overgelaten aan iemand of iets buiten hen.
In plaats van hun identiteit te zien als kneedbaar, geloven de meeste mensen “zo ben ik nu eenmaal,” en zien ze hun identiteit als rigide.
Zo zie je jezelf authentieker
Je meest authentieke zelf is niet wie je op dit moment bent, maar eerder wie je wil worden. Jij bent de auteur van het verhaal van je leven.
En zelfs wanneer zich onverwachte uitdagingen voordoen, heb je de kracht om te improviseren, waarbij je kunt leven in overeenstemming met jouw waarden – de essentie van authenticiteit.
Omdat je de omgeving vormgeeft en de rollen bepaalt die je zult spelen, kun je grote sprongen maken in je persoonlijke en professionele ontwikkeling. Het proces is eenvoudig:
1. Bepaal jouw doel: beslis wat je wil
2. Zet je in voor je doel door voor situaties te kiezen die van je vragen om jouw doel waar te maken
3. Bepaal de rollen die je zult moeten spelen in de verschillende situaties die je creëert
4. Speel de rol totdat je de rol wordt
5. Ontwikkel relaties met mensen die achter je staan en je kunnen helpen je doelen te bereiken
6.Herhaal dit met nieuwe doelen
“Dit is een fundamentele ironie in het leven van de meeste mensen. Ze weten niet goed wat ze met hun leven willen doen. Toch zijn ze heel druk bezig,” zegt Ryan Holiday
De meeste mensen dwalen inderdaad door het leven zoals ze op het internet dwalen, reactief scrollend door hun nieuwsfeed en belandend op willekeurige pagina’s. Ze hebben niet bepaald wat ze willen, en dus hebben ze hun omgeving niet bewust ontworpen. In plaats daarvan passen ze zich aan en worden ze het product van de omgeving waarin ze ronddwalen.
Wanneer je daarentegen beslist wat je wil, zet je de scène. Je creëert het plot, de setting en de personages die in je verhaal voorkomen. Het belangrijkste is dat je beslist welke personages je zult spelen en hoe je verhaal zich zal ontvouwen.
Totdat je beslist wat je wil, zul je niet in staat zijn je omgeving bewust vorm te geven. En als mens pas je je aan en evolueer je op basis van je omgeving. Om bewust te kunnen evolueren, moet je weten wie je wil worden in je volgende fase.
Weet je nog niet wie je wil zijn, en wat jouw doel is? Dan is net dàt jouw doel op dit moment.
En een van de allerbeste manieren om te bepalen en te verfijnen wat je wil, en om jouw levensverhaal zelf te beginnen schrijven is het investeren in jezelf via een coach. Een geschikte coach kan je begeleiden in het vinden een goede richting in jouw loopbaan, in het bevrijden van overdreven perfectionisme, in het ontwikkelen van jouw zelfvertrouwen, in het bereiken van het volgende niveau in jouw leven. Hier lees je meer over mij en hoe je contact kunt opnemen.
Immers: het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!
P.S. Je helpt me echt wanneer je deze berichten deelt op sociale media. Dus als het niet te veel moeite is, klik dan op een van de knoppen hieronder. Dankjewel!
De coronaviruspandemie die de wereld overspoelt, is ongekend in ons leven. Dit is een tijd waarin er een enorme behoefte is aan leiderschap – niet alleen van onze leiders, maar ook van onszelf.
Als soort maakt de mens nieuwe omstandigheden mee, nieuwe uitdagingen, veel angst en meer onzekerheid dan velen van ons ooit hebben meegemaakt.
Misschien heb jij ook wel te maken met ziekte, stress, angst en financiële problemen. Sommige mensen, vooral de ouderen, voelen zich meer geïsoleerd en alleen dan ooit tevoren.
Wat je niet kunt beheersen, kan je vaak beter accepteren. Zo kan je je focussen op wat je wel kunt. En dat is onder meer het beheren van je innerlijke wereld, en het vinden van een sterkere, meer veerkrachtige, meer bewuste versie van jezelf.
Er is nog nooit een beter moment geweest om je mindset en je innerlijke wereld te optimaliseren. Er is nog nooit een beter moment geweest om meer jezelf te zijn.
Maar er is daarbij ook een gevaar: de authenticiteitsval.
Mensen zeggen ons ‘wees jezelf’, en je leest af en toe ook quotes of artikels over authenticiteit. Maar voor het werk moet je allerlei rollen opnemen, jouw partner wil misschien dat je op een andere manier communiceert,… Wat is het nu, wie is “jezelf”? Je voelt je vast komen te zitten. Dat is de authenticiteitsval. Want authenticiteit is geweldig wanneer het werkt. Maar we hebben allemaal ook “toxisch” gedrag: we luisteren niet, onderbreken mensen, vermijden moeilijke gesprekken, stellen te lang uit, zijn ongeduldig, enzovoort. Voor veel mensen is dergelijk “authentiek” gedrag niet effectief.
“Authentiek zijn” kan een excuus zijn om in jouw comfortzone te blijven
Groeien als mens wil zeggen dat je jezelf ook al eens stretcht.
Stel dat je wat socialer wil zijn, maar dat dat niet zo natuurlijk aanvoelt omdat je van nature minder sociaal bent. Wanneer je dan wil groeien is het net nodig om jezelf te stretchen en dus af en toe de veiligheid van het jezelf afzonderen te verlaten om met andere mensen in contact te komen.
We drukken onze persoonlijkheid anders uit afhankelijk van de context
Maaike is een veeleisende manager op het werk maar een inschikkelijke mama thuis. Joris is een echte teamplayer in de hockeyploeg, maar veel minder op het werk.
Wat is dan hun authentieke zelf?
We drukken op één en dezelfde dag verschillende identiteiten uit naargelang de situatie. Onderzoek toont aan dat onze persoonlijkheidskenmerken zowel algemeen als domeinspecifiek zijn. Dat betekent dat je enkele algemene kenmerken hebt die in de ene context (bv. thuis) meer of minder uitgedrukt worden dan in de andere context (bv. op het werk).
“Authentiek zijn” zou willen zeggen dat we weten wat ons drijft
Maar eigenlijk weten we niet waarom we doen wat we doen, en we vinden het ook moeilijk om te voorspellen hoe we ons zullen voelen. Harvard professor Dan Gilbert schrijft hierover in zijn bestseller Stumbling on happiness. We weten wel wat we voelen of denken maar we weten niet automatisch hoe of waarom we ons zo zijn gaan voelen of zo zijn gaan denken. Het blijkt dat vreemden even accuraat zijn dan wijzelf in het voorspellen wat onze gemoedstoestand beïnvloedt.
En toch wil dat niet zeggen dat we vreemden moeten zijn voor onszelf. Want volgens onderzoeken weten we wie we zijn door te kijken naar wat we doen!
Ik herhaal het nog eens: we weten wie we zijn door te kijken naar wat we doen.
En dat inzicht geeft ons de oplossing voor de authenticiteitsval.
Het geeft ons dé manier om de beste versie van onszelf te zijn.
Een voorbeeld. Klassieke programma’s om tienerzwangerschappen te voorkomen geven les aan tieners over risicovol gedrag. Maar het blijkt veel succesvoller om de tieners onder begeleiding vrijwilligerswerk te laten doen dat ze zelf hebben gekozen. Op deze manier gedragen ze zich als competente volwassenen. Ze veranderen eerst hun gedrag en daardoor verandert hoe ze zichzelf gaan zien.
Om jezelf te stretchen: handel ‘alsof’.
Als je moediger wil worden, gedraag je dan alsof je moedig bent. Als je vriendelijk wil zijn, gedraag je dan alsof je vriendelijk bent.
Na verloop van tijd zal je moedig en vriendelijk zijn. En jezelf ook zo zien.
Onderzoek toont bijvoorbeeld aan dat introverten alle voordelen van het extravert zijn kunnen genieten door zich gewoon te gedragen als een extraverte persoon.
Dit werkt ook in relaties. Wil je graag goed overeenkomen met iemand, gedraag je dan alsof je die persoon graag hebt. En je zal verrast zijn door hoe makkelijk het is om elkaar sympathiek te vinden.
Dus waar wacht je nog op? Wees niet gewoon maar jezelf, gedraag je alsof je jouw ideale zelf bent!
Als mental coach help ik jou om de beste versie van jezelf te worden, en om zo ook stappen vooruit te zetten richting jouw droomleven.
Want het leven is te kort om niét te gaan voor het leven dat je wil en dat je verdient!
De coronaviruspandemie die de wereld overspoelt, is ongekend in ons leven. Dit is een tijd waarin er een enorme behoefte is aan leiderschap – niet alleen van onze leiders, maar ook van onszelf.
We drukken onze persoonlijkheid anders uit afhankelijk van de context
Als je moediger wil worden, gedraag je dan alsof je moedig bent. Als je vriendelijk wil zijn, gedraag je dan alsof je vriendelijk bent.
