Vermijd burn-out. Versterk je veerkracht. Bevrijd jezelf van perfectionisme en uitstelgedrag. Ontdek wat je gelukkig maakt. En word de beste versie van jezelf.
Op tafel een roman met een bladwijzer die al drie avonden op dezelfde pagina zit.
Dan licht haar telefoon op.
Heb je hier nog heel even naar gekeken?
Ze trekt haar schouders op: haar lichaam bereidt zich al voor op iets waar haar mond nog niet mee akkoord is. In haar hoofd loopt een zin mee die heel redelijk klinkt:
Ik kan nu niet niet antwoorden.
Je grens verdwijnt niet door zwakte… maar door één zinnetje
Lotte – niet haar echte naam, wel haar echte patroon – is het type mens dat ziet wat er nodig is voor iemand het vraagt.
Dat is een gave.
Tot het een automatisme wordt.
Tot ze zelf niet meer doorheeft hoe vanzelfsprekend haar beschikbaarheid is geworden, ook voor haarzelf.
Ze wilde rust. Minder reageren na acht uur. Gewoon meer lucht in haar avonden. Maar de taal waarmee ze dat probeerde te bereiken, werkte telkens tegen haar.
Ik kan geen nee zeggen, dat zou raar zijn.Ik kan dit niet laten liggen.
Die zinnen klinken gedisciplineerd. Streng bijna. Maar er zit iets geks in: ze klinken ook als een bordje aan de muur. Alsof de grens niet van haar komt, maar haar wordt opgelegd… door wie eigenlijk?
Wat onderzoekers ontdekten over de woorden die je kiest op het verkeerde moment
Vanessa Patrick en Henrik Hagtvedt bestudeerden precies dit soort taalverschillen.
Mensen die een verleiding afwezen met I don’t hielden hun aanpak significant langer vol dan mensen die I can’t zeiden – in een veldstudie was het verschil na tien dagen 8 op de 10 tegenover 1 op de 10.
Hun verklaring:
I don’t voelt aan als iets wat je zelf kiest.
I can’t voelt aan als iets wat je overkomt.
Maar ze voegen er zelf meteen aan toe dat het effect afhangt van hoe intern het doel gedragen is. Als je handelt vanuit sociale druk of externe verwachting, verdwijnt het voordeel. Het gaat dus niet om een taaltruc. Het gaat om de vraag of een grens echt van jou is of dat je hem alleen maar uitvoert.
Ik kan niet klinkt alsof je jezelf iets ontzegt.
Ik doe dat niet klinkt alsof je ergens voor staat.
Dat klinkt misschien als een subtiliteit. In je lijf is het dat niet.
Ze stuurde het bericht. Toen sloeg de paniek toe.
Een week later stuurt Lotte me een bericht. Niet triomfantelijk. Gewoon: het gebeurde net.
Het is kwart voor acht. Haar laptop staat dicht. Haar zoon zit in de zetel. Dan komt het bericht van haar leidinggevende: niet agressief, niet onredelijk. Gewoon dat soort bericht.
Kun je nog even naar slide 12 kijken? Morgen vroeg nodig.
Ze voelt het meteen in haar lijf. Borst smaller. Handen al naar het toetsenbord. Ze typt Natuurlijk. Wist dat weg. Typt een halve uitleg: moe, morgen vroeg, niet meer helder. Wist ook dat weg.
Wat overblijft is één zin.
Ik neem dit morgenochtend als eerste mee.
Verzonden.
Daarna geen opluchting. Eerst paniek. Ze leest haar eigen woorden drie keer terug. Zoekt naar koudheid, naar een verkeerde toon. Haar hand zweeft boven haar telefoon. Alles in haar zegt: stuur nog iets. Een smiley. Een sorry. Leg uit dat je normaal wél flexibel bent.
Ze doet het niet.
Tien minuten later: Prima, dank je.
Wat het systeem heeft geleerd
Wat haar het meest trof was niet dat de ander redelijk reageerde. Maar dat ze zichzelf had voorbereid op een ramp die er niet kwam.
Dat herken ik vaker bij mensen die lang over hun grenzen zijn gegaan: het systeem heeft geleerd dat jezelf wegcijferen de enige manier is om sociaal conflict te vermijden. Dus zelfs als je één keer standhoudt, verwacht je straf. De kalmte van de ander voelt dan bijna onwerkelijk.
Een gezonde grens voelt in het begin niet als rust. Meer als risico.
Drie weken later stuurde ze vier zinnen. Geen woord te veel.
Op een zondagavond een bericht van een vriendin: Heb je even?
Vroeger zou ze meteen bellen, ook als haar hoofd vol zat. Niet omdat ze dat wilde – puur reflex. Nu typt ze te veel, schrapt, en stuurt:
Ik lees je morgen met aandacht.
Niet spectaculair. Maar het is een zin die twee dingen tegelijk doet: ze houdt haar grens én ze laat de relatie staan. En – dat is het punt – hij voelt als van haar. Niet als een regel die ze zichzelf oplegt. Een positie die ze inneemt.
Ze mailde me drie weken later. Vier zinnen, geen groot verhaal:
Het vreemde is niet dat alles nu lukt. Het vreemde is dat ik sneller merk wanneer ik mezelf begin te verlaten. En dat ik dan soms echt kan blijven staan. Niet altijd. Wel vaker.
Dat geloof ik. Niet omdat het mooi klinkt, maar omdat het precies de juiste maat heeft. Geen doorbraak. Wel verschuiving.
Zo begin je, ook als je dit al honderd keer hebt geprobeerd
Niet bij je moeilijkste grens. Begin bij de grens die je het vaakst verliest zonder het goed en wel te merken: het bericht dat je toch beantwoordt, de vraag waarop je ja zegt voor je nagedacht hebt.
Kies één zin. Niet als verbod, maar als positie.
Niet: ik kan na acht uur niet meer reageren. Maar: ik reageer ’s avonds niet op werkberichten.
Niet: ik mag dat niet eten als ik gestrest ben. Maar: ik eet niet om spanning te blussen.
Niet: ik kan nu geen nee zeggen. Maar: ik geef hier nu geen ja op.
Het verschil zit in één woord. Het effect in je lijf is groter dan je denkt.
En verwacht wrijving. Een grens die nieuw is voelt nooit meteen goed. Eerder onwennig, soms zelfs verkeerd. Dat is geen signaal om terug te draaien; alleen dat hij nieuw is.
Twee vragen om mee te vertrekken:
Waar in jouw dag klinkt ik kan niet eigenlijk als vermomde angst?
En welke ene zin zou morgen meer op een keuze mogen lijken?
Als loopbaancoach, perfectionismecoach en personal breintrainer help ik mensen zoals jij om hun mindset en zelfvertrouwen te ontwikkelen en via kleine stappen naar een groots en gelukkig leven te gaan.
Met de nieuwste mentale technieken creëren we de gewoontes die jij wil en leer je goede beslissingen te nemen en los te breken van een belemmerend verleden.
Dus neem contact op wanneer je meer wil weten over hoe ik je kan helpen je problemen op te lossen en je doelen te bereiken.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
Loopbaanbegeleiding Zelfvertrouwencoach | Wim Annerel Perfectionismecoach 