Vermijd burn-out. Versterk je veerkracht. Bevrijd jezelf van perfectionisme en uitstelgedrag. Ontdek wat je gelukkig maakt. En word de beste versie van jezelf.
We denken vaak dat we onszelf goed kennen, tot iemand eindelijk eerlijk is. In deze blog lees je hoe kleine stukjes zelfbedrog je relaties, werk en keuzes beïnvloeden. Met drie concrete experimenten ontdek je waar jouw blinde vlekken zitten en hoe je met meer mildheid én eerlijkheid naar jezelf kan kijken. Als je dat durft.
Tom zit rechtop aan het vergadertafeltje, zijn hemd een beetje te strak rond zijn schouders.
Voor hem ligt het formulier van zijn evaluatiegesprek. Bovenaan, in vet, stond het zinnetje dat hem al weken vleugels geeft: “Voorstel: promotie naar teamlead.” Hij heeft het al tien keer gelezen. In zijn hoofd ziet hij zichzelf al, iemand die zijn team mee heeft, die rechtuit communiceert en mensen uitdaagt.
Zijn manager schuift haar bril recht en ademt even diep in.
“Tom, voor we naar de cijfers gaan, wil ik eerst iets anders benoemen. Ik hoor uit het team dat je als intimiderend wordt ervaren. Dat mensen gesprekken met jou vermijden. En dat enkele collega’s expliciet gezegd hebben dat ze niet onder jou willen werken.”
De woorden hangen in de lucht als een koude mist.
Intimiderend. Vermijden. Niet onder jou willen werken.
Tom lacht nerveus. “Dat zal wel aan hen liggen. Ik ben gewoon eerlijk. Ze weten wat ze aan mij hebben, toch?”
Zijn manager haalt een stapeltje geprinte 360° feedback boven. Zinnen met markeerstift.
“Inhoudelijk sterk, maar luistert weinig.” “Reageert defensief bij feedback.” “Ik voel me klein in gesprekken met hem.”
Tom voelt zijn gezicht warm worden. Eén gedachte bonst in zijn hoofd.
Is dit echt hoe ze mij zien?
En meteen daarna een ongemakkelijkere gedachte.
Hoever zit mijn zelfbeeld naast de realiteit, zonder dat ik het doorhad?
Als het beeld in je hoofd botst met de realiteit
Misschien voelt dit herkenbaar.
Je denkt dat je een open luisteraar bent, tot iemand zegt dat je vooral goed bent in wachten tot je weer zelf kan praten. Je noemt jezelf gewoon direct, terwijl anderen stilaan een bocht om je heen maken. Je vindt dat je best goed rijdt, terwijl je partner zich aan de deurklink vastklampt.
Die kloof tussen hoe jij jezelf ziet en hoe anderen jou beleven, is geen klein detail.
Onderzoekers zagen al eind jaren negentig dat mensen die het niet goed doen op een taak, vaak denken dat ze net bij de besten horen.
Later werk rond zelfbewustzijn toont iets gelijkaardigs. Een grote meerderheid van de mensen gelooft dat ze behoorlijk zelfbewust zijn, terwijl maar een klein deel daar echt in past.
Met andere woorden: bijna iedereen loopt rond met een soort Instagram-filter over zijn eigen spiegelbeeld.
En nu komt de pijnlijke vraag. Niet: ken jij zo iemand? Die is te gemakkelijk.
De echte vraag is: op welke plekken in je leven ben jij zo overtuigd van je eigen gelijk, dat het bijna verdacht wordt?
Kleine stap voor jou
Kies één domein waar je erg zeker van bent. Bijvoorbeeld “ik ben echt een goede luisteraar” of “ik ben best conflictmijdend”.
Vraag je af: Wat als ik hier tien procent zou over- of onderschatten? Welke signalen heb ik dan misschien gemist? Niet om jezelf neer te sabelen, wel om de muur een kiertje te geven.
De leugen die je brein vertelt om je te sparen
Je brein is niet gebouwd voor waarheid, maar voor overleven.
Als je elke dag haarscherp zou zien hoe onhandig, tegenstrijdig of bang je soms bent, raakt je systeem overbelast. Dus verzacht je brein de randen een beetje.
Je ziet jezelf…
Net iets competenter dan je bent
Net iets sympathieker dan anderen je ervaren
Net iets moreel zuiverder dan de mensen rondom je
Dat heeft voordelen. Het geeft je moed om nieuwe dingen te proberen. Het maakt dat je niet elke misser uren ligt te herkauwen.
Maar die beschermingslaag heeft ook een keerzijde. Soms wordt ze geen kussen, maar een muur.
Denk even aan deze kleine scènes.
In de auto. Je foetert op al die slechte chauffeurs, terwijl jij op het laatste nippertje van baanvak wisselt zonder richting aan te duiden.
In een discussie met je partner. Jij noemt het passioneel over je punt waken, zij noemt het altijd je gelijk willen halen.
Op het werk. Je vindt jezelf bereikbaar en open, terwijl niemand spontaan bij jou langsloopt.
Die kleine zelfverhalen zijn niet onschuldig. Ze bepalen welke feedback je binnenlaat, welke signalen je negeert en hoe lang je in patronen blijft hangen die jou op termijn uitputten.
Kleine stap voor jou
Kijk eens naar een terugkerende scène in je leven waar jij de held van je eigen verhaal bent. De redder, de expert, de rationele. Vraag je af. Hoe zou iemand anders deze scène vertellen, zonder mij als hoofdpersonage?
Wanneer zelfbedrog begint te kosten
Zelfbedrog voelt vaak comfortabel. Tot de rekening komt.
Mensen die redelijk accuraat zien wie ze zijn en hoe ze overkomen, nemen doorgaans betere beslissingen, presteren sterker op het werk en bouwen stevigere relaties uit. Niet omdat ze perfect zijn, maar omdat ze sneller bijsturen.
In teams zie je dat heel tastbaar.
Leiders met zelfinzicht merken spanningen sneller op en durven hun gedrag bijsturen.
Collega’s die hun eigen impact kennen, nemen verantwoordelijkheid en bieden excuses aan als ze iemand raken.
Er is minder gedoe in de onderstroom, minder verborgen wrevel en energieverlies.
En Tom?
Zijn promotie komt er niet. Niet omdat hij inhoudelijk zwak is, maar omdat hij zijn eigen impact consequent onderschat. De collega die alleen maar wat gevoelig leek, blijkt intussen stilletjes te solliciteren. De stille medewerker die hij probeert op te peppen, ervaart zijn goedbedoelde speeches als kleine aanvallen.
Tom verliest iets dat hij nog niet eens echt had. Het vertrouwen van zijn team.
Kleine stap voor jou
Denk aan één belangrijke rol in je leven. Teamlead, collega, partner, ouder, vriend. Stel aan één persoon die je vertrouwt deze vraag. “Waar zie jij dat ik mezelf onderschat of overschat?”
En dan. Luisteren. Niet verdedigen, niet uitleggen. Gewoon laten binnenkomen, ook als het schuurt.
Als zelfreflectie ook een rookgordijn wordt
Misschien denk je nu. Oké, dan ga ik gewoon meer reflecteren. Meer in mijn dagboek schrijven, meer analyseren waarom ik ben wie ik ben.
Voor je het weet, zit je tot middernacht in je hoofd te peuteren.
Onderzoek rond zelfbewustzijn toont dat mensen die blijven hangen in de vraag “Waarom ben ik zo?” vaak meer stress en minder grip op hun leven ervaren. Je graaft dieper, maar je komt niet dichter bij handelen.
Te veel graven kan drie dingen doen:
Je vergroot vooral je twijfel
Je bouwt achteraf verhalen die je oud gedrag goedpraten
Je voelt je bezig met innerlijk werk, terwijl er niets verandert in je keuzes
Echte zelfkennis lijkt meer op een eerlijke ontmoeting dan op een eindeloze analyse.
Niet: Waarom ben ik zo gevoelig? Wel: Wat gebeurt er met mij in die vergaderingen, en wat heb ik nodig om er anders in te staan?
Niet: Waarom trek ik altijd dit soort partners aan? Wel: Welke signalen heb ik bij mijn vorige relatie genegeerd, en wat wil ik een volgende keer anders doen?
Jezelf onderzoeken zonder in rondjes te draaien vraagt een andere focus. Van waarom naar wat nu.
Kleine stap voor jou
Neem een situatie waar je al weken op kauwt. Schrijf bovenaan op een blad: Wat wil ik hieruit leren? Schrijf dan vijf zinnen over wat je voortaan anders wil proberen, hoe klein ook. Geen analyse van het verleden, wel keuzes voor de toekomst.
Drie moedige experimenten voor wie echt wil kijken
Als je dit leest, is de kans groot dat je iemand bent die wil groeien. Je leest, je denkt na, je probeert dingen uit.
Mooi. Alleen is er één valkuil. Blijven hangen in inzichten zonder ooit de realiteit te laten terugpraten.
Daarom drie experimenten die een beetje lef vragen.
Het vijf minuten weerbericht
Korte zelfreflectie helpt om patronen te zien en gedrag bij te sturen. Niet uren piekeren. Vijf minuten per dag.
Stel jezelf ’s avonds drie vragen.
Wat heb ik vandaag vooral gevoeld?
Waar voelde ik me het meest mezelf?
Waar merkte ik spanning of schaamte?
Dat is het. Geen roman, geen therapie op papier. Een kort weerbericht van je binnenwereld.
Concrete stap
Zet een week lang een herinnering op je gsm. Schrijf elke dag drie zinnen. Na zeven dagen lees je alles eens terug en kijk je welke woorden of situaties blijven terugkomen.
Schrijven als stille reality check
Schrijven over wat je meemaakt helpt niet alleen om emoties te verwerken. Het laat ook zien waar je jezelf iets wijsmaakt.
Plots merk je:
Dat je in elk conflict vooral het gedrag van de ander beschrijft
Dat je favoriete rol vaak die van redder, slachtoffer of allesweter is
Dat je bij bepaalde thema’s meteen in verontschuldiging of uitleg schiet
Je dagboek wordt dan niet alleen een veilige plek, maar ook een stille reality check.
Concrete stap
Kies drie avonden in de komende tien dagen. Schrijf telkens tien minuten over één concrete situatie die je lastig vond. Wat er gebeurde, wat jij deed, wat je voelde. Markeer achteraf in een andere kleur waar je jezelf verdedigt of de schuld doorschuift.
De vraag die vriendschappen kan verdiepen of even laten daveren
Er is een simpele maar stevige vraag die je aan een goede vriend kan stellen. “Waarom ben je eigenlijk vrienden met mij?”
Je kan daar varianten op maken:
“Wat waardeer jij het meest in mij, waar ik zelf misschien blind voor ben?”
“Waar zie jij dat ik mezelf onderschat?”
“Wat is iets dat ik blijf doen, waarvan jij denkt: Dat ziet zij/hij precies zelf niet?”
De antwoorden kunnen warm en pijnlijk tegelijk zijn. Iemand zegt misschien dat je moedig bent, terwijl jij jezelf vooral als bang ziet. Iemand anders benoemt liefdevol dat je vaak dichtklapt in conflicten, of dat je vriendschap vooral veilig houdt door moeilijke gesprekken te vermijden.
Zelfkennis zonder feedback is zoals blindelings proberen dansen voor een spiegel die bedampt is.
Concrete stap
Kies één persoon bij wie je dit durft. Niet je grootste criticus, wel iemand die jou goed kent. Stuur een bericht. “Mag ik je straks iets vragen over hoe jij mij ziet? Geen discussie, ik wil gewoon luisteren.” Stel één vraag. En laat het antwoord uitpraten, ook als je tenen krullen.
Wil je gelijk hebben over jezelf, of wil je jezelf leren kennen?
Als je alle onderzoeksresultaten en verhalen terugbrengt tot één zin, blijft er iets eenvoudigs over.
De meeste mensen zeggen dat ze zichzelf willen leren kennen, maar diep vanbinnen willen ze vooral gelijk krijgen over wie ze denken dat ze zijn.
Tom had een verhaal over zichzelf als sterke, directe communicator die klaar was voor leiderschap. Dat verhaal kostte hem bijna zijn promotie en misschien op termijn zijn team. Pas toen hij de moed vond om niet alleen naar zijn eigen hoofd, maar ook naar de mensen rond hem te luisteren, begon er iets te schuiven.
De vraag is niet of jij ook blinde vlekken hebt. Die heb je. Die heeft iedereen. De vraag is: durf je er één opzoeken, heel bewust, vandaag nog?
Op welk plekje in je leven ben je zo zeker van jezelf, dat het de moeite loont om er net daar eens nieuwsgierig naar te worden?
Niet om jezelf af te breken. Wel om stukje bij beetje meer te leven als de versie van jezelf die je in potentieel al lang bent.
Kies één van de drie experimenten. Het vijf minuten weerbericht, het schrijven als reality check of de moedige vraag aan iemand die je vertrouwt. Plan het in. Echt. Open je agenda, zet er iets in.
En kijk dan niet alleen wat jij ontdekt over jezelf, maar ook wat er verandert in de manier waarop mensen op jou reageren.
Referenties
Kruger, J., & Dunning, D. (1999). Unskilled and unaware of it: How difficulties in recognizing one’s own incompetence lead to inflated self-assessments. Journal of Personality and Social Psychology, 77(6), 1121–1134.
London, M. (2023). Developing self-awareness: Learning processes for self. Annual Review of Organizational Psychology and Organizational Behavior, 10, 353–378.
Smyth, J. M., Johnson, J. A., Auer, B. J., Lehman, E., & Talley, A. E. (2018). Online positive affect journaling in the improvement of mental distress and well-being in general medical patients: A randomized controlled trial. JMIR Mental Health, 5(4), e11290.
Eurich, T. (2017). Insight: The power of self-awareness in a self-deluded world. St. Martin’s Press.
Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.
Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.
Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
We durven onze diepste waarheden vaker delen met vreemden dan met de mensen die we het liefst zien.
In dit artikel ontdek je waarom nabijheid zoveel spanning oproept, hoe ons brein sociale pijn registreert, en waarom kleine bewegingen vaak meer herstellen dan grote gesprekken.
Een warm, wetenschappelijk onderbouwd stuk over kwetsbaarheid, vertrouwen en de moed om jezelf te tonen.
Tijdens een workshop zat een man tegenover me.
Hij had de houding van iemand die telkens eerst de temperatuur van een ruimte checkt voor hij spreekt.
Maar die dag legde hij zijn verhaal op tafel alsof hij eindelijk een steen neerzette die hij al te lang had meegedragen.
We stelden hem vragen die je meestal alleen aan jezelf stelt in een slapeloze nacht.
Wanneer heb je voor het laatst geweend? Voelde je je geliefd de afgelopen week? Heb je ooit gedacht: ik kan niet meer? Verstop je fouten voor iemand die op jou rekent?
Hij antwoordde. Zonder omwegen. Alsof er niets op het spel stond.
Tot iemand vroeg: “Zou je dit ook delen met iemand die je heel goed kent?”
Hij verstijfde.
“Nooit.”
Eén woord, maar het sneed door de kamer.
In die stilte lag een herkenbare paradox: we laten ons hart makkelijker zien aan vreemden die ons niet kunnen raken, dan aan de mensen die het dichtst bij ons staan.
Waarom nabijheid zoveel spanning oproept
Het lijkt tegenstrijdig, maar psychologisch klopt het volledig. Nabijheid activeert systemen die veel dieper gaan: hechtingspatronen, angst voor verlies, oude littekens, je innerlijke criticus.
Wie je nauwelijks kent, kan dat allemaal niet losmaken.
Bij een vreemde staat er niets op het spel. Bij iemand die je graag ziet: alles.
We vrezen geen oordeel. We vrezen bevestiging
Volgens de self-discrepancy theory (Higgins, 1987) worden we vooral geraakt wanneer iemand de kloof raakt tussen wie we écht zijn en wie we denken te moeten zijn.
Een vreemde kent die kloof niet. Iemand die dichtbij staat wél, en kan ze per ongeluk aanraken.
Daarom voelt kwetsbaarheid in intieme relaties plots levensgroot: je bent niet bang voor ontdekking, je bent bang voor herkenning.
Waarom eerlijkheid riskanter voelt bij mensen die belangrijk zijn
Onderzoek toont dat sociale afwijzing dezelfde hersengebieden activeert als fysieke pijn (Eisenberger & Lieberman, 2004).
Met andere woorden: afwijzing doet pijn.
Bij een vreemde is die pijn klein. Bij iemand die dichtbij staat, schiet die meteen de hoogte in.
Niet omdat de situatie erger is, maar omdat je brein denkt dat jouw identiteit op het spel staat.
Hechting: oude patronen die vandaag nog meespelen
Onze reactie op nabijheid verschilt sterk per levensverhaal.
Hechtingstheorie (Bowlby, 1988) toont dat wie vroeg veiligheid kreeg, makkelijker deelt. Wie vroeg geleerd heeft dat emoties spanning of afwijzing brengen, sluit eerst af.
Daarom kunnen lieve mensen soms onveilig aanvoelen. Niet omdat zij gevaarlijk zijn, maar omdat oude alarmknoppen worden ingedrukt.
Vertrouwen dat niet mag wankelen, wordt net brozer
Veel mensen zien vertrouwen als beton: stevig, vast, onveranderlijk.
Maar relationeel onderzoek toont het tegendeel: sterke relaties leven van micro-ruptures en micro-repairs (Gottman, 2011).
Niet de afwezigheid van fouten maakt een band sterk. Maar het vermogen om opnieuw te verbinden.
Wie niet mag wankelen, breekt sneller. Wie buigt, blijft.
Waarom kwetsbaarheid begint bij regulatie, niet bij grote bekentenissen
Emoties kalmeren wanneer je ze benoemt: “name it to tame it” (Siegel, 2010).
Daarom is de eerste stap naar herstel zelden een grote bekentenis. Het begint met: “Er ligt iets op mijn hart.”
Je hoeft niet alles ineens te zeggen. Je moet alleen laten weten dat er iets leeft.
Een kier is genoeg.
Kleine bewegingen herstellen meer dan grote gesprekken
We wachten vaak op de ander, maar de wetenschap is duidelijk: micro-interacties herstellen relaties méér dan grote gesprekken (Gottman, 2011).
Een zin. Een blik. Een zachte beweging.
Verbinding groeit in kruimels, niet in monumenten.
Herstel is geen terugkeer naar vroeger
Herstel betekent niet dat alles moet worden zoals het was. Het is geen rewind-knop, maar een hertekening.
Soms wordt de band sterker. Soms wordt ze rustiger. Soms verandert ze van vorm.
Het belangrijkste inzicht:
herstel van vertrouwen is bijna nooit symmetrisch. Iemand moet bewegen. En meestal ben jij dat. Niet als opoffering, maar als vorm van zorg voor jezelf.
De paradox die ons mens maakt
We denken dat de mensen die we graag zien de eersten zouden moeten zijn aan wie we ons openen. Maar vaak zijn zij net degenen tegenover wie we zwijgen.
Niet uit angst voor hen. Maar uit angst voor wat hun nabijheid in ons wakker maakt.
Vertrouwen is geen perfecte toestand. Het is een ademende beweging tussen twee onvolmaakte mensen.
En misschien begint jouw beweging vandaag niet met een groot gebaar. Misschien begint ze met één zin:
“Ik vind dit spannend om te zeggen, maar ik wil het toch delen.”
Meer hoeft het niet te zijn. Maar het kan wel de start zijn van iets nieuws.
Denk aan één relatie waar je al langer iets uitstelt. Schrijf de eerste vijf woorden neer van wat je eigenlijk wil delen. Lees ze luidop. En merk wat er in je lichaam verschuift.
Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.
Met bewezen mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.
Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
Referenties
Bowlby, J. (1988). A secure base: Parent-child attachment and healthy human development. Basic Books.
Eisenberger, N. I., & Lieberman, M. D. (2004). Why rejection hurts: A common neural alarm system for physical and social pain. Trends in Cognitive Sciences, 8(7), 294–300.
Gottman, J. M. (2011). The science of trust: Emotional attunement for couples. W. W. Norton.
Higgins, E. T. (1987). Self-discrepancy: A theory relating self and affect. Psychological Review, 94(3), 319–340.
Rubin, Z. (1975). Disclosure and loneliness among strangers. Journal of Social and Personal Relationships. (Oudere bron, maar relevant voor het stranger-on-the-train effect.)
Siegel, D. J. (2010). The mindful therapist: A clinician’s guide to mindsight and neural integration. W. W. Norton.
Die vraag. Plots, onverwacht. Een oude kennis aan de lijn.
Je glimlacht beleefd, maar voelt iets krimpen in je maag. Want diep vanbinnen weet je: je bent veranderd. Maar je hebt er nog geen taal voor.
Je probeert jezelf uit te leggen in oude woorden die niet meer passen. Alsof je een jas aantrekt van jaren geleden. Te kort, te strak. Maar vertrouwd. En dus draag je hem nog even, tegen beter weten in.
Wanneer het oude je niet meer past
Elke mens kent breuklijnen. Ogenblikken waarop iets knapt, zonder geluid. Je merkt het pas later. Aan het ongemak in gesprekken. Aan hobby’s die plots leeg aanvoelen. Aan je eigen gezicht in de spiegel dat je aankijkt met vragen.
“Elke volgende versie van je leven vraagt een andere versie van jou.”
Verandering is geen mindset. Het is rouw. Je rouwt om wie je niet meer bent. En tegelijk ben je in de war over wie je dan wél wordt.
Het kreeftenmoment: zacht, bloot en verstopt
Een kreeft groeit niet in haar pantser. Ze moet het afwerpen om groter te worden. Maar dan is ze week. Kwetsbaar. En dus kruipt ze onder een rots tot haar nieuwe schaal hard genoeg is.
Wij hebben ook van die rotsmomenten. We trekken ons terug. Uit contacten. Uit plannen. Uit woorden. Omdat we voelen: ik pas niet meer in mijn oude ik, maar m’n nieuwe ik is nog niet klaar.
Twee dingen die je nu mag proberen
Benoem je eigen “onder-de-rots”-moment. Geef het erkenning.
Zoek één mens bij wie je zacht mag zijn, zonder uitleg of oplossingen.
Wie je bent, hangt af van waar je staat
Jij bent niet altijd dezelfde. En dat is geen zwakte. Dat is leven. Je bent anders in je werk dan thuis. Je bent zachter bij sommige mensen en harder bij anderen. En alles daarvan is echt.
Zoals een voorwerp verandert van betekenis afhankelijk van wie het bekijkt, verander jij in relatie tot je context. Je bent geen vaste identiteit. Je bent een bewegend patroon.
Reflectievragen die iets wakker maken
In welke omgeving adem jij het diepst?
Waar voel je jezelf samenspannen, krimpen, dimmen?
De brug zonder leuning
Psychologen spreken van een identiteitscrisis (Kroger & Marcia, 2011). Goins noemt het “The In-Between”. Jij noemt het misschien: verwarring. Of: leegte. Of gewoon: moe.
Het is de fase waarin je nog niet weet wat je aan het worden bent. Alleen wat je niet meer wilt zijn.
En dat is genoeg. Echt.
Twee opdrachten die richting geven
Maak een lijst van wat je niet meer wil doen, zijn of dragen.
Omcirkel wat daar stiekem ook al vrijheid in biedt.
Je bent opnieuw beginner. Proficiat.
Elke nieuwe scène vraagt dat je opnieuw leert stappen. Je struikelt. Je kijkt af. Je vraagt hulp. En dat is geen achteruitgang, dat is beweging.
“Wie leert, leeft dubbel.”
Wat jou nu helpt
Stel vandaag een domme vraag. Gewoon. Omdat je mag.
Noteer ’s avonds één zin die je vandaag anders zag dan gisteren.
Wat je niet hoeft mee te nemen
Niet alles en iedereen hoort in elk hoofdstuk. Sommige mensen zijn voor toen. Sommige overtuigingen werkten vroeger. Het is geen verraad om ze los te laten. Het is trouw aan wie je wordt.
“Omring je met mensen die je herinneren aan je toekomst, niet aan je verleden.”
Oefening voor moed
Verwijder vandaag iets kleins dat niet meer klopt (een app, een afspraak, een overtuiging).
Zet iets klaar dat wél klopt, al is het nog pril.
Jij staat op de drempel
Je hoeft vandaag niet te weten wie je wordt. Alleen dat je onderweg bent. En dat dit ongemak geen fout is, maar bewijs dat je beweegt.
“Het is gevaarlijk om je huis te verlaten… want voor je het weet, word je ergens heen gevoerd waar je nooit van had durven dromen.” – Bilbo Balings
Laatste uitnodiging
Denk aan dat ene moment waarop je wist: dit leven klopt niet meer. Wat deed je ermee?
Misschien is dit jouw rotsmoment. Misschien is nu het begin van iets dat je nog niet kunt benoemen.
En als je dat wilt onderzoeken – voor jezelf, of in je werk – dan ben je welkom voor een persoonlijk coachtraject, of om deel te nemen aan een NLP-opleiding. Want NLP helpt je om oude patronen te herkennen en los te laten, én om met meer helderheid keuzes te maken die passen bij wie je aan het worden bent.
Alleen als het resoneert met jouw volgende scène, natuurlijk.
Bronnen Kroger, J., & Marcia, J. E. (2011). The identity statuses: Origins, meanings, and interpretations. In Schwartz, S. J., Luyckx, K., & Vignoles, V. L. (Eds.), Handbook of identity theory and research (pp. 31–53). Springer. https://doi.org/10.1007/978-1-4419-7988-9_2 Goins, J. (2017). The In-Between: Embracing the Tension Between Now and the Next Big Thing. Moody Publishers.
En als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.
Met de nieuwste mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden. Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd.
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
